Afgelopen weekend hebben we weer iets bijzonders meegemaakt.
We vielen met onze nez dans le beurre. We waren zondag wel toe aan een
uitstapje met de auto en chauffeur die we de komende dagen even mogen lenen van
een collega van Karst. In het toeristengidsje hadden we iets opgezocht over
heilige vissen. Die wilden we wel eens diep in de ogen kijken. Dus vroegen we
de chauffeur of hij ons daarheen zou kunnen brengen. Dat kon hij wel en direct
zei hij dat Dagmar haar rode hemdje moest wisselen voor een hemdje met een andere
kleur. De rode rugtas moest dan in de auto blijven en hij twijfelde over een
roze haarband. De rode oorbelletjes van Ibrich konden wel door de beugel. Mmm...
een mysterieus begin. Om de hoek bij onze auberge verkochten ze toevallig
pluimvee, waar we twee witte hanen (met zo min mogelijk rood) gingen kopen om
te offeren (!). Ok. Even langs het huis van de chauff om zijn rode blouse te
wisselen en nog even wat millet-bier te halen. Kennelijk houden de heilige
vissen ook wel van een biertje. Weer een stukje verder een soort priester
opgepikt die na wat telefoontjes klaar stond aan de kant van de weg. Hup, ook
achterin de kofferbak, naast de twee aan-een-gebonden haantjes, die nog wat rijstkorrels
bleken te hebben gevonden. Via een stoffige weg langs een begraafplaats, langs
mango-bomen en knal-groene akkertjes rond waterputten, door droge
rivierbeddingen waar de chauff de auto en de vering iets spaarde. Nog verder,
naar het leek, naar het einde van de wereld. Af en toe twijfelde de chauff over
de route, maar dan wist de priester raad. Daar stonden ineens een huisje en wat
brommertjes. We parkeerden de auto onder de enige boom in de schaduw waarna een
klein meisje de opdracht kreeg op de auto te letten. Hoedjes op, nog even snel
met wat zonnebrand insmeren, waterfles mee en de rode rugtas in de auto. Qua
timing zou je kunnen zeggen dat het niet ideaal was om rond 12 uur de hitte van
een verloren vlakte in te lopen, maar we hadden ook geen idee dat deze tocht zo
zou lopen. Ok, we liepen in ieder geval en het uitzicht was fantastisch, een
vlakte met zo nu en dan een korte afdaling met ‘vissenrotsen’ volgens Ibrich.
Het leek of we zo nu en dan door een droge watervalbedding liepen waar het ook
wat groener was dan er omheen. Af en toe kwamen er mensen ons tegemoet. Dit was
dus blijkbaar toch wel een pad. Onderweg raapte de priester wat takjes op en
trok wat grasprieten los terwijl hij de haantjes op één hand liet balanceren. Op
een gegeven moment daalden we sterk een soort brede spleet in de rotsen omlaag
en begonnen onze chauff en de priester met takken op bomen te slaan en iets te
roepen. We passeerden mensen met kippen en zelfs een schaap. Naarmate we lager
kwamen werd het schaduwrijker. We kwamen uit bij een plateau dat vol lag met
kippenveren en er hingen huiden in de bomen. Er brandde hier en daar een
vuurtje waar een kip op lag. Bij de vuurtjes zaten mannen met blote voeten. Wij
moesten ook op blote voeten, wat je toch een beetje tegenstaat zo tussen al die
botjes en groene poeltjes. Het millet-bier werd klaar gemaakt en de priester
ging ons voor naar een soort altaar naast een bergmeertje waar al meer dieren
geofferd waren. De sfeer die daar hing was ontspannen, niet naargeestig ofzo. De priester zei het één en ander en streek met
zijn hand met as langs het altaar. Na nog wat gebaren en wat gesproken te
hebben werd de eerste kip geofferd en
een plukje veren tegen de rotswand geplakt met karitéboter. Nadat de tweede kip
op dezelfde manier geofferd was, mochten we een slokje millet-bier nemen uit
een kalabas terwijl we met aandacht iets konden wensen. Ook moesten we aangeven
wat we de volgende keer zouden offeren als onze wensen vervuld werden. Ok. Het
eerste deel van het ritueel was volbracht. Vervolgens beende de priester de
haantjes uit en legde ze op het vuur. De ingewanden werden keurig in stukjes
gesneden en onder ons verdeeld. Daarmee moesten we naar het bergmeertje waar de
heilige vissen ‘Dafra’ zwemmen. De priester deed ons voor hoe je de ingewanden
in het water moest ‘smijten’ en er ‘Dafra’ bij roepen. Nadat hij dat gedaan
had, doemde er uit de diepte enorme meervallen op. Monsterlijke beesten die
passief de ingewanden op leken te zuigen. Dat waren ze dus, de heilige vissen.
We hadden er ons al een voorstelling van geprobeerd te maken tijdens de
wandeltocht... Misschien zou het gewoon een meneer zijn die zegt dat hij ‘de
heilige vissen’ heet en heel erg van millet-bier en haan houdt, maar nee, het
waren echte vissen en hoe!
Nadat de ingewanden waren opgezogen door Dafra mochten we de
haantjes opeten die zó op het vuur klaargemaakt waren. Met vette handen werden
we vervolgens naar een wat lager liggend meertje gebracht waar de ‘wassing’ het
laatste deel van het ritueel behelsde. Ook daar waren enorme meervallen
aanwezig, maar volgens onze chauff zijn dat niet de heilige vissen, maar het
nageslacht ervan dat af en toe met de regens naar beneden stroomt. Mensen die
niet op de hoogte zijn van de werkelijke rituelen, gaan daar de ingewanden
offeren, maar dat slaat nergens op volgens hem. Het was heerlijk om in het
kleine watervalletjes even de voeten en handen te wassen en ons op te maken
voor de warme terugreis. Dat was het hele ritueel en we mochten de slippers
weer aantrekken en teruglopen naar de auto. Wat een bizarre ervaring. En wat
een geluk hadden we met onze chauff die zo op de hoogte was van het ritueel en
het ook respecteerde. Een christen. Maar dat maakt verder niet uit. Er is
namelijk een God/Allah en er zijn natuurkrachten, daar doen ze in Burkina niet
zo moeilijk over.
Hahahhaha, mooi beschreven Herm, het leest als een spannend boek! Wat een bijzonder avontuur weer!!! Ik hoop dat jullie wensen worden gehoord, ben benieuwd! En leuk die foto's. De meisjes beginnen al steeds meer op Afrikaantjes te lijken!! Hebben jullie al een huis gevonden? Liefs, Mieke
BeantwoordenVerwijderenHallo, wat leuk om jullie verhalen te horen en de foto's te zien. Keep them coming!
BeantwoordenVerwijderenGroeten van de ex-overburen
Hoi, hoi,
BeantwoordenVerwijderenWat een mooi verhaal, ik hoef niet eens op reis maar kan gewoon jullie blog lezen.
Ik kijk weer uit naar het volgende verhaal.
Elke dag als we de kids naar school brengen rijden we langs jullie Nederlandse huis, ik moet nog wel wennen jullie daar niet aan te treffen, druk doende om weg te komen of onderweg tegen te komen. Maar het gaat goed hoor met het huis, veel fietsen en andere tijden, dat de gordijnen open zijn. (hi,hi)
Veel succes weer met het vinden van een huis en alle ander zaken.
Groeten van Rianda en Maus
He hoi!
BeantwoordenVerwijderenWat een mooie verhalen. Wat was er nou met dat rood? Eten de vissen je dan op? Jullie huis staat er inderdaad nog, wat opmerkelijk is gezien de waanzinnige studentenfeesten die er nu gehouden worden ;-) nee hoor. We houden het wel in de gaten, zoals dat gaat in dorpjes.
groetjes, Iris (en Bo & Luna).
Hallo Herma Karst en de kiendjes
BeantwoordenVerwijderenWij zijn zaterdag helemaal bijgepraat in Arnhem en nu jullie verhalen gelezen. Heel bijzonder wat jullie meemaken en fijn dat het goed gaat met jullie. Wij wensen jullie alle goeds en blijven alles volgen op het blog.
Hartelijke groeten uit Wijchen
Riet en Wil van Brandenburg
He hallo,
BeantwoordenVerwijderenWat een supergoed idee, zo'n weblog! Fijn om te lezen dat het goed met jullie gaat. En wat een verhaal zeg....misschien kun je de volgende keer een dansend varken (of twee) offeren ;-)
x