donderdag 23 februari 2012

Goed aangekomen.

Inmiddels zijn we in Bobo-Dioulasso. Gisteren zijn we vertrokken vanaf Schiphol. Uitgezwaaid door onze ouders die gelukkig erop vertrouwen dat we niet zo maar iets aangegaan zijn en zich niet al te veel zorgen maken. Ze missen de kleintjes, dat is wel hard natuurlijk. We hopen dat er veel leuke dingen voor in de plaats komen nu ze hun kostbare tijd niet meer in ons hoeven te steken.

De meiden zagen van de hele reis nog het meest op tegen de poortjes die gaan piepen als je iets bij je hebt dat 'niet mag'. Ibrich zorgde er voor dat zij en haar zusjes de zakken leeg hadden en geen jasjes oid aan hadden die mogelijk zouden gaan piepen. Dat hielp, het verliep allemaal vlekkeloos. We waren zó in Parijs. Eenmaal in het vliegtuig naar Ouagadougou bleek na het taxiën één van de twee motoren een 'petit problème' te hebben, niets noemenswaardigs, hij deed het alleen niet. Dus toch maar even terug getaxied en gerepareerd. Dat duurde 2 uur, maar daarna ging alles weer vliegend. De dames hebben zich uitstekend vermaakt met spelletjes en filmpjes op het beeldscherm in het vliegtuig en voor we het wisten waren we in Ouagadougou. Vlak voor de landing nog snel even de lange broeken en mouwen verwisseld voor korte.

Ouagadougou lachte ons toe in 28 gr celcius, een heerlijke zomeravond temperatuur, leven op straat, muziek en brommertjes, knipperende lichten en breed lachende mensen die ons verwelkomde in hun Burkina. En dat om 00:04u. De chauffeur die ons naar hotel Yibi bracht, had een oude fietsband bij zich waar hij de achterklep een beetje mee dicht kon maken zodat al onze tassen mee konden.We voelden ons gelijk thuis ;-).
De dames samen op één kamertje met de Hello Kitty lamp van Doutzen en Beer Boeloe die zich ook thuis leek te voelen. Heerlijk geslapen en een super ontbijt, waarbij Dagmar opmerkte dat er alleen maar lekkere dingen op tafel stonden. En dat ze blij was met lange haren zodat ze de vliegen wat weg kan wapperen.

De vlucht naar Bobo was met een heel klein vliegtuigje. Iedereen op de luchthaven was weer vriendelijk en vrolijk. Zelfs de politieagent die ons vertelde dat we die foto die we zojuist van het kleine vliegtuigje hadden gemaakt, moesten wissen, deed dat op een vriendelijke manier. Het tempo ligt laag, de sfeer is goed en ontspannen. Niemand maakt zich te druk. We werden opgepikt door collega's van Karst die blij waren ons te zien. Hotel l'Auberge in Bobo kennen we, dus een feest van herkenning bij Ibrich en Dagmar. Doutzen vind het allemaal wel prima en gaat gewoon door met over smalle randjes lopen en stenen in haar zakjes stoppen.

Wat opvalt bij aankomst in Burkina is dat er veel vrouwen aanwezig zijn. Veel politieagenten en bewakers zijn vrouwen, maar ook op de brommertjes en in auto's, in winkeltjes, restaurants zijn de dames te vinden. Veelal gekleed in prachtig kleurige jurken.

Vanmiddag hebben we wat rondgelopen in het rode stof van Bobo. Ons verwonderd over de veelheid aan artikelen die op straat verkocht worden, de auto's die er rijden en de mensen. De mensen lachen ons toe en zwaaien naar de dametjes, af en toe raakt er één hen aan. De dames liggen nu onder de klamboe te slapen en wij zitten nog even op de veranda van een lauw biertje te genieten.

dinsdag 21 februari 2012

Vol is vol


Gisteren is de container gevuld. In het filmpje dat omke Jan heeft gemaakt is een zeer goede
samenvatting te zien.. No need to say more of zoals de Burkinabé zeggen pleine est pleine.
http://youtu.be/hgdS1-BScEk 

zondag 19 februari 2012

Mooie herinnering!

Deze dagen staan in het teken van afscheid nemen. Gisteren een afscheidsborrel in Fort aan de Klop. Wat een fantastische middag/avond! Wat fijn om zo veel mensen nog even te kunnen zien en spreken. En wat hebben we mooie woorden, knutsels, boekjes, centjes, tekeningen, recepten, foto's en verhalen gekregen! Wat is er een aandacht besteed aan de werkjes! Super bedankt iedereen! Hier komen we de tijd wel even mee door ;-) 
We nemen het doek met alle namen en spreuken mee in de container die morgen gevuld wordt en vertrekt.
Woensdag wordt nog even pittig als we van onze ouders afscheid gaan nemen, maar dan slaat het afscheid nemen om in het begroeten van bekende en nieuwe mensen in het land hier ver vandaan. 
Waar we hopelijk voorlopig lang en gelukkig kunnen gaan leven. Ja, het lijkt wel een sprookje. 
We hopen dat de velen die hebben gefluisterd misschien wel te zullen gaan komen, dit ook zeker gaan doen, zodat we de ervaring met velen kunnen delen!    

vrijdag 17 februari 2012

Gouden randje

Vandaag was een dag met een gouden randje!
Tussen de dagen die gevuld zijn met (samen met pa Winnemuller) spullen in dozen stoppen, troep in de kliko gooien en het er weer uithalen om toch maar mee te nemen, ritjes naar de emmaus en milieustraat, een dakje nog even iets meer waterdicht maken, de badkamertegels kitten, een monster-auto kopen, een tuinhokje afbreken, onze auto afmelden, wanhopig worden van het sorteren van alle kleding (warm/koud/weggeven/emmaus/prullenbak), hagelslag en drop inslaan, auto's volladen met dozen vol boeken met herinneringen, schetsen maken van hoe de zeecontainer geladen gaat worden, journalisten van Vierklank en Leeuwarder Courant te woord staan, afscheidsborrel organiseren, met de kinderen spelletjes doen die nog niet zijn ingepakt... was dit een hele speciale dag. Gelukkig kon Karst, net op tijd terug van een paar dagen BioFach in Duitsland, er ook bij zijn.

Ibrich en Dagmar namen afscheid van hun klas. Er is op een hele warme en liefdevolle manier aandacht besteed aan hun vertrek. Karst en ik waren er getuigen van in de klas van juf Minke, waar alle klasgenoten van Ibrich een tekening voor haar hebben gemaakt, die samen een mooie, lange slinger vormden, waar we in Burkina Faso de tuin of (in de regentijd) het huis mee kunnen versieren. Ibrich en wij werden toegezongen door de hele klas. Heel ontroerend. Dagmar heeft in de kleuterklas een mooie tekening uitgedeeld en juf Isabel heeft met een mooi verhaal aandacht besteed aan haar vertrek. De betrokkenheid van vele mede-ouders, juffen en leiders/-sters van de BSO op deze fantastische school, geeft ons een heel warm gevoel. Het valt niet mee zo'n warm bad uit te stappen, al is het maar voor tijdelijk. We zijn heel dankbaar voor alle lieve reacties en wensen!

donderdag 9 februari 2012

Vertrek in zicht.

Dit is het eerste berichtje van deze blog. 


Nu zijn we nog in Nederland, maar binnenkort in Bobo-Dioulasso in Burkina Faso. 
Het vertrek komt nu in zicht. 
Inmiddels is bekend wanneer we vertrekken. 
Tja, wat neem je nou niet mee?
Woensdag 22 februari 2012 vertrekt het vliegtuig vanaf Schiphol. We komen 's avonds aan in Ouagadougou, 
waar we een nachtje blijven, voor we naar Bobo doorvliegen.


Het temperatuurverschil zal wel behoorlijk zijn. 
Van -5 naar 30 graden is tamelijk. Dat wordt in het vliegtuig omkleden van maillot naar zomerhemdjes.

Als we aankomen, zullen we de eerste weken in een gasthuis wonen, zodat we een huis kunnen zoeken. Er staan heel wat huizen leeg, dus dat moet wel lukken. De container die op 20 februari gevuld wordt, is zo'n 3-4 wkn onderweg. Die komt even in Groenekan te staan, vervolgens gaat hij per vrachtauto naar Rotterdam, met de boot naar Abidjan in Ivoorkust. Daar gaat de container op een trein die in Bobo-Dioulasso stopt. Een hele hoop stapjes waar vertraging kan optreden ;-). In de container zitten de bedden en kasten van de dametjes, matrassen, huisraad, een auto en allerhande andere spullen in houten kisten en dozen. Het huis in Groenekan is dan praktische leeg en verhuurd aan studenten van het conservatorium. 

De afgelopen tijd zijn we bezig geweest orde in de chaos van al onze spullen te krijgen, en verder allerlei formele zaken te regelen. Knopen doorhakken als: wel/niet auto mee in de container, nemen we nu wel/niet spullen mee om daar weg te geven... Of kom je dan over als de rijke westerling waar van alles te halen valt? Mmm.. minder opvallen is misschien ook wel wat waard. Wat neem je mee? Wat heb je nu echt nodig, wat is daar wel te krijgen? 
Gelukkig hebben we contact met wat Nederlanders in Bobo, waaraan we praktische vragen kunnen stellen. Zo weten we ook weer dat we pannen en bestek mee moeten nemen, anders smaakt al het eten straks naar aluminium. 

De collega's van Karst in Bobo en het dorpje Beregadougou zijn erg blij dat we komen. 
Dat geeft een goed gevoel. 


Maar eerst nog even een afscheidsborrel op de 18e.