Even een kort berichtje om te zeggen dat we zo genieten van alle
cadeautjes, envelopjes, tekeningen, gedichten, recepten, foto's, verhalen,
liedjes, oefeningen, knutsels, stickers, spelletjes, wensen, herinneringen, video's,
kaarten, boeken, zwemkleding en een zonne-tas die we van jullie gekregen hebben op
of rond het afscheid in Nederland. Het komt nu allemaal uit de kisten
en nu we het allemaal rustig kunnen bekijken, zijn we jullie allemaal zo dankbaar.
Wat een warm gevoel geeft dit. Super gewoon!!
Het canvasdoek staat in de kamer en elke keer ontdekken we weer nieuwe
spreuken. Echt super.
zondag 22 april 2012
zaterdag 14 april 2012
Il est arrivé!
Per boot, via Spanje, maar zonder lange witte baard. De paashaas? Nee, ja, die was er ook, maar in dit geval bedoel ik onze container. Vertrokken uit Groenekan op 20 februari, met een vrachtwagen, naar Rotterdam. Daar op een boot naar Spanje, waar hij is afgeladen en vervolgens de volgende boot heeft gemist (?). Dat kan kennelijk ook. Toch op een boot beland en doorgevaren naar de haven van Abidjan in Ivoorkust. Daar mocht hij weer even uitrusten vóórdat hij op een trein naar Bobo-Dioulasso werd gezet. Hier kwam hij aan op 2 april en werd netjes in de ‘droge haven’gezet zodat de importeur rustig zijn spel kon spelen om zoveel mogelijk geld van ons af te troggelen. Maar Karst is niet voor één gat te vangen. Dus nadat alle officiële papieren aanwezig waren en het daar dus niet meer op vast kon zitten, heeft hij twee dagen doorgebracht in de droge haven om van kantoortje naar kantoortje te gaan, samen met wat Afrikaanse ‘vrienden’ die rekenen met envelopjes die onder de tafel doorgeschoven worden. Een kijkje in de ware Afrikaanse keuken. Ik ontving een sms van hem: ‘Altijd alles zelf willen doen: een vloek of een zegen?’. Achteraf toch geconcludeerd dat het een zegen is, want nu hebben we echt alle stapjes van dichtbij ervaren, en dat is toch wel erg leuk. Het is eigenlijk heel erg goed gegaan, het hele transport. Op het aquarium na, is alles intact.
Nog wel even een onhandigheidje dat de Berlingo door de vering ging net na het uit de container rijden. Dat leverde weer een mooi staaltje Afrikaans auto-repareren op, want hoe krijg je een nieuwe veer er weer in als hij nog niet ingedrukt is? Door de auto erop te laten zakken en dan met ijzerdraadjes de veer bijeen te binden. Levensgevaarlijk, maar goed. Hij zit er weer onder en nu rammelt onze auto net zo als de taxi van Alelo waar we de afgelopen tijd mee zijn meegereden. Knap hè,binnen een uur al een goede auto veranderd in een rammelbak à la Burkina. Géén paniek. Morgen komt de man weer terug om het allemaal weer goed te maken. De toyota hilux valt erg in de smaak bij de afrikanen, maar de chauffeur die Karst gevonden had om ‘m naar huis te rijden, hield het, nadat hij aan de verkeerde kant was ingestapt en vervolgens aan de juiste kant erachter kwam dat het een automaat was, voor gezien. Daar ging hij zijn eer niet aan wagen, zo met zijn kameraden op de achtergrond. Maar ook deze bak staat inmiddels de glimmen op onze oprit. Wat een monsterauto.
Het huis staat inmiddels vol met de kisten die mijn vader heeft gemaakt en al die zooi die we in Groenekan ook hadden. Zijn we nou echt niet selectief geweest met wat we wel en niet mee zouden nemen? Het is in iedere geval veel te veel. Morgen gaan we op zoek naar kasten waar het spul in kan. Verder zijn er hier vast wel wat mensen blij te maken met echt goed spul. Komt goed. We genieten in ieder geval van het doek vol met spreuken en wensen van het afscheidsfeestje. Heel erg leuk!
Pasen is geweest. Een belangrijk feest voor iedereen, of je nu christen, moslim of animist bent, je bent lekker vrij. Dat is weer het typisch liberale van hier. Ze genieten met z’n allen van de feestdagen van alle religies. Het kerkelijke deel hebben we dit jaar aan ons voorbij laten gaan, maar het schijnt de moeite waard te zijn. Volgend jaar. De paashaas is wel langs geweest, al moesten de chocolade eitjes wel héél erg snel gevonden, anders smolten ze. Maar het is gelukt. De paastak was dit jaar een palmtak, maar dat voldoet prima om er geknutselde en geschilderde eitjes in te hangen.
Onze hulp in huis blijkt tevens een fantastische keukenprinces te zijn en tovert de lekkerste gerechten uit het keukentje met enkel 3 pannen. Wat een rijkdom.
Ibrich en Dagmar gaan tegenwoordig op dinsdag in de middag na een soort buitenschools programma. Ibrich gaat naar acrobatiek en Dagmar naar Afrikaanse dans. Daar treffen ze weer deels klasgenootjes en deels nieuwe kinderen en vermaken ze zich heel goed. Aan het einde van dit schooljaar zal er een optreden zijn van alle kunsten die de kinderen hebben geleerd. Ben erg benieuwd.
Ik ben er zelf vorige week opuit geweest om samen met een meisje, Fatou, een naaimachine te kopen. Onze gast Gerard, die inmiddels weer weg is, had haar een soort ‘microkrediet’ beloofd waarmee zij haar droom van een eigen naai-atelier zou kunnen verwezelijken. Hij had het geld bij mij achtergelaten omdat hij bang was dat het anders door haar familie zou worden ingepikt. De ‘deal’ was dat ik met haar de benodigdheden voor haar atelier op de ‘grand marché’ zou kopen en dat haar eerste productie dan 3 jurkjes voor onze dametjes zouden worden. Zo gezegd, zo gedaan. Ik werd opgehaald door haar vader, die taxi-chauffeur is, en trof Fatou bij de grand marché. Daar doken we het mierennest in en gingen kriskras door de markt, waarbij ik het idee kreeg dat Fatou ook niet helemaal meer precies wist waar het winkeltje zat waar ze naar op zoek was. Maar toen waren we er ineens. Een klein winkeltje stamp- maar dan ook echt stampvol met alles wat je eventueel nodig zou kunnen hebben voor het maken van kleding. Ritsen, knopen, naalden, garen, versier-dingen, elastiek.... en Singer-trapnaaimachines. Zoéén waar ze in Arnhem in het openluchtmuseum mee pronken. Die wilde ze hebben en controleerde ‘m op alle technische onderdelen. Ze kocht er ook een motortje bij die je erop kunt monteren en dan kun je ipv 3 jurken per dag, maar liefst 10 maken. Best een lucratieve investering dus. We waren rond 13u in het winkeltje en om 16:45u moest ik toch echt aandringen dat ik de kinderen weer van school moest halen om 17u. In de tussentijd is de tijd voorbij gevlogen met een beetje onderhandelen over de prijs, vervolgens weer even op een wiebelig bankje zitten, kijken naar alle mensen die van alles en nog wat komen halen, een vrouw die even haar kleedje in het winkeltje legde om te bidden naar Allah, een mannetje eropuit gestuurd om voor mijn telefoon een batterij te kopen die er minder opgeblazen uitzag dan mijn eigen batterij, wat stof gekocht voor lakens voor ons allemaal en voor de jurkjes van de dames en dan weer even over de prijs onderhandelen. Maar alles met een goede lach en een vriendelijke toon. Iedereen die het winkeltje inkomt, zegt gedag en vraagt hoe het er mee is. Toen alles rond was, een prijs bedongen, de rekening opgemaakt en betaald, werden de spullen op een karretje geladen en naar de taxi van de vader van Fatou gereden. En ik kon op tijd de dames ophalen. Volgende week gaat als het goed is het atelier open en zal Fatou haar toekomstdroom kunnen realiseren. Een wonderlijke meid met een hele sterke wil en een energie waar je u tegen zegt. En met een relatief klein bedrag is zij aan een enorme wending in haar leven geholpen. Wat geld toch kan doen.
Verder waren er afgelopen week in de buurt wat ‘masques’. Dat is een cultureel fenomeen. We hadden daar al een glimp van opgevangen toen we in Kumi (zie ‘Weer een week voorbij’) waren, maar nu zorgden ze in onze eigen wijk voor wat ophef. De naam van de figuren ‘masques’ doet vermoeden dat het mensen zijn met maskers voor, maar eigenlijk lijken ze meer (maar dat is wellicht wat oneerbiedig) op paashazen, om maar in de sfeer te blijven. In ieder geval hebben ze naast een masker, een soort pak aan van loshangend stro/touw dat, naast volgens mij erg warm, ook heel beweeglijk is. Ze springen en rennen als dollen in het rond en proberen mensen met een zweep te raken. In de straat waar ze waren, stonden ze ongeveer halverwege en renden dan weer de ene, dan weer de andere kant op, gevolgd door het publiek dat dan weer voor de masques wegrende, dan weer naar ze toe. Een soort spel. Maar toch best een beetje eng, als zo’n mensen menigte ineens op je af begint te rennen, al schreeuwend dat de masques eraan komen. We werden wel gekalmeerd met de opmerking dat ze blanken niet slaan. Oh, prettig. We werden wel geïnterviewd met een camera gemaakt van een plastic fles met een houtje als microfoon, met de vraag of wij ook bang waren voor de masques...mmm..
Vandaag zijn Karst en ik samen naar Banfora gegaan om te zoeken naar een geschikte plek voor de ecolodges die we willen laten bouwen. De dames gingen naar school en waren voor de middagpauze ondergebracht bij het vertrouwde Nederlandse gezin. Aangezien onze auto’s nog niet verzekerd zijn, gingen we met een chauffeur die wel van een beetje lekker scheuren in zijn Isuzu Trooper houdt. Je houdt je hart af en toe vast, want hij is zeker niet de enige op de weg. Naast de waggelende wiebelige fietsen, enorm vol beladen, steken er ook kinderen, dwerggeitjes, schapen en koeien over en zwoegen de ‘road-trains’ met weet-ik-niet-wat op het dak in slakkengang de helling op. Daarnaast moet hij af en toe soort van kratergaten in de weg ontwijken. Het houdt je scherp, zeg maar.
De mensen waarmee we de lokatie gingen bezoeken bleken getroffen te zijn door een overlijden van een dierbare vriend en waren de hele ochtend daarmee druk. In de tussentijd hebben we ons heil gezocht in een internetcafé met een enorm efficiënt systeem om tijd te registeren. Af en toe sta je versteld van de organisatie.
Tegen de tijd dat het weer lekker warm begon te worden, gingen we erop uit en vonden we een prachtige lokatie met heel mooi uitzicht, dicht bij een groene vallei waar je je echt in een andere wereld waant. De route om het land te kunnen gebruiken is via de burgemeester. ‘Het land is van de afrikanen, maar de burgemeester bemiddelt zodat iedereen tevreden is met het geen er gaat plaatsvinden.’ Wauw. Snel weer naar Bobo om de dames van school te halen, op naar het leek de laatste druppel bezine van de oude Trooper, maar we hebben het weer gered en leven nog lang en gelukkig en zo eindigt ook dit sprookje weer.
Onze gedachten gaan uit naar de familie Kooistra die het verdriet van het verlies van âlde Beppe Jeltje die, op een respectabele leeftijd van 104 rustig is ingeslapen, zal moeten verwerken. De leegte zal groot zijn en het verdriet er niet minder om. Heel veel sterkte. Liefs van ons.
Nog wel even een onhandigheidje dat de Berlingo door de vering ging net na het uit de container rijden. Dat leverde weer een mooi staaltje Afrikaans auto-repareren op, want hoe krijg je een nieuwe veer er weer in als hij nog niet ingedrukt is? Door de auto erop te laten zakken en dan met ijzerdraadjes de veer bijeen te binden. Levensgevaarlijk, maar goed. Hij zit er weer onder en nu rammelt onze auto net zo als de taxi van Alelo waar we de afgelopen tijd mee zijn meegereden. Knap hè,binnen een uur al een goede auto veranderd in een rammelbak à la Burkina. Géén paniek. Morgen komt de man weer terug om het allemaal weer goed te maken. De toyota hilux valt erg in de smaak bij de afrikanen, maar de chauffeur die Karst gevonden had om ‘m naar huis te rijden, hield het, nadat hij aan de verkeerde kant was ingestapt en vervolgens aan de juiste kant erachter kwam dat het een automaat was, voor gezien. Daar ging hij zijn eer niet aan wagen, zo met zijn kameraden op de achtergrond. Maar ook deze bak staat inmiddels de glimmen op onze oprit. Wat een monsterauto.
Het huis staat inmiddels vol met de kisten die mijn vader heeft gemaakt en al die zooi die we in Groenekan ook hadden. Zijn we nou echt niet selectief geweest met wat we wel en niet mee zouden nemen? Het is in iedere geval veel te veel. Morgen gaan we op zoek naar kasten waar het spul in kan. Verder zijn er hier vast wel wat mensen blij te maken met echt goed spul. Komt goed. We genieten in ieder geval van het doek vol met spreuken en wensen van het afscheidsfeestje. Heel erg leuk!
Pasen is geweest. Een belangrijk feest voor iedereen, of je nu christen, moslim of animist bent, je bent lekker vrij. Dat is weer het typisch liberale van hier. Ze genieten met z’n allen van de feestdagen van alle religies. Het kerkelijke deel hebben we dit jaar aan ons voorbij laten gaan, maar het schijnt de moeite waard te zijn. Volgend jaar. De paashaas is wel langs geweest, al moesten de chocolade eitjes wel héél erg snel gevonden, anders smolten ze. Maar het is gelukt. De paastak was dit jaar een palmtak, maar dat voldoet prima om er geknutselde en geschilderde eitjes in te hangen.
Onze hulp in huis blijkt tevens een fantastische keukenprinces te zijn en tovert de lekkerste gerechten uit het keukentje met enkel 3 pannen. Wat een rijkdom.
Ibrich en Dagmar gaan tegenwoordig op dinsdag in de middag na een soort buitenschools programma. Ibrich gaat naar acrobatiek en Dagmar naar Afrikaanse dans. Daar treffen ze weer deels klasgenootjes en deels nieuwe kinderen en vermaken ze zich heel goed. Aan het einde van dit schooljaar zal er een optreden zijn van alle kunsten die de kinderen hebben geleerd. Ben erg benieuwd.
Ik ben er zelf vorige week opuit geweest om samen met een meisje, Fatou, een naaimachine te kopen. Onze gast Gerard, die inmiddels weer weg is, had haar een soort ‘microkrediet’ beloofd waarmee zij haar droom van een eigen naai-atelier zou kunnen verwezelijken. Hij had het geld bij mij achtergelaten omdat hij bang was dat het anders door haar familie zou worden ingepikt. De ‘deal’ was dat ik met haar de benodigdheden voor haar atelier op de ‘grand marché’ zou kopen en dat haar eerste productie dan 3 jurkjes voor onze dametjes zouden worden. Zo gezegd, zo gedaan. Ik werd opgehaald door haar vader, die taxi-chauffeur is, en trof Fatou bij de grand marché. Daar doken we het mierennest in en gingen kriskras door de markt, waarbij ik het idee kreeg dat Fatou ook niet helemaal meer precies wist waar het winkeltje zat waar ze naar op zoek was. Maar toen waren we er ineens. Een klein winkeltje stamp- maar dan ook echt stampvol met alles wat je eventueel nodig zou kunnen hebben voor het maken van kleding. Ritsen, knopen, naalden, garen, versier-dingen, elastiek.... en Singer-trapnaaimachines. Zoéén waar ze in Arnhem in het openluchtmuseum mee pronken. Die wilde ze hebben en controleerde ‘m op alle technische onderdelen. Ze kocht er ook een motortje bij die je erop kunt monteren en dan kun je ipv 3 jurken per dag, maar liefst 10 maken. Best een lucratieve investering dus. We waren rond 13u in het winkeltje en om 16:45u moest ik toch echt aandringen dat ik de kinderen weer van school moest halen om 17u. In de tussentijd is de tijd voorbij gevlogen met een beetje onderhandelen over de prijs, vervolgens weer even op een wiebelig bankje zitten, kijken naar alle mensen die van alles en nog wat komen halen, een vrouw die even haar kleedje in het winkeltje legde om te bidden naar Allah, een mannetje eropuit gestuurd om voor mijn telefoon een batterij te kopen die er minder opgeblazen uitzag dan mijn eigen batterij, wat stof gekocht voor lakens voor ons allemaal en voor de jurkjes van de dames en dan weer even over de prijs onderhandelen. Maar alles met een goede lach en een vriendelijke toon. Iedereen die het winkeltje inkomt, zegt gedag en vraagt hoe het er mee is. Toen alles rond was, een prijs bedongen, de rekening opgemaakt en betaald, werden de spullen op een karretje geladen en naar de taxi van de vader van Fatou gereden. En ik kon op tijd de dames ophalen. Volgende week gaat als het goed is het atelier open en zal Fatou haar toekomstdroom kunnen realiseren. Een wonderlijke meid met een hele sterke wil en een energie waar je u tegen zegt. En met een relatief klein bedrag is zij aan een enorme wending in haar leven geholpen. Wat geld toch kan doen.
Verder waren er afgelopen week in de buurt wat ‘masques’. Dat is een cultureel fenomeen. We hadden daar al een glimp van opgevangen toen we in Kumi (zie ‘Weer een week voorbij’) waren, maar nu zorgden ze in onze eigen wijk voor wat ophef. De naam van de figuren ‘masques’ doet vermoeden dat het mensen zijn met maskers voor, maar eigenlijk lijken ze meer (maar dat is wellicht wat oneerbiedig) op paashazen, om maar in de sfeer te blijven. In ieder geval hebben ze naast een masker, een soort pak aan van loshangend stro/touw dat, naast volgens mij erg warm, ook heel beweeglijk is. Ze springen en rennen als dollen in het rond en proberen mensen met een zweep te raken. In de straat waar ze waren, stonden ze ongeveer halverwege en renden dan weer de ene, dan weer de andere kant op, gevolgd door het publiek dat dan weer voor de masques wegrende, dan weer naar ze toe. Een soort spel. Maar toch best een beetje eng, als zo’n mensen menigte ineens op je af begint te rennen, al schreeuwend dat de masques eraan komen. We werden wel gekalmeerd met de opmerking dat ze blanken niet slaan. Oh, prettig. We werden wel geïnterviewd met een camera gemaakt van een plastic fles met een houtje als microfoon, met de vraag of wij ook bang waren voor de masques...mmm..
Vandaag zijn Karst en ik samen naar Banfora gegaan om te zoeken naar een geschikte plek voor de ecolodges die we willen laten bouwen. De dames gingen naar school en waren voor de middagpauze ondergebracht bij het vertrouwde Nederlandse gezin. Aangezien onze auto’s nog niet verzekerd zijn, gingen we met een chauffeur die wel van een beetje lekker scheuren in zijn Isuzu Trooper houdt. Je houdt je hart af en toe vast, want hij is zeker niet de enige op de weg. Naast de waggelende wiebelige fietsen, enorm vol beladen, steken er ook kinderen, dwerggeitjes, schapen en koeien over en zwoegen de ‘road-trains’ met weet-ik-niet-wat op het dak in slakkengang de helling op. Daarnaast moet hij af en toe soort van kratergaten in de weg ontwijken. Het houdt je scherp, zeg maar.
De mensen waarmee we de lokatie gingen bezoeken bleken getroffen te zijn door een overlijden van een dierbare vriend en waren de hele ochtend daarmee druk. In de tussentijd hebben we ons heil gezocht in een internetcafé met een enorm efficiënt systeem om tijd te registeren. Af en toe sta je versteld van de organisatie.
Tegen de tijd dat het weer lekker warm begon te worden, gingen we erop uit en vonden we een prachtige lokatie met heel mooi uitzicht, dicht bij een groene vallei waar je je echt in een andere wereld waant. De route om het land te kunnen gebruiken is via de burgemeester. ‘Het land is van de afrikanen, maar de burgemeester bemiddelt zodat iedereen tevreden is met het geen er gaat plaatsvinden.’ Wauw. Snel weer naar Bobo om de dames van school te halen, op naar het leek de laatste druppel bezine van de oude Trooper, maar we hebben het weer gered en leven nog lang en gelukkig en zo eindigt ook dit sprookje weer.
Onze gedachten gaan uit naar de familie Kooistra die het verdriet van het verlies van âlde Beppe Jeltje die, op een respectabele leeftijd van 104 rustig is ingeslapen, zal moeten verwerken. De leegte zal groot zijn en het verdriet er niet minder om. Heel veel sterkte. Liefs van ons.
woensdag 4 april 2012
Doni doni
..Oftewel ‘beetje bij beetje’ raken we gewend aan het leven
hier. Ibrich, Dagmar en Doutzen voelen zich al aardig op hun plek op school.
Vandaag gingen ze zelfs met plezier. Ongelooflijk, hoe snel ze wennen aan de
situatie. Ibrich speelt nu tikkertje op het grote buitenspeel terrein, in het
zand in de zon, met allerhande nationaliteiten, uit verschillende klassen.
Dagmar heeft haar maatjes gevonden en redt zich heel goed in de klas. Elke dag
komt ze met nieuwe franse woorden thuis. Zelfs Doutzen begon vandaag te tellen in
het frans. Zo gaat het wel heel hard met hen.
Karst begint aardig op stoom te raken. Hij heeft iemand
gevonden die hij erop uit kan sturen om allerlei zaakjes te regelen. In
nederland liepen de ideeën en de tijd om ze uit te voeren vaak niet parallel
aan elkaar, maar hier heb je dus zo een stel extra handen. Zo heeft de man al
compost gehaald voor de moestuin, tafeltjes, stoeltjes, tuinartikelen,
zandbakzand (gebracht met een ezeltje), etc. en nu is hij bezig met het regelen
van een papegaaienkooi voor twee papegaaien. We zullen zien. We hebben een
tekening gemaakt van hoe we graag zouden hebben dat het wordt, maar dat zegt
niets.
Zo hebben we laatst een tekening gemaakt van een dienblad,
waarin Ibrich de versiering heeft getekend. Dienbladen zijn hier moeilijk te
vinden, als je iets anders zoekt dan een plastic, zwiebel-ding. Laten maken is
dan een goede optie. Het dienblad is precies zo geworden als op de tekening,
ware het niet dat de opstaande randen even plat zijn als op de tekening. Tja,
het zou ook aan onze kwaliteit van het 3d tekenen kunnen liggen, maar na de
uitleg erbij, leek het of de beste man begreep wat hij ging regelen. Maar goed,
hij is prachtig en er kan van alles op staan.
Over plastic dingen gesproken. Kwaliteit is hier een term
die veel gebezigd wordt, maar een andere lading heeft dan in nederland.
Kwaliteit is ver te zoeken bij de meeste producten. Mensen vinden het belangrijker
dat iets goedkoop is, dan dat het lang mee gaat. Dat is voor westerlingen
duidelijk soms lastig te begrijpen. Waarom een aluminium stoeltje kopen, dat na
het eerste gebruik al scheef staat, of kleding dat na de eerste keer wassen al
vaal is, sandalen die na een week al uitgelubberd zijn. Lekker goedkoop.
Tweede-hands spullen uit europa krijgen hier nog een x-aantal levens, dat is
echt kwaliteit. Kun je nagaan wat de inhoud van onze container wel niet waard
is ;-)!
De container is inmiddels in de buurt. Hij staat hier in
Bobo op het treinstation. Alleen gaat de expediteur nu even een machtspelletje
spelen om het hele spul vrij te geven. Het komt uiteindelijk natuurlijk op geld
aan. We zullen zien hoe het afloopt. Wel een gek gevoel om al die vertrouwde
spulletjes daar ergens op een treinstation te hebben staan, zonder dat je er
bij kan.
Inmiddels hebben we ook een duizendpoot in huis. Ze maakt
het huis schoon, doet de was, kookt het eten, doet de boodschappen en zal zo nu
en dan op de kinderen passen. Ze heet Alimata. Wat bizar! Het voelt alsof ik
dat zelf allemaal niet zou kunnen, dus dat is nogal wennen. Maar ik heb ook
ineens mijn handen vrij om dingen aan te pakken, als ik niet in het zwembad lig
met de kinderen ;-).
Zo ben ik nu samen met een andere nederlandse vrouw bezig
met het overnemen van een zonne-oven project van een nederlandse hier in Bobo,
die dat in de afgelopen jaren heeft opgebouwd. De zonne-ovens worden hier in
Bobo gemaakt, waarna er aan lokale vrouwen twee ‘formations’ worden gegeven
over hoe om te gaan met en te koken in een zonne-oven. Het is een fantastisch
ding. Als je ernaar googled kom je allerhande ontwerpen tegen maar de één is minder
duurzaam dan de ander. Dit ding is een soort houten (hout dat hopelijk langer
mee gaat dan één fikkie) kist met twee glasplaten erboven. In de oven kan het
tot ongeveer 230⁰C worden, dus daar kun je prima je potje in koken. En
daarvoor hoef je geen gas of hout te gebruiken. Gas is duur en hout is
uiteraard minder duurzaam. Er wordt hier aardig wat hout doorheen gejaagd, wat
dus waarschijnlijk wel weer wat ontbossing achter zich zal laten op de plaatsen
waar het gekapt wordt. De zonne-oven is dus een prachtig alternatief, maar je
moet er mee leren omgaan. We hebben er nu zelf ook één en ik moet eerlijk
bekennen dat, ondanks dat ik het een super-ding vind, het nog niet bepaald in
mijn systeem zit om er mee te koken. Maar dat gaat de komende maanden wel
komen. Ik wil ervaring opdoen om zo de vrouwen er enthousiast voor de krijgen.
Daarnaast ga ik op zoek naar subsidie in nederland, zodat de vrouwen de oven
tegen een zacht prijsje kunnen kopen. Niet bepaald een veterinair project, maar
wel zinnig volgens mij.
Verder zijn we bezig met het ontwikkelen van eco-lodges. Bij
het dorp waar verschillende fabrieken van Karst zijn werk staan, willen we een
prachtig ‘dorpje’ bouwen waar gasten kunnen verblijven en het ware leven in een
Afrikaans dorpje kunnen opsnuiven. Dat zou toch super zijn! En geeft weer wat
werkgelegenheid ter plekke.
Kortom de ideeën komen net zo snel uit de grond als de kiemen
in onze moestuin. Maar de dagen vliegen ook ongeveer net zo snel om, dus we
mogen wel een beetje opschieten (...en dat is nu weer typisch nederlands....)
Abonneren op:
Posts (Atom)