Tijd voor weer even een update voor ons 'dagboek'.
Inmiddels zijn we een fantastisch zoontje rijker die 10 april in Nederland geboren is. Aebele liet even op zich wachten, maar is in alle gezondheid op de wereld gekomen en doet het heel goed. We waren door de Burkinabé echografist op het verkeerde been gezet, maar toen bleek het kindje ineens een jongetje.
Voor dit heugelijke moment, zijn Doutzen en ik wat eerder naar Nederland gegaan, anders neemt de vliegmaatschappij je niet meer mee, de angsthazen... Zo werden we dus half februari door mijn ouders van Schiphol opgehaald. De helft van het gezin nog in Burkina en de andere helft dus in Nederland. Niet ideaal, maar in Burkina bevallen vond ik geen optie. Ik durfde niet goed op de kwaliteit van de verloskundige zorg te vertrouwen, en daarnaast zijn we in de rijke positie dat we de keuze kunnen maken om dicht bij de familie en in bekende, goede handen te verkeren op zo'n moment. Karst en de oudste dames zouden op de uitgerekende datum komen, dus dat móest allemaal wel goed gaan.... ;-).
~ En wie heeft er nu zúlke lieve ouders, die op het moment dat je bij hen thuis aankomt, álles voor de naderende bevalling al klaar hebben staan, zelfs 2 mnd als 'stand-in' durfden te fungeren, mocht het kindje toch eerder komen.. en ons met open armen hebben ontvangen, om vervolgens 3 maanden het inwoneraantal van hun huis te zien verdubbelen/verdrievoudigen en niet eens klagen over de enorme drukte die hen in die tijd tegemoet gekomen is?! Ze zullen vast en zeker af en toe gedacht hebben.... waar zijn we in vrédesnaam aan begonnen, maar dat hebben ze kranig voor zich gehouden. Een hele bijzondere periode, een bevalling in mijn oude slaapkamer, met de familie zo dichtbij en alles is goed gegaan. Fantastisch gewoon!!!
We zijn mijn ouders daarom ook enorm dankbaar voor de enorme veerkracht, flexibiliteit, energie en steun die ze voor ons hebben weten op te brengen. Onuitputtelijk en onvoorwaardelijk. ~
De weken vóór de bevalling in Nederland zaten vol met het afwerken van lijstjes die ik in Burkina had gemaakt, mensen bezoeken en spullen regelen voor als we weer terug gaan. Doutzen ging zo lang naar de Parcival-kleuterschool in Arnhem, waar ze enorm snel een plekje in de klas wist te vinden, een leuke klas met lieve docenten en ze viel met haar neus in de boter wat feesten betreft. Carnaval werd uitbundig gevierd en palm-/pasen heeft ze ook nog mee kunnen pikken. Ik ging met mijn moeder naar de film en lekker zwemmen in binnenbaden. We wandelden in de eiken- en beukenbossen en genoten van de prille lente met prachtige sneeuwklokjes en krokussen. De frisse lucht opsnuivend en ons verwonderend over de aandacht die mensen in Nederland hebben voor hun omgeving. De tuinen knalden van de kleuren en mooie bloemen, de huizen zien er verzorgd uit, straten zijn heel, er zijn stoepen en fietspaden, mensen houden zich aan verkeersregels en je wordt gebeld om toestemming voor het verplaatsen van een gemaakte afspraak naar 10 minuten later.... Verkiezingen lopen geordend en mensen zetten zich in om te komen stemmen. Er wordt gediscussieerd over maatschappelijke zaken en collectieve problemen. Het nieuws lijkt ergens over te gaan.
Wat een land!
Ondertussen in Burkina Faso was het ritme weinig tot niets verstoord door onze afwezigheid. De dames gingen gewoon naar school en toen het vakantie werd, waren er een heel aantal moeders die wilden inspringen om de dames tussen de middag op te vangen voor het 'overblijven' tussen 11:30-15u. Er waren nog buitenschoolse activiteiten georganiseerd waardoor ze zich een week lang uitstekend hebben vermaakt met scouting-achtige bezigheden. Het paardrijden, badmintonnen, skeeleren en 'cirque' ging gewoon door.
Ook Karst kon zijn werk gewoon blijven doen, bijgestaan door inmiddels de 3e Duitse stagiaire die Karst begeleid heeft in de tijd in Burkina. Naast dat ze als soort au-pair werd ingezet, kwam het ook mooi uit dat Karst wat ogen en oren in Burkina zou hebben in de weken dat hij zelf in Nederland zou zijn. En dat is waardevol gebleken, omdat het toch wel lastig blijft de touwtjes in handen te houden als je niet in de buurt bent van het centrum van activiteit. Nu speelde ook wel mee dat er voor het eerst ineens heel veel containers met producten naar Duitsland verscheept werden, vol met al de nieuwe producten die de afgelopen maanden geteeld en verwerkt zijn. En daar horen kinderziektes en onduidelijkheden/problemen bij, die ad hoc opgelost moeten worden, maar daar moet je dan wel even van op de hoogte worden gebracht.
Het weerzien van Karst en de kinderen was erg leuk. De zussen hadden opa en oma en elkaar toch wel gemist en konden nu samen genieten van het fietsen en steppen door de straat en op je eigen houtje de buurt van opa en oma in, waar iedereen Nederlands praat en je de weg goed kent. Gek om te zien hoe snel het went om in een hele andere wereld te stappen. De dagen vlogen om, een dagje meelopen met de oude klas stond weer op het programma en pakte weer heel erg leuk uit. Bij vriendjes spelen en het ouderlijk huis in Groenekan even bekijken. Met opa en oma in een huisje logeren waar ook een zwembad bij was, terwijl papa en mama op het baby'tje aan het wachten waren... en de historische uitspraak van Dagmar aan de telefoon: 'Een broertje? oh, leuk, maar ik ga nu weer zwemmen.', zullen we niet snel vergeten. Maar wat zijn ze blij met hun broertje!
Inmiddels is Karst alweer een week in Burkina Faso en gaan wij over ongeveer een week ook weer terug. Nu dus nog even genieten van de familie en vrienden die op bezoek komen en de mogelijkheden in Nederland en dan langzamerhand de koffers pakken en de dagen aftellen. Het onvermijdelijke afscheid zal weer zwaar worden, maar met het uitzicht op dat we over pak 'm beet 1,5 jr weer terug zijn, is het wel te doen..