Leven in Bobo-Dioulasso
Blog van Nederlands gezin in Burkina Faso
dinsdag 3 november 2015
Nieuw avontuur
Inmiddels zijn we alweer 10 maanden in Nederland. Dit bericht heeft even op zich laten wachten, omdat de tijd er nog niet rijp voor was.
Inmiddels is dat wel het geval en kunnen we iedereen die het maar wil weten laten weten dat we een nieuw avontuur zijn begonnen.
Dit avontuur heeft een wat langere voorbereidingstijd gehad dan het vertrek en terugkomst naar en van Burkina. Inmiddels zijn er zo'n 2 jaar verstreken, maar het is dan ook niet niks om een landgoed over te nemen.
Want dat is het geval. Momenteel wonen we op Landgoed Bleijendijk dat we over hebben genomen van de 'oude' eigenaresse. Het landgoed staat bekend om de rust, stilte en het met zorg ontworpen landschap. Waar natuuronderwijs, landbouw, tuinbouw, bewustzijnsontwikkeling en in de toekomst biologische horeca en seizoensactiviteiten samenkomen.
Wij zijn bevoorrecht om het nieuw leven in te blazen en reken maar dat we daar om staan te popelen!
Het leven in Burkina is heel mooi afgesloten en met een goed gevoel kijken we terug op deze bijzonder rijke periode waarin we een stukje van een totaal andere cultuur hebben mogen ervaren. We hopen dat we deze ervaring in een zekere vorm kunnen inzetten om van Landgoed Bleijendijk een hele mooie positieve gemeenschap te maken.
Bedankt voor alle leuke berichtjes en reacties!
zondag 21 december 2014
Bezoek
Nu het einde van het jaar én familie weer
bijna op de stoep staan, wil ik toch nog even terugkijken op de laatste keer
dat we bezoek uit Oosterend hadden, die speciaal voor ons en Burkina Faso
gekomen waren. Het is een hele toer geweest om de planning zó te krijgen dat
het omtrent de kinderen allemaal goed geregeld was, maar tóch hebben ze de gok
gewaagd en het vliegtuig met twee van de drie kinderen genomen. Wat een feest!
Ze zijn aangekomen in Ouagadougou, hebben daar
alvast een nachtje aan de Afrikaanse geluiden en temperaturen kunnen wennen,
alvorens ze de volgende dag de lange busreis naar Bobo-Dioulasso ondernamen. Daar
aangekomen, leken ze al volledig gewend en leek hun referentiekader al
enigszins aangepast. Hun zoon probeerde zelfs hier en daar zijn frans al wat
uit. Wat een inburgering!!
Het was heel fijn ze de eerste periode in ons
eigen huis onder te kunnen brengen, zodat er geen ingewikkeld gedoe met oppas
nodig was om ’s avonds met elkaar te kunnen praten over de verschillen tussen
hier en Nederland en andere belangrijkheden.
De ‘bonnet rouge’ en ‘bonnet bleu’ gesuikerde
melkconcentraten bleken de fabriek al eerder verlaten te hebben dan Johannes
zelf, want die stonden al opgestapeld in het winkeltje ‘mini alimentation’ bij
ons op de hoek. Een bekend punt in een andere wereld.
Het is erg leuk om bezoek te krijgen,
natuurlijk omdat het leuk is de mensen weer te zien, maar ook omdat het leuk is
om te zien hoe zij weer tegen deze samenleving aankijken en welke opmerkingen
zij daar dan bij hebben. Helemaal leuk als er dan ook nog kinderen bij zijn die
daar weer hun eigen theoriën op na houden. Ze lieten zich niet gek maken en
bekeken alles in eerste instantie van een afstandje, maar de moed om deel te
nemen aan gesprekken of activiteiten groeide met de dag.
Toen Bobo wel wat verkend was, zijn we
richting Banfora gegaan en hebben we geslapen in Ecodougou, waarna de fabrieken
van Wouol bezocht werden. Het blijft leuk de hele ‘productie-keten’ tot het te-verschepen-product zo makkelijk te
kunnen volgen en voor de vrouwen in de fabriek blijft het leuk om mensen langs
te zien komen. Ze wilden allemaal het babietje wel hebben en er was zelfs een
mevrouw met een zwangere buik die wel wilde ruilen.. Nou, die fase hebben we nu
wel gehad, merci.
Struinen langs de stoffige, rode wegen met
plastic zakjes, bakjes, dekseltjes, slippers en andere zooi met vrienden die we
kennen van het platte, natte, schone friesland, blijft een onwerkelijke ervaring.
Zeker als we dan in een houtsnijdersdorpje komen waar de mannen onder de mangobom
tussen de houtsnippers zitten en het ene werkje na het andere komen tonen om
aan ons te slijten, terwijl de koeien door wat kinderen van een jaar of 5 uit
hun kraal worden bevrijd en de vrouwen hun erf en het animistische heiligdom in
het midden van het dorpje aanvegen. Of als we de tijd hebben om over de prijs
te onderhandelen van wat gekozen producten uit de zee van, van riet
vervaardigde bakjes, mandjes, schaaltjes, onderzetters, korfjes etc. versierd
met stroken gekleurd plastic, met zorg door het riet gevlochten, terwijl op een
steenworp afstand onder een mangoboom een oude, vel-over-been dunne man op een
vaal kleedje in een warm briesje zit te wachten tot de dood hem komt halen. Met
zijn trage bewegingen is hij eerder gracieus dan zielig. Hoe anders dan in een
bejaardenhuis met een rietje je ontbijt eten...
Het was super dat ze er waren.
Burkina is arm, één van de armste landen ter
wereld, wordt gezegd. En toch..., iedere keer bekruipt mij dan weer de vraag...
wat is arm? We wonen hier nu bijna drie jaar en ik heb al eerdere gezegd dat
het ons nooit gaat lukken deze samenleving volledig te doorgronden, ookal woon
je hier 333 jaar, maar op de een of andere manier hebben de mensen hun ‘arme’
leven hier aardig onder controle.
En dat laatste is nu juist het grote verschil
met het westen. Wat je zelf onder ‘onder controle’ verstaat volgens mij. Als je
hier elke dag wel wat te eten hebt, van wie en hoe je daar dan ook precies
aankomt.. over het algemeen is er altijd wel weer een vrouw te vinden die een
potje klaargemaakt heeft, of het nu je eigen vrouw is of iemand anders.. je
hebt een plek om te slapen en je hebt op één of andere manier af en toe hier en
daar een baantje waar je wat geld mee verdient. .. dan is menig man hier dik
tevreden. Als je vraagt wat hij wil in
zijn leven, zal hij echter antwoorden dat hij een opleidingsinstituut wil
beginnen om jongeren een vak te leren als monteur, houtbewerker, electricien of
loodgieter. En of je daar niet financieel iets aan kunt bijdragen...
Kinderen moeten meer werk verrichten dan kinderen in het westen. Het bewustzijn bij de
ouders dat onderwijs belangrijk is, groeit, al is het waarschijnlijk langzaam,
maar meer en meer kinderen gaan wel naar school. De Burkinabé scholen zijn er
op ingericht veel vakanties te geven op de momenten dat er thuis of op het land
gewerkt moet worden. Zo kunnen kinderen toch naar school èn werken voor de
familie. Wat de kinderen op school leren is de vraag, in ieder geval
discipline.
Vrouwen zorgen voor de kinderen en het eten en
hebben veel ellende én steun aan elkaar. Zíj lijken het te zijn die de eindjes
aan elkaar knopen. Vrouwen die carrière gemaakt hebben zijn grof en hard, keihard.
Dat moet je ook zijn in deze samenleving, wil je je hoofd boven het maaiveld uit
kunnen steken. Jaloezie en ingewikkelde intriges spelen het spel, waar de
maraboet je in adviseert.
De humor is soms lastig te begrijpen, lijkt
oppervlakkig, maar misschien is het juist sociaal heel erg ontwikkeld. Worden
er dingen in gezegd of bedoeld die niet zo 1-2-3 eruit te vissen zijn voor een
buitenstaander.
Duidelijk is wel dat deze samenleving hier niet
is wat het op het eerste oog lijkt. Mensen zijn warm en aardig, iets dat lastig
te bevatten is voor ons kille nederlanders. Ik blijf me erover verbazen hoe
iedereen zijn plek heeft en ook gerespecteerd wordt in die plek. De bewaker van
het pinapparaat is even vriendelijk als de politieagent die je aanhoudt, maar
je maar weer snel laat doorrijden als hij het huilende babietje in de gaten
krijgt.. De straatverkoper helpt je wel
een handje als je de deur van de auto niet goed open krijgt en als je even geen
geld bij je hebt, kun je de zak appels of de zojuist opgepompte achterband ook
best een andere keer komen betalen.
Maar ondertussen, op hoger niveau wordt er
uitgeknepen en gemangeld. Geld is iets dat je kunt ‘kennen’.. de macht ervan in
ieder geval. En die macht, heeft een geur die ook afrikanen graag ruiken. Die laag, die in eerste instantie niet te zien
is, maar waar geld in omgaat, daarin laten ze geen spaander van elkaar heel.
Onware praatjes, poten onder de stoel wegzagen.., alles om je je succes maar
uit handen te nemen ten bate van henzelf. En denk dan maar niet dat je als
westerling slimmer bent dan een afrikaan. Omdat je de samenleving niet kent,
sta je al 0-1 achter.
En toch, en toch.... wordt er hier op een dag
meer gelachen dan in de meest rijke landen.
dinsdag 4 november 2014
Afrikaanse lente?
Even een korte live update over de situatie
momenteel in Bobo-Dioulasso. We krijgen meer en meer vragen van bezorgde
familie en vrienden. Blijkbaar wordt er zelfs in Nederland in de krant en op tv
aandacht aan besteed.
Het is afgelopen week op zondag eigenlijk pas begonnen.
Toen werd er hier en daar gesproken over dat er mogelijk op dinsdag 28 oktober wat
onrust zou zijn omdat de president aangegeven had de grondwet te willen
wijzigen ten bate van een extra regeringstermijn. De donderdag 30 oktober zou
het duidelijk worden of de president middels een referendum herkiesbaar zou
worden gesteld. Ook weer een dag met onrust op het programma.
Sinds een jaar is er geen Nederlandse
ambassade meer in Burkina Faso, dus ontvingen we een mailtje van de Burkinabé consul
honorair met het advies dinsdag binnen te blijven en voorzorgsmaatregelen te
treffen voor een langer binnen zitten dan 1 dag. De Nederlandse ambassadeur in
Mali liet slechts met veel woorden weten dat evacueren voor eigen rekening is....
In ieder geval werden maandag de pinapparaten
in de stad massaal gebruikt om geld achter de hand te hebben en de supermarkten
waren drukbezocht om te hamsteren voor de komende dagen. De Libanese eigenaren
wilde het niet laten merken, maar waren stiekem toch een beetje bang voor wat
komen zou. Eind 2011 was er al eerder eens een ‘opstandje’ in de stad, dat ging
toen over het salaris van de militairen in Burkina, dat in de ogen van de
militairen ver onder de maat was, maar toen werden voor het gemak ook maar even
de Libanese winkels en huizen beroofd. Dit meer uit jaloezie omdat de
handeltjes van de Libanesen zoveel beter lopen dan die van de Burkinabé dan dat
dat echt iets met het salaris van de militairen te maken had. Dus ja, wat kon
je nu verwachten?
Met onze auto volgetankt, de voorraadkast
beladen, de poort op slot en het nieuws op de radiozender van RFI.fr aan, hebben
we spelletjes gedaan, filmpjes gekeken en was de dag snel voorbij. Zo nu en dan
hoorden we gejoel en knallen buiten, maar niet heel dichtbij. ’s Avonds was er
een avondklok van 19u-06u en het was nog nooit zo stil in de stad. Geen muziek,
geen brommertjes, niks.
Woensdag zijn we ook thuis gebleven aangezien
er naar verluid nog veel volk op de been was.
Ondertussen had Karst voor zijn
werk mensen over die in Bérégadougou met Wouol aan het werken waren. Donderdagochtend
moest hij dus wel met die mensen richting Béréga, en na overleg gepleegd te
hebben met een Franse gendarme waagde hij de gok. Echter de protesten namen die
dag toch sneller vorm aan dan verwacht en is hij weer teruggekomen, waarbij hij
even kon ervaren dat het niet prettig is om een protesterende menigte in jouw
richting te hebben lopen. Gelukkig kwam
hij na een kleine omzwerving weer thuis aan.
In het centrum van de stad en in omringende
wijken werden in de tussentijd verschillende kantoren en huizen in de fik
gestoken. Het gemeentehuis, het paleis van justitie, het centrale politiebureau
en huizen van politici of mensen die sympatiseerden met de president. De
daders; meerendeels jongens van tussen de 16 en 45 jaar, waarschijnlijk met
verschillende agenda’s. Ze trokken in groepen door de stad. Blanken en
Libanesen werden met rust gelaten en er vielen ook niet opzettelijk doden. De
doden die er gevallen zijn, waren ongelukkig genoeg vooral nog in de gebouwen
aanwezig toen die door anderen in de brand werden gezet. Eigenlijk dus een heel
vreemdzaam geheel, los van dat er nu wel heel veel praktisch papierwerk de
lucht in is gegaan.
Het vreemde aan de situatie is, dat de president
eigenlijk té makkelijk is opgestapt. De oppositie (het volk) had, zo blijkt nu,
niet echt een plan klaar liggen voor het geval de president echt op zou stappen.
En toen was hij ineens weg. In het gat dat toen ontstond sprongen twee
militairen één voor één om zich op te werpen om een overgangsregering te leiden.
Dat getouwtrek is op dit moment nog niet over. De internationale gemeenschap
probeert druk uit te oefenen om de macht weer in de handen van de oppositie te
krijgen, maar die moeten dan wel een geschikte kandidaat naar voren schuiven...
Het ritme van alledag lijkt hier in de stad
weer gevonden. De straatverkopers verkopen hun waren, de fruitstalletjes zijn
weer open, evenals de vele barretjes en zelfs de bank waarvan de voorgevel
vernield is, is gewoon weer open. Na de brandstichtingen werden mensen
opgeroepen de straten weer te vegen en de resten op te ruimen, en dat is ook
echt gedaan. Veel mensen praten over de situatie, maar het lijkt erop dat in Bobo niet
veel mensen meer zin hebben om te protesteren. In ieder geval niet in vechten.
Iedereen hoopt op een vreedzame oplossing.
donderdag 28 augustus 2014
Baby in Afrika
Inmiddels is Aebele alweer bijna 5 maanden en
kan beschouwd worden als een Afrikaanse baby, of toch niet? Nee, zijn leven is
toch wel wat anders dan de echte Afrikaanse babies. Zo was zijn vader bij de
bevalling aanwezig, terwijl de vaders hier worden opgebeld als het kindje er
is. Dan mag hij ook komen. De bevalling is iets van de vrouwen onderling. Het
besnijden is Aebele ook bespaard gebleven, evenals het afscheren van het eerste
haar. Dat wordt hier gedaan omdat men ervan overtuigd is dat het haar nog stamt
uit de ‘andere wereld’. Als het kindje híer is, krijgt het een nieuwe start
zodra het haar eraf is. Het haar wordt bewaard, want dat brengt geluk. Meisjes
krijgen gelijk oorbellen, zodat je het verschil tussen meisjes en jongens kan
zien. En toch nog het meerendeel van de meisjes (in de stad misschien niet meer
zo, maar op het platteland wel) wordt besneden. Bezoek dat langs komt neemt
veel zeepjes en karité boter mee. Zeepjes omdat er veel lappen te wassen zijn,
waar het kindje in gedragen wordt zonder luier. Karité boter om het kindje na
het wassen mee in te wrijven. Daarnaast wordt er een soort soep gekookt van
speciale bladeren, bast en takjes, waarin het kindje gebadderd wordt, en wat
ook goed schijnt te zijn om op te drinken.
Traditioneel mag het kindje de eerste 40 dagen
geen bezoek ontvangen, naar men zegt om de wonden te laten helen die het kindje
gekregen heeft, maar in de praktijk worden doopfeesten toch al heel snel
gegeven en wordt een kindje al snel op de rug gedragen en blootgesteld aan het
verkeer. Misschien is het iets van de ‘oude dagen’. De moeder is al snel weer
op de been en werkt op het land of loopt op straat met spullen op haar hoofd.
Uiteraard afhankelijk van het milieu waarin de baby geboren is. De rijke dames
laten álles (soms tot borstvoeding toe) door de noe-noe doen.
De kinderen worden een groot deel van de dag
op de rug gedragen en slapen of in een mandje of op een matje op de grond,
evenals de rest van de familie. De babies die we zien en meemaken zijn over het
algemeen heel rustig en laten zich gedwee op de rug sjorren. We hebben het met
Aebele natuurlijk ook geprobeerd, maar die zag dat niet zitten. Ik draag Aebele
op de buik, maar dat vinden de mensen hier maar raar. Dat hoort niet. De baby
hoort op de rug te zitten. Ook mag hij niet huilen (Madame, bébé pleure!). Daar
zijn mensen allergisch voor. Dat was dus even aftasten met onze werkster in
huis. Die had hem bij het minste geluidje al uit de box gelicht en liep ermee
rond. Je begint je dan wel een beetje af te vragen waarom wij in Nederland
gewend zijn het kindje in een kamer te leggen en te laten krijsen tot hij
slaapt, terwijl ze ‘m hier gelijk oppakken en er net zolang mee rondlopen tot
hij slaapt. Dan verwen je hem, zeggen wij dan, ondanks dat het ongelooflijk
tegen je moedergevoel indruist. Moet je daar dan toch niet gewoon naar
luisteren? Doen ze hier wel. Maar er is dan ook altijd wel iemand in huis om
het kindje op te pakken of op de rug te dragen. Al is het maar het zusje van
4-5 of 6 jaar. Onze meiden zijn alle drie verliefd op Aebele, maar om met hem
de hele dag rond te lopen... Een moeder met een kindje op de rug achterop een
brommer, terwijl ze iets groots/zwaars op haar hoofd draagt, is geen
uitzonderlijk beeld. Ongelooflijk hoe ze het doet en (in onze ogen ) welk
risico ze neemt. Maar goed we zouden in Nederland ook niet (meer) snel de baby
in de auto op schoot of liggend in de kinderwagen in de achterbak verplaatsen.
Burkinabé zijn verder dol op babies. En er is ook
geen schroom om het kindje van je ‘over te nemen’. Zonder te vragen wordt hij
uit je armen gepakt. Dat was wel even wennen in het begin. Maar gelukkig lacht
Aebele graag, dus loopt dat altijd op een gezellig onderonsje uit. Hij heeft
ook al heel wat zegeningen en wensen ontvangen en iedereen vraagt altijd hoe
het met hem en de andere kinderen is.
Er is een vaccinatieprogramma waar mensen
gratis aan mee kunnen doen en er zijn campagnes om moeders ervan te overtuigen
dat borstvoeding toch nog altijd beter is dan flesvoeding, wat wellicht wel
heel modern is, maar niet béter.
Zijn eerste malariakuur heeft hij al verstouwd
en ook de eerste rode-vlekjesziekte is weer over gegaan. Of het nu malaria was
of niet, we weten nu dat er zetpillen tegen malaria zijn. En dat is geweldig nieuws
nadat de nederlandse Travelclinic ons met ‘Lariam’ opzadelde voor een baby die alleen
borstvoeding krijgt. De eerste ervaring met het Burkinabe ‘consultatiebureau’
was weer bijzonder. Na samen met Ibrich een half uur van het kastje naar de
muur gestuurd te zijn, had ik de vaccins die ik wilde met bijsluiter enal in
handen, werd ik langs allemaal wachtende moeders met babies geduwd om
voorgedrongen en wel door een mevrouw geholpen te worden die geen Frans sprak,
maar wel vakkundig de naald in Aebeles been wist te harpoeneren nadat ik
gevraagd had zijn been met alcohol schoon te maken. Hij huilde amper en met een
half-huilende Ibrich, maakte ik dat ik wegkwam. De tweede vaccinatie heb ik
door een Amerikaase arts laten doen, nadat ik de vaccins bij de apotheek had
gekocht(!). Hopelijk bespaarde de apotheek niet op energie door ’s nachts de
stekker van de koelkast eruit te trekken..
Qua kleding draagt Aebele niet veel anders dan
een rompertje. De keren dat hij lange mouwen en een broekje draagt zijn op één
hand te tellen. En dan nog alleen om te voorkomen dat hij gestoken wordt door
de muggen. De frisse periode komt er wel aan, dus we kunnen gelukkig alle
gekregen kleertjes vast nog wel inzetten voordat hij er te groot voor is.
Afrikaanse babies zijn sterk, ze lijken veel
eerder te zitten en te lopen dan de Nederlandse collega’s en ik denk ook niet
dat ze veel last van heupdysplasie hebben, als je ziet dat ze de hele dag in
spreidzit op de rug van de moeder zitten. Hun nekje wordt daarnaast ook niet
bepaald ondersteund al hobbelend op een brommer. Gek hoe inzichten kunnen
verschillen. Maar goed, kortom Aebele is een Nederlandse baby in Afrika. En hij
doet het super goed.
Wordt vervolgd.
woensdag 11 juni 2014
Bonne arrivée au nouveau-né
Aebele is alweer
2 maanden oud en we zijn sinds 1 maand weer in Burkina.
De laatste weken
in Nederland bestonden uit medische zaken regelen als het bezoek aan het
consultatiebureau en de GGD om wat vaccinaties te halen, en Aebele toch al wat
bescherming te bieden tegen de ziektekiemen die hij in Afrika tegen gaat komen.
En allemaal even naar de tandarts.
Aebele’s paspoort
en visum regelen, waarbij maar weer bleek dat de post in NL ook geen 100%
garantie biedt ; het werd dus nog even krap met de pasfoto’s op tijd bij
de visumdienst te krijgen.
We konden
Koningsdag nog even meepikken, als vanouds in Wageningen met vrienden. Wat een
supersfeer. Eigenlijk lijkt het verdacht veel op Koninginnedag als je ‘t mij vraagt…
Verder hebben de kinderen
nog met oude klasgenootjes kunnen spelen, we zijn naar de dierentuin geweest
met opa en oma, veel bezoek kon nog net even op de valreep langskomen, we
hebben in Friesland bij de familie gelogeerd, wat ook weer een feest was en
Doutzen heeft afscheid genomen van haar Nederlandse klas. Volle weken maar wel
heel erg leuk.
Met maar liefst 9
koffers, een doos met imkerspullen en een kinderwagen gingen we in het
campertje van opa en oma naar Schiphol. Wat een volksverhuizing. Gelukkig kon
Ibrich een kar met koffers duwen en Doutzen en Dagmar samen ook één, geholpen
door een Indiase man. En alles mocht mee. Het afscheid lijkt wel te wennen, of
het idee dat we elkaar de volgende dag over skype alweer kunnen spreken en
zien, helpt misschien.
Bij de gate
konden we de kinderwagen inleveren, die ging in het ruim tot Ouagadougou.
Aebele er dus uit en in de buikdrager. De korte vlucht naar Parijs was zó
voorbij en voor de lange vlucht kregen we een soort kinderwagenbak die aan een
schot voor me hing, zodat Aebele niet de hele reis op schoot hoefde te zitten.
In het lekker warme Ouaga stond Karst ons op te wachten en zagen we weer
allemaal bekenden uit Bobo, die blijkbaar in hetzelfde vliegtuig gezeten
hadden. Inclusief een baby meisje die op dezelfde dag geboren bleek te zijn als
Aebele !!! Bonne arrivée.. Merci, het is leuk om weer terug te zijn.
De volgende dag
(zondag 11/5) zijn we met de auto weer langs alle mooie Burkinabé dorpjes
gereden, op weg naar huis. Boef was gegroeid en alles was groener en het was
warm.
De maandag gingen
de kinderen weer naar school, de vakantie zat erop, voor iedereen. Blauwe
muisjes tracteren is natuurlijk wel leuk in een land waar niemand deze traditie
kent, op de NL-ers na natuurlijk. Op school en op de meest onverwachte plaatsen
vroegen mensen hoe het ermee gaat en hoe het met de baby gaat… mmm.. wie is
deze mevrouw op een brommer op deze hoek van de straat… ? Maar iedereen
weer even vriendelijk en de beste wensen voor de kleine Ibrahim (ja, via een
omweg kom je van Aebele bij Ibrahim) of Herman (omdat dat de makkelijkste naam
is van de drie (Aebele Herman Klaas). Aebele blijft een moeilijke naam.
De dames zijn
weer in het ritme, dat gevoel hadden ze na 2 dagen alweer en de spelletjes met
de klasgenoten worden weer opgepakt alsof er niks gebeurd is. Er werd alweer
druk voorbereid voor een ‘exposition’ op school met als thema ‘Vlechten met
zwart en wit’. Wat een creativiteit werd er weer tentoongespreid door de
verschillende klassen. Zwarte gezichten met wit geschminkt en witte met zwart,
zwarte spinnetjes in witte netten, fantasieschilderijen met zwart en wit etc.
We hebben Dagmar’s
7e verjaardag gevierd met een leuk feestje met spelletjes die ze zelf
uitgekozen had, lekker veel met water en sponzen rennen en gooien,
waterballonnen gooien en dansen. Grappig om te zien hoe verschillende de
kinderfeestjes hier zijn. De Afrikaanse kinderfeestjes worden over het algemeen
gevierd met zo’n beetje de hele klas en daar weer broertjes en zusjes van, die
allemaal komen wanneer het hen uitkomt, niet zozeer op de tijd dat het feestje
begint. Er wordt een suikerspin-makende-meneer gevraagd en de kinderen spelen
verder met elkaar. Ergens in de hoek van de tuin zit dan vaak een rij ‘Noe-noes’ ;
de oppasdames van de kinderen die er zijn. Bij de Libanese feestjes worden ook
heel veel kinderen uitgenodigd en dan komt de feestneus als laatste, zodat er
een ‘ere-haag’ gevormd kan worden door álle kinderen die er zijn. De cadeautjes
belanden op een bult ergens in de hoek. Vervolgens mogen de kinderen plaatsnemen aan
een hele lange tafel vol met eten en mogen ze na 1-2-3 zovéél eten als ze
willen. En daarna spelen. De Franse en Canadese kinderfeestjes lijken wat meer
op die van ons. Dus niet de héle klas wordt uitgenodigd en er worden spelletjes
gedaan met de kinderen, ook de noe-noes mogen thuis blijven.
Vanaf je 7e mag
je hier op paardrijden, dus Dagmar heeft de afgelopen tijd de dagen af zitten
tellen en nu mag ze er dan ook echt op. Ze heeft inmiddels al 3 lessen gehad en
ze doet dingen die ik al aardig pittig vind voor haar na 3 lessen. Maar ze
heeft er wel gevoel voor en ze straalt helemaal in het zadel. Dramane; de
leraar is even geduldig en geniet ervan te zien dat Dagmar niet bang is, dan
kun je volgens hem ook sneller dingen leren. Ok,dan.
Karst en zijn stagiaire
hebben de handen vol gehad aan de export van containers met verse mango’s .
Dat is allemaal wat meer
stress dan de gedroogde producten en aangezien het weer een nieuwe tak van
sport is, moest er weer veel geleerd worden. Momenteel is het weer druk met
bezoeken uit Duitsland van klanten die geïnteresseerd zijn in de producten en
de manier van werken van Wouol.
Met Aebele komt er
langzamerhand wel een ritme en blijkt hij heel goed van de ene klamboe naar de
andere (over kinderwagen/maxi coxy/tentje) te verplaatsen te zijn, waardoor ik
ook wat minder bang ben voor malaria. Af en toe is het natuurlijk spitsuur, met
drie enthousiaste meiden en een aandachtvragende baby, maar ook daar vinden we
wel een manier voor. Wat een rijkdom!
Nu we weer in Burkina zijn,
kijken we terug op een fantastische tijd in Nederland. Wat een geluk dat alles
zo goed verlopen is. De periode voor de bevalling was heel gezellig. Karst en
de kinderen waren op tijd in NL, de bevalling is goed gegaan en de weken erna
waren ook weer heel gezellig, met al het bezoek en de dingen die we met elkaar
konden doen. En wat veel wensen, kaarten, cadeautjes, briefjes, tekeningen,
zaadjes, bezoekjes, telefoontjes en gesprekken hebben we ontvangen !!
Geweldig gewoon! Iedereen super bedankt voor al die aandacht!
Nu gaan we weer vooruit
kijken naar vrienden die in Juli komen en familie in December, en wat we gaan
doen als we weer in Nederland komen rond aug 2015. En daarnaast natuurlijk
genieten van alle vreemde dingen die hier gebeuren, de koelere dagen en de
gigantische storm/onweersbuien.
maandag 12 mei 2014
Een jongetje?!
Tijd voor weer even een update voor ons 'dagboek'.
Inmiddels zijn we een fantastisch zoontje rijker die 10 april in Nederland geboren is. Aebele liet even op zich wachten, maar is in alle gezondheid op de wereld gekomen en doet het heel goed. We waren door de Burkinabé echografist op het verkeerde been gezet, maar toen bleek het kindje ineens een jongetje.
Voor dit heugelijke moment, zijn Doutzen en ik wat eerder naar Nederland gegaan, anders neemt de vliegmaatschappij je niet meer mee, de angsthazen... Zo werden we dus half februari door mijn ouders van Schiphol opgehaald. De helft van het gezin nog in Burkina en de andere helft dus in Nederland. Niet ideaal, maar in Burkina bevallen vond ik geen optie. Ik durfde niet goed op de kwaliteit van de verloskundige zorg te vertrouwen, en daarnaast zijn we in de rijke positie dat we de keuze kunnen maken om dicht bij de familie en in bekende, goede handen te verkeren op zo'n moment. Karst en de oudste dames zouden op de uitgerekende datum komen, dus dat móest allemaal wel goed gaan.... ;-).
~ En wie heeft er nu zúlke lieve ouders, die op het moment dat je bij hen thuis aankomt, álles voor de naderende bevalling al klaar hebben staan, zelfs 2 mnd als 'stand-in' durfden te fungeren, mocht het kindje toch eerder komen.. en ons met open armen hebben ontvangen, om vervolgens 3 maanden het inwoneraantal van hun huis te zien verdubbelen/verdrievoudigen en niet eens klagen over de enorme drukte die hen in die tijd tegemoet gekomen is?! Ze zullen vast en zeker af en toe gedacht hebben.... waar zijn we in vrédesnaam aan begonnen, maar dat hebben ze kranig voor zich gehouden. Een hele bijzondere periode, een bevalling in mijn oude slaapkamer, met de familie zo dichtbij en alles is goed gegaan. Fantastisch gewoon!!!
We zijn mijn ouders daarom ook enorm dankbaar voor de enorme veerkracht, flexibiliteit, energie en steun die ze voor ons hebben weten op te brengen. Onuitputtelijk en onvoorwaardelijk. ~
De weken vóór de bevalling in Nederland zaten vol met het afwerken van lijstjes die ik in Burkina had gemaakt, mensen bezoeken en spullen regelen voor als we weer terug gaan. Doutzen ging zo lang naar de Parcival-kleuterschool in Arnhem, waar ze enorm snel een plekje in de klas wist te vinden, een leuke klas met lieve docenten en ze viel met haar neus in de boter wat feesten betreft. Carnaval werd uitbundig gevierd en palm-/pasen heeft ze ook nog mee kunnen pikken. Ik ging met mijn moeder naar de film en lekker zwemmen in binnenbaden. We wandelden in de eiken- en beukenbossen en genoten van de prille lente met prachtige sneeuwklokjes en krokussen. De frisse lucht opsnuivend en ons verwonderend over de aandacht die mensen in Nederland hebben voor hun omgeving. De tuinen knalden van de kleuren en mooie bloemen, de huizen zien er verzorgd uit, straten zijn heel, er zijn stoepen en fietspaden, mensen houden zich aan verkeersregels en je wordt gebeld om toestemming voor het verplaatsen van een gemaakte afspraak naar 10 minuten later.... Verkiezingen lopen geordend en mensen zetten zich in om te komen stemmen. Er wordt gediscussieerd over maatschappelijke zaken en collectieve problemen. Het nieuws lijkt ergens over te gaan.
Wat een land!
Ondertussen in Burkina Faso was het ritme weinig tot niets verstoord door onze afwezigheid. De dames gingen gewoon naar school en toen het vakantie werd, waren er een heel aantal moeders die wilden inspringen om de dames tussen de middag op te vangen voor het 'overblijven' tussen 11:30-15u. Er waren nog buitenschoolse activiteiten georganiseerd waardoor ze zich een week lang uitstekend hebben vermaakt met scouting-achtige bezigheden. Het paardrijden, badmintonnen, skeeleren en 'cirque' ging gewoon door.
Ook Karst kon zijn werk gewoon blijven doen, bijgestaan door inmiddels de 3e Duitse stagiaire die Karst begeleid heeft in de tijd in Burkina. Naast dat ze als soort au-pair werd ingezet, kwam het ook mooi uit dat Karst wat ogen en oren in Burkina zou hebben in de weken dat hij zelf in Nederland zou zijn. En dat is waardevol gebleken, omdat het toch wel lastig blijft de touwtjes in handen te houden als je niet in de buurt bent van het centrum van activiteit. Nu speelde ook wel mee dat er voor het eerst ineens heel veel containers met producten naar Duitsland verscheept werden, vol met al de nieuwe producten die de afgelopen maanden geteeld en verwerkt zijn. En daar horen kinderziektes en onduidelijkheden/problemen bij, die ad hoc opgelost moeten worden, maar daar moet je dan wel even van op de hoogte worden gebracht.
Het weerzien van Karst en de kinderen was erg leuk. De zussen hadden opa en oma en elkaar toch wel gemist en konden nu samen genieten van het fietsen en steppen door de straat en op je eigen houtje de buurt van opa en oma in, waar iedereen Nederlands praat en je de weg goed kent. Gek om te zien hoe snel het went om in een hele andere wereld te stappen. De dagen vlogen om, een dagje meelopen met de oude klas stond weer op het programma en pakte weer heel erg leuk uit. Bij vriendjes spelen en het ouderlijk huis in Groenekan even bekijken. Met opa en oma in een huisje logeren waar ook een zwembad bij was, terwijl papa en mama op het baby'tje aan het wachten waren... en de historische uitspraak van Dagmar aan de telefoon: 'Een broertje? oh, leuk, maar ik ga nu weer zwemmen.', zullen we niet snel vergeten. Maar wat zijn ze blij met hun broertje!
Inmiddels is Karst alweer een week in Burkina Faso en gaan wij over ongeveer een week ook weer terug. Nu dus nog even genieten van de familie en vrienden die op bezoek komen en de mogelijkheden in Nederland en dan langzamerhand de koffers pakken en de dagen aftellen. Het onvermijdelijke afscheid zal weer zwaar worden, maar met het uitzicht op dat we over pak 'm beet 1,5 jr weer terug zijn, is het wel te doen..
Inmiddels zijn we een fantastisch zoontje rijker die 10 april in Nederland geboren is. Aebele liet even op zich wachten, maar is in alle gezondheid op de wereld gekomen en doet het heel goed. We waren door de Burkinabé echografist op het verkeerde been gezet, maar toen bleek het kindje ineens een jongetje.
Voor dit heugelijke moment, zijn Doutzen en ik wat eerder naar Nederland gegaan, anders neemt de vliegmaatschappij je niet meer mee, de angsthazen... Zo werden we dus half februari door mijn ouders van Schiphol opgehaald. De helft van het gezin nog in Burkina en de andere helft dus in Nederland. Niet ideaal, maar in Burkina bevallen vond ik geen optie. Ik durfde niet goed op de kwaliteit van de verloskundige zorg te vertrouwen, en daarnaast zijn we in de rijke positie dat we de keuze kunnen maken om dicht bij de familie en in bekende, goede handen te verkeren op zo'n moment. Karst en de oudste dames zouden op de uitgerekende datum komen, dus dat móest allemaal wel goed gaan.... ;-).
~ En wie heeft er nu zúlke lieve ouders, die op het moment dat je bij hen thuis aankomt, álles voor de naderende bevalling al klaar hebben staan, zelfs 2 mnd als 'stand-in' durfden te fungeren, mocht het kindje toch eerder komen.. en ons met open armen hebben ontvangen, om vervolgens 3 maanden het inwoneraantal van hun huis te zien verdubbelen/verdrievoudigen en niet eens klagen over de enorme drukte die hen in die tijd tegemoet gekomen is?! Ze zullen vast en zeker af en toe gedacht hebben.... waar zijn we in vrédesnaam aan begonnen, maar dat hebben ze kranig voor zich gehouden. Een hele bijzondere periode, een bevalling in mijn oude slaapkamer, met de familie zo dichtbij en alles is goed gegaan. Fantastisch gewoon!!!
We zijn mijn ouders daarom ook enorm dankbaar voor de enorme veerkracht, flexibiliteit, energie en steun die ze voor ons hebben weten op te brengen. Onuitputtelijk en onvoorwaardelijk. ~
De weken vóór de bevalling in Nederland zaten vol met het afwerken van lijstjes die ik in Burkina had gemaakt, mensen bezoeken en spullen regelen voor als we weer terug gaan. Doutzen ging zo lang naar de Parcival-kleuterschool in Arnhem, waar ze enorm snel een plekje in de klas wist te vinden, een leuke klas met lieve docenten en ze viel met haar neus in de boter wat feesten betreft. Carnaval werd uitbundig gevierd en palm-/pasen heeft ze ook nog mee kunnen pikken. Ik ging met mijn moeder naar de film en lekker zwemmen in binnenbaden. We wandelden in de eiken- en beukenbossen en genoten van de prille lente met prachtige sneeuwklokjes en krokussen. De frisse lucht opsnuivend en ons verwonderend over de aandacht die mensen in Nederland hebben voor hun omgeving. De tuinen knalden van de kleuren en mooie bloemen, de huizen zien er verzorgd uit, straten zijn heel, er zijn stoepen en fietspaden, mensen houden zich aan verkeersregels en je wordt gebeld om toestemming voor het verplaatsen van een gemaakte afspraak naar 10 minuten later.... Verkiezingen lopen geordend en mensen zetten zich in om te komen stemmen. Er wordt gediscussieerd over maatschappelijke zaken en collectieve problemen. Het nieuws lijkt ergens over te gaan.
Wat een land!
Ondertussen in Burkina Faso was het ritme weinig tot niets verstoord door onze afwezigheid. De dames gingen gewoon naar school en toen het vakantie werd, waren er een heel aantal moeders die wilden inspringen om de dames tussen de middag op te vangen voor het 'overblijven' tussen 11:30-15u. Er waren nog buitenschoolse activiteiten georganiseerd waardoor ze zich een week lang uitstekend hebben vermaakt met scouting-achtige bezigheden. Het paardrijden, badmintonnen, skeeleren en 'cirque' ging gewoon door.
Ook Karst kon zijn werk gewoon blijven doen, bijgestaan door inmiddels de 3e Duitse stagiaire die Karst begeleid heeft in de tijd in Burkina. Naast dat ze als soort au-pair werd ingezet, kwam het ook mooi uit dat Karst wat ogen en oren in Burkina zou hebben in de weken dat hij zelf in Nederland zou zijn. En dat is waardevol gebleken, omdat het toch wel lastig blijft de touwtjes in handen te houden als je niet in de buurt bent van het centrum van activiteit. Nu speelde ook wel mee dat er voor het eerst ineens heel veel containers met producten naar Duitsland verscheept werden, vol met al de nieuwe producten die de afgelopen maanden geteeld en verwerkt zijn. En daar horen kinderziektes en onduidelijkheden/problemen bij, die ad hoc opgelost moeten worden, maar daar moet je dan wel even van op de hoogte worden gebracht.
Het weerzien van Karst en de kinderen was erg leuk. De zussen hadden opa en oma en elkaar toch wel gemist en konden nu samen genieten van het fietsen en steppen door de straat en op je eigen houtje de buurt van opa en oma in, waar iedereen Nederlands praat en je de weg goed kent. Gek om te zien hoe snel het went om in een hele andere wereld te stappen. De dagen vlogen om, een dagje meelopen met de oude klas stond weer op het programma en pakte weer heel erg leuk uit. Bij vriendjes spelen en het ouderlijk huis in Groenekan even bekijken. Met opa en oma in een huisje logeren waar ook een zwembad bij was, terwijl papa en mama op het baby'tje aan het wachten waren... en de historische uitspraak van Dagmar aan de telefoon: 'Een broertje? oh, leuk, maar ik ga nu weer zwemmen.', zullen we niet snel vergeten. Maar wat zijn ze blij met hun broertje!
Inmiddels is Karst alweer een week in Burkina Faso en gaan wij over ongeveer een week ook weer terug. Nu dus nog even genieten van de familie en vrienden die op bezoek komen en de mogelijkheden in Nederland en dan langzamerhand de koffers pakken en de dagen aftellen. Het onvermijdelijke afscheid zal weer zwaar worden, maar met het uitzicht op dat we over pak 'm beet 1,5 jr weer terug zijn, is het wel te doen..
maandag 27 januari 2014
Nieuw jaar.
We zijn alweer in het nieuwe jaar.
Even een terugblik op de maanden sinds het laatste bericht. Dat eindigde met
het malaria-imperium. Dat kwam en ging gelukkig ook weer.
Zo koud als het bij
jullie is, is het hier niet, maar reken maar dat bij 15 graden veel mensen hun
warme kleren uit de kast halen. Iedereen rijdt en loopt rond met warme
(tweedehands) jassen, vaak met Duitse, Deense, Nederlandse of Franse reclame.
De meest bijzonder hoofddeksels zijn uit de kast gehaald, als het maar warm is.
Mensen zijn verkouden en gaan massaal op zoek naar gas en hout om hun huizen te
verwarmen. In de middag wordt het dan gek genoeg wel weer 37 graden en is het
veel te warm voor al die lange mouwen. Maar wij genieten nu in ieder geval van
de koele nachten, ochtenden en avonden.
Er kwam ook bezoek..;
een collega van Karst uit Duitsland waarmee het gember-proces werd versneld, met
als gevolg dat er al wat containers met gedroogde gember richting Duitsland
zijn gegaan.
En een vriendin van
mij, die het Afrikaanse leven van binnenuit kon meemaken en veel gezien heeft op
medisch gebied, bij SOS kinderdorpen. In dezelfde tijd kwam er ook nog een
bijzondere delegatie met 'Burkinareizen-Ed Loodge' naar ons gebied... Mensen
uit Easterein én Groenekan. Dat was toch wel heel speciaal. Ze hebben onder
andere in Ecodougou geslapen, waar wij ook een nachtje bij hebben kunnen zijn.
Wouol pakte weer uit met een avondje donker-Afrikaanse muziek en dans en ook de
bijendans door de Groenekanse imkers bleef niet onopgemerkt. De liederen later
rond het kampvuur bij Ecodougou verklapten de afkomst van de zangers, want
naast wat Friese liederen, kwamen er ook Utrechtse, Limburgse en Burkinabé
versies voorbij. De sterrenhemel in het donkere Bérégadougou zorgde daarbij
weer voor een hele bijzondere sfeer.
Sinterklaas en Zwarte
Piet waren er dit jaar ook weer. Zachtjes gingen de ezelvoetjes van trippel,
trappel, trippel, trap.. De twee donkere bestuurders van de ezelkar beginnen
het ritueel al een beetje te kennen, al blijft het gek. Dit jaar bleek de staf
van Sinterklaas wel door het detectiepoortje te zijn gekomen, maar vooruit
gestuurd te zijn met de TCV bus en nu was Sinterklaas ‘m kwijt. Hij bleek niet
in het park aan de overkant van de straat te liggen, ook niet in de tuin of bij
de wasmachine... Nee, hij hing gewoon achter het doek met de drie olifanten
erop ín ons huis.. en Dagmar zag ‘m hangen. Wat een geluk. De Sint liep ineens
ook een stuk soepeler, fijn zeg. Er waren weer prachtige verhalen, gedichten en
cadeautjes en onder luid gezang werden Sint en Piet weer uitgezwaaid. Tot
volgend jaar!
Kerstmis volgde de Sint weer rap op en
de stad werd weer omgetoverd in een knipperend, glitterend, plastic
kerstgebeuren. De kerststalletjes die meer lijken op kleine stenen huisjes
verschijnen weer bij de huizen van de mensen en er was schijnbaar weer een
Libanese container plastic kerstmannen aangekomen, want daar wemelde het ook
weer van in de bomen en aan winkeltjes langs de weg. Père Noël kwam bij de
kleintjes op school en gelukkig mochten de ouders er dit jaar niet bij zijn,
want vorig jaar werden de kleintjes èn Père Noël overgelopen door al te
enthousiaste Burkinabé ouders met I-pads en andere mega-fotografeer-devices.
Er was wel weer een theater optreden
van de onder- en bovenbouw in het openluchttheater. De afgelopen maanden was er
hard gestudeerd op teksten van liedjes en toneelstukjes. Er waren filmpjes in
de klas opgenomen en op het laatst werd er nog een lied ingestudeerd ter ere
van Nelson Mandela; ‘Asimbonanga’.
Ibrich had een rol als serveerster in
een toneelstukje dat aan de hand van een verhaal dat in de klas gelezen was,
werd opgevoerd. Heel spannend, maar het ging heel goed.
Wij zelf zijn voor de kerstdagen naar
Ouagadougou gegaan. Daar zou een bijzondere plek zijn aan een meer, waar we wel
eens wilden kijken. De reis naar Ouaga is op zich altijd al een ervaring, omdat
het er elk ‘jaargetijde’ toch weer enigszins anders uitziet, mensen verkopen
weer andere dingen langs de weg, de akkertjes zien er weer anders uit. En het
zet je vaak weer over allerlei dingen aan het denken. We kozen dit keer voor
een andere route dan normaal. Dit keer reden we via Dedougou en Koudougou naar
Ouagadougou en als je op de kaart kijkt, kun je zien dat die route wat
noordelijker is dan de route Bobo-Boromo-Ouaga, waardoor het landschap er ook
al anders uit ziet.
Zo hebben we wel drie verschillende
manier van graanopslag gezien. Sommige mensen bouwen een soort grote mand van matten
van gedroogd gras, omringd door stokken, een stukje van de grond op stokken en
stenen en met een ‘dopje’ van diezelfde grasmatten. Andere mensen maken een
zelfde vorm maar dan van klei met een rietendakje en weer andere maken een
vierkant ‘torentje’ van klei met een plat dak waar vaak ook nog producten op
liggen te drogen.
Dat er zoveel met klei wordt gebouwd,
geeft ook een speciaal karakter aan de huizen, want daaraan kun je zien welke
kleur de grond daar heeft. Sommige dorpjes zijn prachtig rood, waar andere een
beetje somber grijs zijn en andere weer meer bruin. In ieder geval gaan ze
allemaal prachtig op in hun omgeving en is er heel veel gebruik gemaakt van de
natuurlijke materialen uit de directe omgeving.
Dat je dichter bij een stad of een wat
groter dorp komt, zie je vaak aan de hoeveelheid plastic dat rondslingert. In de
dorpen ver van de stad wordt op een plastic emmertje of kommetje na, gebruik
gemaakt van; kalabassen als schalen en schoteltjes, hout als stamper om graan
mee fijn te stampen, als hak of ondersteuning van afdaken, aardewerken potten
om in te koken of dingen in op te slaan, gras om mee te vegen of daken van de
maken, klei voor de huizen en ovens en steen om mee te malen of te bouwen. Het
blijft een onvoorstelbaar natuurlijk schouwspel dat je in Nederland alleen in
het archeologisch museum ziet, en als je dan geluk hebt zijn er figuranten. Hier
wonen en werken de mensen er uiteraard gewoon mee.
Iets ten noorden van Ouaga, bij Kaya,
zou het centrum van Burkina gelegen zijn waar veel met leer wordt gewerkt. En
ook in die regio zou het sperziebonen-walhalla te vinden zijn van de
sperziebonen die zelfs in de Albert Heijn schijnen te liggen. Dat wilden we
wel eens uitzoeken, maar helaas waren de mensen in Kaya al wat ‘gewend’aan
toeristen op leer-tocht en bleken vreselijk opdringerig en in het hele gebied
hebben we misschien 2 tomatenblikken (soort maatbekers) vol
sperziebonen gezien en dat nog wel op een markt. Geen grote velden tuinbouw,
zoals we verwacht hadden. Het blijft dus nog even een mysterie waar die
sperziebonen vandaan komen. Iets voor een volgende excursie.
Oud-en nieuw hebben we bij vriendin op
het dakterras gevierd en we waren verrast door de hoeveelheid vuurwerk dat er
dit jaar afgestoken werd. Vorig jaar was er bijna niks en nu hoorde je toch
behoorlijk wat knallen. Hier en daar een soort vuurpijl-achtig iets, maar de
knallen overheerste toch. Het carbid-schieten met havermout-blikken bij gebrek
aan melkbussen, bleek toch lastiger te zijn dan gedacht en de knallen leken dan
ook nergens op. Volgend jaar beter. Op het dakterras het nieuwe jaar in slapen was
een hele bijzondere ervaring.
En dan is het alweer januari 2014 en kunnen
we terug kijken op een heel leuk jaar vol met onverwachte dingen en bizarre
ervaringen en gelukkig, gelukkig, gelukkig is iedereen bij ons nog gezond.
De nieuwe plannen voor het komende
jaar zijn inmiddels ook al van start gegaan. Zo wil ik mij naast de kippen gaan
richten op het uitvoeren van kleine operaties als sterilisaties/castraties van
katten en honden, aangezien ik al zo vaak gevraagd ben of ik die handelingen
uitvoer, uiteraard met name door de expat-community. De eerste kat is al
gesteriliseerd en een konijn met een gebroken poot zal moeten gaan wennen aan
zijn spalk. De operatiekamer in de tuin en de op verzoek gelaste operatietafel
zijn al bijna af, dus als ik na de bevalling terug kom uit Nederland kan het
los.
Karst’s plannen voor de
conservenfabriek worden ook steeds reëler en de eerste monsters gedroogde
basilicum zijn al voor kwaliteits-analyse naar Europa gestuurd. De gemberboeren
zijn uitbetaald en nu wil iedereen gember telen, aangezien dat supergoed
verdient. Concreet resultaat van veel gedoe het afgelopen jaar.
Abonneren op:
Posts (Atom)