dinsdag 3 november 2015

Nieuw avontuur


Inmiddels zijn we alweer 10 maanden in Nederland. Dit bericht heeft even op zich laten wachten, omdat de tijd er nog niet rijp voor was. 
Inmiddels is dat wel het geval en kunnen we iedereen die het maar wil weten laten weten dat we een nieuw avontuur zijn begonnen. 

Dit avontuur heeft een wat langere voorbereidingstijd gehad dan het vertrek en terugkomst naar en van Burkina. Inmiddels zijn er zo'n 2 jaar verstreken, maar het is dan ook niet niks om een landgoed over te nemen.

Want dat is het geval. Momenteel wonen we op Landgoed Bleijendijk dat we over hebben genomen van de 'oude' eigenaresse. Het landgoed staat bekend om de rust, stilte en het met zorg ontworpen landschap. Waar natuuronderwijs, landbouw, tuinbouw, bewustzijnsontwikkeling en in de toekomst biologische horeca en seizoensactiviteiten samenkomen.

Wij zijn bevoorrecht om het nieuw leven in te blazen en reken maar dat we daar om staan te popelen! 

Het leven in Burkina is heel mooi afgesloten en met een goed gevoel kijken we terug op deze bijzonder rijke periode waarin we een stukje van een totaal andere cultuur hebben mogen ervaren. We hopen dat we deze ervaring in een zekere vorm kunnen inzetten om van Landgoed Bleijendijk een hele mooie positieve gemeenschap te maken. 

Bedankt voor alle leuke berichtjes en reacties!

zondag 21 december 2014

Bezoek

Nu het einde van het jaar én familie weer bijna op de stoep staan, wil ik toch nog even terugkijken op de laatste keer dat we bezoek uit Oosterend hadden, die speciaal voor ons en Burkina Faso gekomen waren. Het is een hele toer geweest om de planning zó te krijgen dat het omtrent de kinderen allemaal goed geregeld was, maar tóch hebben ze de gok gewaagd en het vliegtuig met twee van de drie kinderen genomen. Wat een feest!

Ze zijn aangekomen in Ouagadougou, hebben daar alvast een nachtje aan de Afrikaanse geluiden en temperaturen kunnen wennen, alvorens ze de volgende dag de lange busreis naar Bobo-Dioulasso ondernamen. Daar aangekomen, leken ze al volledig gewend en leek hun referentiekader al enigszins aangepast. Hun zoon probeerde zelfs hier en daar zijn frans al wat uit. Wat een inburgering!!
Het was heel fijn ze de eerste periode in ons eigen huis onder te kunnen brengen, zodat er geen ingewikkeld gedoe met oppas nodig was om ’s avonds met elkaar te kunnen praten over de verschillen tussen hier en Nederland en andere belangrijkheden.

De ‘bonnet rouge’ en ‘bonnet bleu’ gesuikerde melkconcentraten bleken de fabriek al eerder verlaten te hebben dan Johannes zelf, want die stonden al opgestapeld in het winkeltje ‘mini alimentation’ bij ons op de hoek. Een bekend punt in een andere wereld.   

Het is erg leuk om bezoek te krijgen, natuurlijk omdat het leuk is de mensen weer te zien, maar ook omdat het leuk is om te zien hoe zij weer tegen deze samenleving aankijken en welke opmerkingen zij daar dan bij hebben. Helemaal leuk als er dan ook nog kinderen bij zijn die daar weer hun eigen theoriën op na houden. Ze lieten zich niet gek maken en bekeken alles in eerste instantie van een afstandje, maar de moed om deel te nemen aan gesprekken of activiteiten groeide met de dag.

Toen Bobo wel wat verkend was, zijn we richting Banfora gegaan en hebben we geslapen in Ecodougou, waarna de fabrieken van Wouol bezocht werden. Het blijft leuk de hele ‘productie-keten’ tot  het te-verschepen-product zo makkelijk te kunnen volgen en voor de vrouwen in de fabriek blijft het leuk om mensen langs te zien komen. Ze wilden allemaal het babietje wel hebben en er was zelfs een mevrouw met een zwangere buik die wel wilde ruilen.. Nou, die fase hebben we nu wel gehad, merci.

Struinen langs de stoffige, rode wegen met plastic zakjes, bakjes, dekseltjes, slippers en andere zooi met vrienden die we kennen van het platte, natte, schone friesland, blijft een onwerkelijke ervaring. Zeker als we dan in een houtsnijdersdorpje komen waar de mannen onder de mangobom tussen de houtsnippers zitten en het ene werkje na het andere komen tonen om aan ons te slijten, terwijl de koeien door wat kinderen van een jaar of 5 uit hun kraal worden bevrijd en de vrouwen hun erf en het animistische heiligdom in het midden van het dorpje aanvegen. Of als we de tijd hebben om over de prijs te onderhandelen van wat gekozen producten uit de zee van, van riet vervaardigde bakjes, mandjes, schaaltjes, onderzetters, korfjes etc. versierd met stroken gekleurd plastic, met zorg door het riet gevlochten, terwijl op een steenworp afstand onder een mangoboom een oude, vel-over-been dunne man op een vaal kleedje in een warm briesje zit te wachten tot de dood hem komt halen. Met zijn trage bewegingen is hij eerder gracieus dan zielig. Hoe anders dan in een bejaardenhuis met een rietje je ontbijt eten...    

Het was super dat ze er waren.

Burkina is arm, één van de armste landen ter wereld, wordt gezegd. En toch..., iedere keer bekruipt mij dan weer de vraag... wat is arm? We wonen hier nu bijna drie jaar en ik heb al eerdere gezegd dat het ons nooit gaat lukken deze samenleving volledig te doorgronden, ookal woon je hier 333 jaar, maar op de een of andere manier hebben de mensen hun ‘arme’ leven hier aardig onder controle.

En dat laatste is nu juist het grote verschil met het westen. Wat je zelf onder ‘onder controle’ verstaat volgens mij. Als je hier elke dag wel wat te eten hebt, van wie en hoe je daar dan ook precies aankomt.. over het algemeen is er altijd wel weer een vrouw te vinden die een potje klaargemaakt heeft, of het nu je eigen vrouw is of iemand anders.. je hebt een plek om te slapen en je hebt op één of andere manier af en toe hier en daar een baantje waar je wat geld mee verdient. .. dan is menig man hier dik tevreden.  Als je vraagt wat hij wil in zijn leven, zal hij echter antwoorden dat hij een opleidingsinstituut wil beginnen om jongeren een vak te leren als monteur, houtbewerker, electricien of loodgieter. En of je daar niet financieel iets aan kunt bijdragen...  

Kinderen moeten meer werk verrichten dan kinderen in het westen. Het bewustzijn bij de ouders dat onderwijs belangrijk is, groeit, al is het waarschijnlijk langzaam, maar meer en meer kinderen gaan wel naar school. De Burkinabé scholen zijn er op ingericht veel vakanties te geven op de momenten dat er thuis of op het land gewerkt moet worden. Zo kunnen kinderen toch naar school èn werken voor de familie. Wat de kinderen op school leren is de vraag, in ieder geval discipline.

Vrouwen zorgen voor de kinderen en het eten en hebben veel ellende én steun aan elkaar. Zíj lijken het te zijn die de eindjes aan elkaar knopen. Vrouwen die carrière gemaakt hebben zijn grof en hard, keihard. Dat moet je ook zijn in deze samenleving, wil je je hoofd boven het maaiveld uit kunnen steken. Jaloezie en ingewikkelde intriges spelen het spel, waar de maraboet je in adviseert.  

De humor is soms lastig te begrijpen, lijkt oppervlakkig, maar misschien is het juist sociaal heel erg ontwikkeld. Worden er dingen in gezegd of bedoeld die niet zo 1-2-3 eruit te vissen zijn voor een buitenstaander.

Duidelijk is wel dat deze samenleving hier niet is wat het op het eerste oog lijkt. Mensen zijn warm en aardig, iets dat lastig te bevatten is voor ons kille nederlanders. Ik blijf me erover verbazen hoe iedereen zijn plek heeft en ook gerespecteerd wordt in die plek. De bewaker van het pinapparaat is even vriendelijk als de politieagent die je aanhoudt, maar je maar weer snel laat doorrijden als hij het huilende babietje in de gaten krijgt..  De straatverkoper helpt je wel een handje als je de deur van de auto niet goed open krijgt en als je even geen geld bij je hebt, kun je de zak appels of de zojuist opgepompte achterband ook best een andere keer komen betalen.

Maar ondertussen, op hoger niveau wordt er uitgeknepen en gemangeld. Geld is iets dat je kunt ‘kennen’.. de macht ervan in ieder geval. En die macht, heeft een geur die ook afrikanen graag ruiken.  Die laag, die in eerste instantie niet te zien is, maar waar geld in omgaat, daarin laten ze geen spaander van elkaar heel. Onware praatjes, poten onder de stoel wegzagen.., alles om je je succes maar uit handen te nemen ten bate van henzelf. En denk dan maar niet dat je als westerling slimmer bent dan een afrikaan. Omdat je de samenleving niet kent, sta je al 0-1 achter.


En toch, en toch.... wordt er hier op een dag meer gelachen dan in de meest rijke landen. 

dinsdag 4 november 2014

Afrikaanse lente?

Even een korte live update over de situatie momenteel in Bobo-Dioulasso. We krijgen meer en meer vragen van bezorgde familie en vrienden. Blijkbaar wordt er zelfs in Nederland in de krant en op tv aandacht aan besteed. 

Het is afgelopen week op zondag eigenlijk pas begonnen. Toen werd er hier en daar gesproken over dat er mogelijk op dinsdag 28 oktober wat onrust zou zijn omdat de president aangegeven had de grondwet te willen wijzigen ten bate van een extra regeringstermijn. De donderdag 30 oktober zou het duidelijk worden of de president middels een referendum herkiesbaar zou worden gesteld. Ook weer een dag met onrust op het programma.

Sinds een jaar is er geen Nederlandse ambassade meer in Burkina Faso, dus ontvingen we een mailtje van de Burkinabé consul honorair met het advies dinsdag binnen te blijven en voorzorgsmaatregelen te treffen voor een langer binnen zitten dan 1 dag. De Nederlandse ambassadeur in Mali liet slechts met veel woorden weten dat evacueren voor eigen rekening is....

In ieder geval werden maandag de pinapparaten in de stad massaal gebruikt om geld achter de hand te hebben en de supermarkten waren drukbezocht om te hamsteren voor de komende dagen. De Libanese eigenaren wilde het niet laten merken, maar waren stiekem toch een beetje bang voor wat komen zou. Eind 2011 was er al eerder eens een ‘opstandje’ in de stad, dat ging toen over het salaris van de militairen in Burkina, dat in de ogen van de militairen ver onder de maat was, maar toen werden voor het gemak ook maar even de Libanese winkels en huizen beroofd. Dit meer uit jaloezie omdat de handeltjes van de Libanesen zoveel beter lopen dan die van de Burkinabé dan dat dat echt iets met het salaris van de militairen te maken had. Dus ja, wat kon je nu verwachten?

Met onze auto volgetankt, de voorraadkast beladen, de poort op slot en het nieuws op de radiozender van RFI.fr aan, hebben we spelletjes gedaan, filmpjes gekeken en was de dag snel voorbij. Zo nu en dan hoorden we gejoel en knallen buiten, maar niet heel dichtbij. ’s Avonds was er een avondklok van 19u-06u en het was nog nooit zo stil in de stad. Geen muziek, geen brommertjes, niks.
Woensdag zijn we ook thuis gebleven aangezien er naar verluid nog veel volk op de been was. 

Ondertussen had Karst voor zijn werk mensen over die in Bérégadougou met Wouol aan het werken waren. Donderdagochtend moest hij dus wel met die mensen richting Béréga, en na overleg gepleegd te hebben met een Franse gendarme waagde hij de gok. Echter de protesten namen die dag toch sneller vorm aan dan verwacht en is hij weer teruggekomen, waarbij hij even kon ervaren dat het niet prettig is om een protesterende menigte in jouw richting te hebben lopen.  Gelukkig kwam hij na een kleine omzwerving weer thuis aan.

In het centrum van de stad en in omringende wijken werden in de tussentijd verschillende kantoren en huizen in de fik gestoken. Het gemeentehuis, het paleis van justitie, het centrale politiebureau en huizen van politici of mensen die sympatiseerden met de president. De daders; meerendeels jongens van tussen de 16 en 45 jaar, waarschijnlijk met verschillende agenda’s. Ze trokken in groepen door de stad. Blanken en Libanesen werden met rust gelaten en er vielen ook niet opzettelijk doden. De doden die er gevallen zijn, waren ongelukkig genoeg vooral nog in de gebouwen aanwezig toen die door anderen in de brand werden gezet. Eigenlijk dus een heel vreemdzaam geheel, los van dat er nu wel heel veel praktisch papierwerk de lucht in is gegaan.

Het vreemde aan de situatie is, dat de president eigenlijk té makkelijk is opgestapt. De oppositie (het volk) had, zo blijkt nu, niet echt een plan klaar liggen voor het geval de president echt op zou stappen. En toen was hij ineens weg. In het gat dat toen ontstond sprongen twee militairen één voor één om zich op te werpen om een overgangsregering te leiden. Dat getouwtrek is op dit moment nog niet over. De internationale gemeenschap probeert druk uit te oefenen om de macht weer in de handen van de oppositie te krijgen, maar die moeten dan wel een geschikte kandidaat naar voren schuiven...

Het ritme van alledag lijkt hier in de stad weer gevonden. De straatverkopers verkopen hun waren, de fruitstalletjes zijn weer open, evenals de vele barretjes en zelfs de bank waarvan de voorgevel vernield is, is gewoon weer open. Na de brandstichtingen werden mensen opgeroepen de straten weer te vegen en de resten op te ruimen, en dat is ook echt gedaan. Veel mensen praten over de  situatie, maar het lijkt erop dat in Bobo niet veel mensen meer zin hebben om te protesteren. In ieder geval niet in vechten. Iedereen hoopt op een vreedzame oplossing.

  



donderdag 28 augustus 2014

Baby in Afrika

Inmiddels is Aebele alweer bijna 5 maanden en kan beschouwd worden als een Afrikaanse baby, of toch niet? Nee, zijn leven is toch wel wat anders dan de echte Afrikaanse babies. Zo was zijn vader bij de bevalling aanwezig, terwijl de vaders hier worden opgebeld als het kindje er is. Dan mag hij ook komen. De bevalling is iets van de vrouwen onderling. Het besnijden is Aebele ook bespaard gebleven, evenals het afscheren van het eerste haar. Dat wordt hier gedaan omdat men ervan overtuigd is dat het haar nog stamt uit de ‘andere wereld’. Als het kindje híer is, krijgt het een nieuwe start zodra het haar eraf is. Het haar wordt bewaard, want dat brengt geluk. Meisjes krijgen gelijk oorbellen, zodat je het verschil tussen meisjes en jongens kan zien. En toch nog het meerendeel van de meisjes (in de stad misschien niet meer zo, maar op het platteland wel) wordt besneden. Bezoek dat langs komt neemt veel zeepjes en karité boter mee. Zeepjes omdat er veel lappen te wassen zijn, waar het kindje in gedragen wordt zonder luier. Karité boter om het kindje na het wassen mee in te wrijven. Daarnaast wordt er een soort soep gekookt van speciale bladeren, bast en takjes, waarin het kindje gebadderd wordt, en wat ook goed schijnt te zijn om op te drinken.

Traditioneel mag het kindje de eerste 40 dagen geen bezoek ontvangen, naar men zegt om de wonden te laten helen die het kindje gekregen heeft, maar in de praktijk worden doopfeesten toch al heel snel gegeven en wordt een kindje al snel op de rug gedragen en blootgesteld aan het verkeer. Misschien is het iets van de ‘oude dagen’. De moeder is al snel weer op de been en werkt op het land of loopt op straat met spullen op haar hoofd. Uiteraard afhankelijk van het milieu waarin de baby geboren is. De rijke dames laten álles (soms tot borstvoeding toe) door de noe-noe doen.

De kinderen worden een groot deel van de dag op de rug gedragen en slapen of in een mandje of op een matje op de grond, evenals de rest van de familie. De babies die we zien en meemaken zijn over het algemeen heel rustig en laten zich gedwee op de rug sjorren. We hebben het met Aebele natuurlijk ook geprobeerd, maar die zag dat niet zitten. Ik draag Aebele op de buik, maar dat vinden de mensen hier maar raar. Dat hoort niet. De baby hoort op de rug te zitten. Ook mag hij niet huilen (Madame, bébé pleure!). Daar zijn mensen allergisch voor. Dat was dus even aftasten met onze werkster in huis. Die had hem bij het minste geluidje al uit de box gelicht en liep ermee rond. Je begint je dan wel een beetje af te vragen waarom wij in Nederland gewend zijn het kindje in een kamer te leggen en te laten krijsen tot hij slaapt, terwijl ze ‘m hier gelijk oppakken en er net zolang mee rondlopen tot hij slaapt. Dan verwen je hem, zeggen wij dan, ondanks dat het ongelooflijk tegen je moedergevoel indruist. Moet je daar dan toch niet gewoon naar luisteren? Doen ze hier wel. Maar er is dan ook altijd wel iemand in huis om het kindje op te pakken of op de rug te dragen. Al is het maar het zusje van 4-5 of 6 jaar. Onze meiden zijn alle drie verliefd op Aebele, maar om met hem de hele dag rond te lopen... Een moeder met een kindje op de rug achterop een brommer, terwijl ze iets groots/zwaars op haar hoofd draagt, is geen uitzonderlijk beeld. Ongelooflijk hoe ze het doet en (in onze ogen ) welk risico ze neemt. Maar goed we zouden in Nederland ook niet (meer) snel de baby in de auto op schoot of liggend in de kinderwagen in de achterbak verplaatsen.

Burkinabé zijn verder dol op babies. En er is ook geen schroom om het kindje van je ‘over te nemen’. Zonder te vragen wordt hij uit je armen gepakt. Dat was wel even wennen in het begin. Maar gelukkig lacht Aebele graag, dus loopt dat altijd op een gezellig onderonsje uit. Hij heeft ook al heel wat zegeningen en wensen ontvangen en iedereen vraagt altijd hoe het met hem en de andere kinderen is.
Er is een vaccinatieprogramma waar mensen gratis aan mee kunnen doen en er zijn campagnes om moeders ervan te overtuigen dat borstvoeding toch nog altijd beter is dan flesvoeding, wat wellicht wel heel modern is, maar niet béter.

Zijn eerste malariakuur heeft hij al verstouwd en ook de eerste rode-vlekjesziekte is weer over gegaan. Of het nu malaria was of niet, we weten nu dat er zetpillen tegen malaria zijn. En dat is geweldig nieuws nadat de nederlandse Travelclinic ons met ‘Lariam’ opzadelde voor een baby die alleen borstvoeding krijgt. De eerste ervaring met het Burkinabe ‘consultatiebureau’ was weer bijzonder. Na samen met Ibrich een half uur van het kastje naar de muur gestuurd te zijn, had ik de vaccins die ik wilde met bijsluiter enal in handen, werd ik langs allemaal wachtende moeders met babies geduwd om voorgedrongen en wel door een mevrouw geholpen te worden die geen Frans sprak, maar wel vakkundig de naald in Aebeles been wist te harpoeneren nadat ik gevraagd had zijn been met alcohol schoon te maken. Hij huilde amper en met een half-huilende Ibrich, maakte ik dat ik wegkwam. De tweede vaccinatie heb ik door een Amerikaase arts laten doen, nadat ik de vaccins bij de apotheek had gekocht(!). Hopelijk bespaarde de apotheek niet op energie door ’s nachts de stekker van de koelkast eruit te trekken..

Qua kleding draagt Aebele niet veel anders dan een rompertje. De keren dat hij lange mouwen en een broekje draagt zijn op één hand te tellen. En dan nog alleen om te voorkomen dat hij gestoken wordt door de muggen. De frisse periode komt er wel aan, dus we kunnen gelukkig alle gekregen kleertjes vast nog wel inzetten voordat hij er te groot voor is.

Afrikaanse babies zijn sterk, ze lijken veel eerder te zitten en te lopen dan de Nederlandse collega’s en ik denk ook niet dat ze veel last van heupdysplasie hebben, als je ziet dat ze de hele dag in spreidzit op de rug van de moeder zitten. Hun nekje wordt daarnaast ook niet bepaald ondersteund al hobbelend op een brommer. Gek hoe inzichten kunnen verschillen. Maar goed, kortom Aebele is een Nederlandse baby in Afrika. En hij doet het super goed.

Wordt vervolgd.  










woensdag 11 juni 2014

Bonne arrivée au nouveau-né

Aebele is alweer 2 maanden oud en we zijn sinds 1 maand weer in Burkina.

De laatste weken in Nederland bestonden uit medische zaken regelen als het bezoek aan het consultatiebureau en de GGD om wat vaccinaties te halen, en Aebele toch al wat bescherming te bieden tegen de ziektekiemen die hij in Afrika tegen gaat komen. En allemaal even naar de tandarts.

Aebele’s paspoort en visum regelen, waarbij maar weer bleek dat de post in NL ook geen 100% garantie biedt ; het werd dus nog even krap met de pasfoto’s op tijd bij de visumdienst te krijgen.

We konden Koningsdag nog even meepikken, als vanouds in Wageningen met vrienden. Wat een supersfeer. Eigenlijk lijkt het verdacht veel op Koninginnedag als je ‘t mij vraagt…

Verder hebben de kinderen nog met oude klasgenootjes kunnen spelen, we zijn naar de dierentuin geweest met opa en oma, veel bezoek kon nog net even op de valreep langskomen, we hebben in Friesland bij de familie gelogeerd, wat ook weer een feest was en Doutzen heeft afscheid genomen van haar Nederlandse klas. Volle weken maar wel heel erg leuk.

Met maar liefst 9 koffers, een doos met imkerspullen en een kinderwagen gingen we in het campertje van opa en oma naar Schiphol. Wat een volksverhuizing. Gelukkig kon Ibrich een kar met koffers duwen en Doutzen en Dagmar samen ook één, geholpen door een Indiase man. En alles mocht mee. Het afscheid lijkt wel te wennen, of het idee dat we elkaar de volgende dag over skype alweer kunnen spreken en zien, helpt misschien.

Bij de gate konden we de kinderwagen inleveren, die ging in het ruim tot Ouagadougou. Aebele er dus uit en in de buikdrager. De korte vlucht naar Parijs was zó voorbij en voor de lange vlucht kregen we een soort kinderwagenbak die aan een schot voor me hing, zodat Aebele niet de hele reis op schoot hoefde te zitten. In het lekker warme Ouaga stond Karst ons op te wachten en zagen we weer allemaal bekenden uit Bobo, die blijkbaar in hetzelfde vliegtuig gezeten hadden. Inclusief een baby meisje die op dezelfde dag geboren bleek te zijn als Aebele !!! Bonne arrivée.. Merci, het is leuk om weer terug te zijn.

De volgende dag (zondag 11/5) zijn we met de auto weer langs alle mooie Burkinabé dorpjes gereden, op weg naar huis. Boef was gegroeid en alles was groener en het was warm.  

De maandag gingen de kinderen weer naar school, de vakantie zat erop, voor iedereen. Blauwe muisjes tracteren is natuurlijk wel leuk in een land waar niemand deze traditie kent, op de NL-ers na natuurlijk. Op school en op de meest onverwachte plaatsen vroegen mensen hoe het ermee gaat en hoe het met de baby gaat… mmm.. wie is deze mevrouw op een brommer op deze hoek van de straat… ? Maar iedereen weer even vriendelijk en de beste wensen voor de kleine Ibrahim (ja, via een omweg kom je van Aebele bij Ibrahim) of Herman (omdat dat de makkelijkste naam is van de drie (Aebele Herman Klaas). Aebele blijft een moeilijke naam.

De dames zijn weer in het ritme, dat gevoel hadden ze na 2 dagen alweer en de spelletjes met de klasgenoten worden weer opgepakt alsof er niks gebeurd is. Er werd alweer druk voorbereid voor een ‘exposition’ op school met als thema ‘Vlechten met zwart en wit’. Wat een creativiteit werd er weer tentoongespreid door de verschillende klassen. Zwarte gezichten met wit geschminkt en witte met zwart, zwarte spinnetjes in witte netten, fantasieschilderijen met zwart en wit etc.

We hebben Dagmar’s 7e verjaardag gevierd met een leuk feestje met spelletjes die ze zelf uitgekozen had, lekker veel met water en sponzen rennen en gooien, waterballonnen gooien en dansen. Grappig om te zien hoe verschillende de kinderfeestjes hier zijn. De Afrikaanse kinderfeestjes worden over het algemeen gevierd met zo’n beetje de hele klas en daar weer broertjes en zusjes van, die allemaal komen wanneer het hen uitkomt, niet zozeer op de tijd dat het feestje begint. Er wordt een suikerspin-makende-meneer gevraagd en de kinderen spelen verder met elkaar. Ergens in de hoek van de tuin zit dan vaak een rij ‘Noe-noes’ ; de oppasdames van de kinderen die er zijn. Bij de Libanese feestjes worden ook heel veel kinderen uitgenodigd en dan komt de feestneus als laatste, zodat er een ‘ere-haag’ gevormd kan worden door álle kinderen die er zijn. De cadeautjes belanden op een bult ergens in de hoek.  Vervolgens mogen de kinderen plaatsnemen aan een hele lange tafel vol met eten en mogen ze na 1-2-3 zovéél eten als ze willen. En daarna spelen. De Franse en Canadese kinderfeestjes lijken wat meer op die van ons. Dus niet de héle klas wordt uitgenodigd en er worden spelletjes gedaan met de kinderen, ook de noe-noes mogen thuis blijven.

Vanaf je 7e mag je hier op paardrijden, dus Dagmar heeft de afgelopen tijd de dagen af zitten tellen en nu mag ze er dan ook echt op. Ze heeft inmiddels al 3 lessen gehad en ze doet dingen die ik al aardig pittig vind voor haar na 3 lessen. Maar ze heeft er wel gevoel voor en ze straalt helemaal in het zadel. Dramane; de leraar is even geduldig en geniet ervan te zien dat Dagmar niet bang is, dan kun je volgens hem ook sneller dingen leren. Ok,dan.

Karst en zijn stagiaire hebben de handen vol gehad aan de export van containers met verse mango’s .
Dat is allemaal wat meer stress dan de gedroogde producten en aangezien het weer een nieuwe tak van sport is, moest er weer veel geleerd worden. Momenteel is het weer druk met bezoeken uit Duitsland van klanten die geïnteresseerd zijn in de producten en de manier van werken van Wouol.

Met Aebele komt er langzamerhand wel een ritme en blijkt hij heel goed van de ene klamboe naar de andere (over kinderwagen/maxi coxy/tentje) te verplaatsen te zijn, waardoor ik ook wat minder bang ben voor malaria. Af en toe is het natuurlijk spitsuur, met drie enthousiaste meiden en een aandachtvragende baby, maar ook daar vinden we wel een manier voor. Wat een rijkdom!

Nu we weer in Burkina zijn, kijken we terug op een fantastische tijd in Nederland. Wat een geluk dat alles zo goed verlopen is. De periode voor de bevalling was heel gezellig. Karst en de kinderen waren op tijd in NL, de bevalling is goed gegaan en de weken erna waren ook weer heel gezellig, met al het bezoek en de dingen die we met elkaar konden doen. En wat veel wensen, kaarten, cadeautjes, briefjes, tekeningen, zaadjes, bezoekjes, telefoontjes en gesprekken hebben we ontvangen !! Geweldig gewoon! Iedereen super bedankt voor al die aandacht!

Nu gaan we weer vooruit kijken naar vrienden die in Juli komen en familie in December, en wat we gaan doen als we weer in Nederland komen rond aug 2015. En daarnaast natuurlijk genieten van alle vreemde dingen die hier gebeuren, de koelere dagen en de gigantische storm/onweersbuien.



maandag 12 mei 2014

Een jongetje?!

Tijd voor weer even een update voor ons 'dagboek'.

Inmiddels zijn we een fantastisch zoontje rijker die 10 april in Nederland geboren is. Aebele liet even op zich wachten, maar is in alle gezondheid op de wereld gekomen en doet het heel goed. We waren door de Burkinabé echografist op het verkeerde been gezet, maar toen bleek het kindje ineens een jongetje.
Voor dit heugelijke moment, zijn Doutzen en ik wat eerder naar Nederland gegaan, anders neemt de vliegmaatschappij je niet meer mee, de angsthazen... Zo werden we dus half februari door mijn ouders van Schiphol opgehaald. De helft van het gezin nog in Burkina en de andere helft dus in Nederland. Niet ideaal, maar in Burkina bevallen vond ik geen optie. Ik durfde niet goed op de kwaliteit van de verloskundige zorg te vertrouwen, en daarnaast zijn we in de rijke positie dat we de keuze kunnen maken om dicht bij de familie en in bekende, goede handen te verkeren op zo'n moment. Karst en de oudste dames zouden op de uitgerekende datum komen, dus dat móest allemaal wel goed gaan.... ;-).

~ En wie heeft er nu zúlke lieve ouders, die op het moment dat je bij hen thuis aankomt, álles voor de naderende bevalling al klaar hebben staan, zelfs 2 mnd als 'stand-in' durfden te fungeren, mocht het kindje toch eerder komen.. en ons met open armen hebben ontvangen, om vervolgens 3 maanden het inwoneraantal van hun huis te zien verdubbelen/verdrievoudigen en niet eens klagen over de enorme drukte die hen in die tijd tegemoet gekomen is?! Ze zullen vast en zeker af en toe gedacht hebben.... waar zijn we in vrédesnaam aan begonnen, maar dat hebben ze kranig voor zich gehouden. Een hele bijzondere periode, een bevalling in mijn oude slaapkamer, met de familie zo dichtbij en alles is goed gegaan. Fantastisch gewoon!!!
We zijn mijn ouders daarom ook enorm dankbaar voor de enorme veerkracht, flexibiliteit, energie en steun die ze voor ons hebben weten op te brengen. Onuitputtelijk en onvoorwaardelijk. ~

De weken vóór de bevalling in Nederland zaten vol met het afwerken van lijstjes die ik in Burkina had gemaakt, mensen bezoeken en spullen regelen voor als we weer terug gaan. Doutzen ging zo lang naar de Parcival-kleuterschool in Arnhem, waar ze enorm snel een plekje in de klas wist te vinden, een leuke klas met lieve docenten en ze viel met haar neus in de boter wat feesten betreft. Carnaval werd uitbundig gevierd en palm-/pasen heeft ze ook nog mee kunnen pikken. Ik ging met mijn moeder naar de film en lekker zwemmen in binnenbaden. We wandelden in de eiken- en beukenbossen en genoten van de prille lente met prachtige sneeuwklokjes en krokussen. De frisse lucht opsnuivend en ons verwonderend over de aandacht die mensen in Nederland hebben voor hun omgeving. De tuinen knalden van de kleuren en mooie bloemen, de huizen zien er verzorgd uit, straten zijn heel, er zijn stoepen en fietspaden, mensen houden zich aan verkeersregels en je wordt gebeld om toestemming voor het verplaatsen van een gemaakte afspraak naar 10 minuten later.... Verkiezingen lopen geordend en mensen zetten zich in om te komen stemmen. Er wordt gediscussieerd over maatschappelijke zaken en collectieve problemen. Het nieuws lijkt ergens over te gaan.
Wat een land!

Ondertussen in Burkina Faso was het ritme weinig tot niets verstoord door onze afwezigheid. De dames gingen gewoon naar school en toen het vakantie werd, waren er een heel aantal moeders die wilden inspringen om de dames tussen de middag op te vangen voor het 'overblijven' tussen 11:30-15u. Er waren nog buitenschoolse activiteiten georganiseerd waardoor ze zich een week lang uitstekend hebben vermaakt met scouting-achtige bezigheden. Het paardrijden, badmintonnen, skeeleren en 'cirque' ging gewoon door.
Ook Karst kon zijn werk gewoon blijven doen, bijgestaan door inmiddels de 3e Duitse stagiaire die Karst begeleid heeft in de tijd in Burkina. Naast dat ze als soort au-pair werd ingezet, kwam het ook mooi uit dat Karst wat ogen en oren in Burkina zou hebben in de weken dat hij zelf in Nederland zou zijn. En dat is waardevol gebleken, omdat het toch wel lastig blijft de touwtjes in handen te houden als je niet in de buurt bent van het centrum van activiteit. Nu speelde ook wel mee dat er voor het eerst ineens heel veel containers met producten naar Duitsland verscheept werden, vol met al de nieuwe producten die de afgelopen maanden geteeld en verwerkt zijn. En daar horen kinderziektes en onduidelijkheden/problemen bij, die ad hoc opgelost moeten worden, maar daar moet je dan wel even van op de hoogte worden gebracht.

Het weerzien van Karst en de kinderen was erg leuk. De zussen hadden opa en oma en elkaar toch wel gemist en konden nu samen genieten van het fietsen en steppen door de straat en op je eigen houtje de buurt van opa en oma in, waar iedereen Nederlands praat en je de weg goed kent. Gek om te zien hoe snel het went om in een hele andere wereld te stappen. De dagen vlogen om, een dagje meelopen met de oude klas stond weer op het programma en pakte weer heel erg leuk uit. Bij vriendjes spelen en het ouderlijk huis in Groenekan even bekijken. Met opa en oma in een huisje logeren waar ook een zwembad bij was, terwijl papa en mama op het baby'tje aan het wachten waren... en de historische uitspraak van Dagmar aan de telefoon: 'Een broertje? oh, leuk, maar ik ga nu weer zwemmen.', zullen we niet snel vergeten. Maar wat zijn ze blij met hun broertje!

Inmiddels is Karst alweer een week in Burkina Faso en gaan wij over ongeveer een week ook weer terug. Nu dus nog even genieten van de familie en vrienden die op bezoek komen en de mogelijkheden in Nederland en dan langzamerhand de koffers pakken en de dagen aftellen. Het onvermijdelijke afscheid zal weer zwaar worden, maar met het uitzicht op dat we over pak 'm beet 1,5 jr weer terug zijn, is het wel te doen..









maandag 27 januari 2014

Nieuw jaar.

We zijn alweer in het nieuwe jaar. Even een terugblik op de maanden sinds het laatste bericht. Dat eindigde met het malaria-imperium. Dat kwam en ging gelukkig ook weer.

Zo koud als het bij jullie is, is het hier niet, maar reken maar dat bij 15 graden veel mensen hun warme kleren uit de kast halen. Iedereen rijdt en loopt rond met warme (tweedehands) jassen, vaak met Duitse, Deense, Nederlandse of Franse reclame. De meest bijzonder hoofddeksels zijn uit de kast gehaald, als het maar warm is. Mensen zijn verkouden en gaan massaal op zoek naar gas en hout om hun huizen te verwarmen. In de middag wordt het dan gek genoeg wel weer 37 graden en is het veel te warm voor al die lange mouwen. Maar wij genieten nu in ieder geval van de koele nachten, ochtenden en avonden.

Er kwam ook bezoek..; een collega van Karst uit Duitsland waarmee het gember-proces werd versneld, met als gevolg dat er al wat containers met gedroogde gember richting Duitsland zijn gegaan.
En een vriendin van mij, die het Afrikaanse leven van binnenuit kon meemaken en veel gezien heeft op medisch gebied, bij SOS kinderdorpen. In dezelfde tijd kwam er ook nog een bijzondere delegatie met 'Burkinareizen-Ed Loodge' naar ons gebied... Mensen uit Easterein én Groenekan. Dat was toch wel heel speciaal. Ze hebben onder andere in Ecodougou geslapen, waar wij ook een nachtje bij hebben kunnen zijn. Wouol pakte weer uit met een avondje donker-Afrikaanse muziek en dans en ook de bijendans door de Groenekanse imkers bleef niet onopgemerkt. De liederen later rond het kampvuur bij Ecodougou verklapten de afkomst van de zangers, want naast wat Friese liederen, kwamen er ook Utrechtse, Limburgse en Burkinabé versies voorbij. De sterrenhemel in het donkere Bérégadougou zorgde daarbij weer voor een hele bijzondere sfeer.

Sinterklaas en Zwarte Piet waren er dit jaar ook weer. Zachtjes gingen de ezelvoetjes van trippel, trappel, trippel, trap.. De twee donkere bestuurders van de ezelkar beginnen het ritueel al een beetje te kennen, al blijft het gek. Dit jaar bleek de staf van Sinterklaas wel door het detectiepoortje te zijn gekomen, maar vooruit gestuurd te zijn met de TCV bus en nu was Sinterklaas ‘m kwijt. Hij bleek niet in het park aan de overkant van de straat te liggen, ook niet in de tuin of bij de wasmachine... Nee, hij hing gewoon achter het doek met de drie olifanten erop ín ons huis.. en Dagmar zag ‘m hangen. Wat een geluk. De Sint liep ineens ook een stuk soepeler, fijn zeg. Er waren weer prachtige verhalen, gedichten en cadeautjes en onder luid gezang werden Sint en Piet weer uitgezwaaid. Tot volgend jaar!

Kerstmis volgde de Sint weer rap op en de stad werd weer omgetoverd in een knipperend, glitterend, plastic kerstgebeuren. De kerststalletjes die meer lijken op kleine stenen huisjes verschijnen weer bij de huizen van de mensen en er was schijnbaar weer een Libanese container plastic kerstmannen aangekomen, want daar wemelde het ook weer van in de bomen en aan winkeltjes langs de weg. Père Noël kwam bij de kleintjes op school en gelukkig mochten de ouders er dit jaar niet bij zijn, want vorig jaar werden de kleintjes èn Père Noël overgelopen door al te enthousiaste Burkinabé ouders met I-pads en andere mega-fotografeer-devices.

Er was wel weer een theater optreden van de onder- en bovenbouw in het openluchttheater. De afgelopen maanden was er hard gestudeerd op teksten van liedjes en toneelstukjes. Er waren filmpjes in de klas opgenomen en op het laatst werd er nog een lied ingestudeerd ter ere van Nelson Mandela; ‘Asimbonanga’.  

Ibrich had een rol als serveerster in een toneelstukje dat aan de hand van een verhaal dat in de klas gelezen was, werd opgevoerd. Heel spannend, maar het ging heel goed.

Wij zelf zijn voor de kerstdagen naar Ouagadougou gegaan. Daar zou een bijzondere plek zijn aan een meer, waar we wel eens wilden kijken. De reis naar Ouaga is op zich altijd al een ervaring, omdat het er elk ‘jaargetijde’ toch weer enigszins anders uitziet, mensen verkopen weer andere dingen langs de weg, de akkertjes zien er weer anders uit. En het zet je vaak weer over allerlei dingen aan het denken. We kozen dit keer voor een andere route dan normaal. Dit keer reden we via Dedougou en Koudougou naar Ouagadougou en als je op de kaart kijkt, kun je zien dat die route wat noordelijker is dan de route Bobo-Boromo-Ouaga, waardoor het landschap er ook al anders uit ziet.
Zo hebben we wel drie verschillende manier van graanopslag gezien. Sommige mensen bouwen een soort grote mand van matten van gedroogd gras, omringd door stokken, een stukje van de grond op stokken en stenen en met een ‘dopje’ van diezelfde grasmatten. Andere mensen maken een zelfde vorm maar dan van klei met een rietendakje en weer andere maken een vierkant ‘torentje’ van klei met een plat dak waar vaak ook nog producten op liggen te drogen.

Dat er zoveel met klei wordt gebouwd, geeft ook een speciaal karakter aan de huizen, want daaraan kun je zien welke kleur de grond daar heeft. Sommige dorpjes zijn prachtig rood, waar andere een beetje somber grijs zijn en andere weer meer bruin. In ieder geval gaan ze allemaal prachtig op in hun omgeving en is er heel veel gebruik gemaakt van de natuurlijke materialen uit de directe omgeving.

Dat je dichter bij een stad of een wat groter dorp komt, zie je vaak aan de hoeveelheid plastic dat rondslingert. In de dorpen ver van de stad wordt op een plastic emmertje of kommetje na, gebruik gemaakt van; kalabassen als schalen en schoteltjes, hout als stamper om graan mee fijn te stampen, als hak of ondersteuning van afdaken, aardewerken potten om in te koken of dingen in op te slaan, gras om mee te vegen of daken van de maken, klei voor de huizen en ovens en steen om mee te malen of te bouwen. Het blijft een onvoorstelbaar natuurlijk schouwspel dat je in Nederland alleen in het archeologisch museum ziet, en als je dan geluk hebt zijn er figuranten. Hier wonen en werken de mensen er uiteraard gewoon mee.

Iets ten noorden van Ouaga, bij Kaya, zou het centrum van Burkina gelegen zijn waar veel met leer wordt gewerkt. En ook in die regio zou het sperziebonen-walhalla te vinden zijn van de sperziebonen die zelfs in de Albert Heijn schijnen te liggen. Dat wilden we wel eens uitzoeken, maar helaas waren de mensen in Kaya al wat ‘gewend’aan toeristen op leer-tocht en bleken vreselijk opdringerig en in het hele gebied hebben we misschien 2 tomatenblikken (soort maatbekers) vol sperziebonen gezien en dat nog wel op een markt. Geen grote velden tuinbouw, zoals we verwacht hadden. Het blijft dus nog even een mysterie waar die sperziebonen vandaan komen. Iets voor een volgende excursie.

Oud-en nieuw hebben we bij vriendin op het dakterras gevierd en we waren verrast door de hoeveelheid vuurwerk dat er dit jaar afgestoken werd. Vorig jaar was er bijna niks en nu hoorde je toch behoorlijk wat knallen. Hier en daar een soort vuurpijl-achtig iets, maar de knallen overheerste toch. Het carbid-schieten met havermout-blikken bij gebrek aan melkbussen, bleek toch lastiger te zijn dan gedacht en de knallen leken dan ook nergens op. Volgend jaar beter. Op het dakterras het nieuwe jaar in slapen was een hele bijzondere ervaring.

En dan is het alweer januari 2014 en kunnen we terug kijken op een heel leuk jaar vol met onverwachte dingen en bizarre ervaringen en gelukkig, gelukkig, gelukkig is iedereen bij ons nog gezond.

De nieuwe plannen voor het komende jaar zijn inmiddels ook al van start gegaan. Zo wil ik mij naast de kippen gaan richten op het uitvoeren van kleine operaties als sterilisaties/castraties van katten en honden, aangezien ik al zo vaak gevraagd ben of ik die handelingen uitvoer, uiteraard met name door de expat-community. De eerste kat is al gesteriliseerd en een konijn met een gebroken poot zal moeten gaan wennen aan zijn spalk. De operatiekamer in de tuin en de op verzoek gelaste operatietafel zijn al bijna af, dus als ik na de bevalling terug kom uit Nederland kan het los.
Karst’s plannen voor de conservenfabriek worden ook steeds reëler en de eerste monsters gedroogde basilicum zijn al voor kwaliteits-analyse naar Europa gestuurd. De gemberboeren zijn uitbetaald en nu wil iedereen gember telen, aangezien dat supergoed verdient. Concreet resultaat van veel gedoe het afgelopen jaar.