dinsdag 4 november 2014

Afrikaanse lente?

Even een korte live update over de situatie momenteel in Bobo-Dioulasso. We krijgen meer en meer vragen van bezorgde familie en vrienden. Blijkbaar wordt er zelfs in Nederland in de krant en op tv aandacht aan besteed. 

Het is afgelopen week op zondag eigenlijk pas begonnen. Toen werd er hier en daar gesproken over dat er mogelijk op dinsdag 28 oktober wat onrust zou zijn omdat de president aangegeven had de grondwet te willen wijzigen ten bate van een extra regeringstermijn. De donderdag 30 oktober zou het duidelijk worden of de president middels een referendum herkiesbaar zou worden gesteld. Ook weer een dag met onrust op het programma.

Sinds een jaar is er geen Nederlandse ambassade meer in Burkina Faso, dus ontvingen we een mailtje van de Burkinabé consul honorair met het advies dinsdag binnen te blijven en voorzorgsmaatregelen te treffen voor een langer binnen zitten dan 1 dag. De Nederlandse ambassadeur in Mali liet slechts met veel woorden weten dat evacueren voor eigen rekening is....

In ieder geval werden maandag de pinapparaten in de stad massaal gebruikt om geld achter de hand te hebben en de supermarkten waren drukbezocht om te hamsteren voor de komende dagen. De Libanese eigenaren wilde het niet laten merken, maar waren stiekem toch een beetje bang voor wat komen zou. Eind 2011 was er al eerder eens een ‘opstandje’ in de stad, dat ging toen over het salaris van de militairen in Burkina, dat in de ogen van de militairen ver onder de maat was, maar toen werden voor het gemak ook maar even de Libanese winkels en huizen beroofd. Dit meer uit jaloezie omdat de handeltjes van de Libanesen zoveel beter lopen dan die van de Burkinabé dan dat dat echt iets met het salaris van de militairen te maken had. Dus ja, wat kon je nu verwachten?

Met onze auto volgetankt, de voorraadkast beladen, de poort op slot en het nieuws op de radiozender van RFI.fr aan, hebben we spelletjes gedaan, filmpjes gekeken en was de dag snel voorbij. Zo nu en dan hoorden we gejoel en knallen buiten, maar niet heel dichtbij. ’s Avonds was er een avondklok van 19u-06u en het was nog nooit zo stil in de stad. Geen muziek, geen brommertjes, niks.
Woensdag zijn we ook thuis gebleven aangezien er naar verluid nog veel volk op de been was. 

Ondertussen had Karst voor zijn werk mensen over die in Bérégadougou met Wouol aan het werken waren. Donderdagochtend moest hij dus wel met die mensen richting Béréga, en na overleg gepleegd te hebben met een Franse gendarme waagde hij de gok. Echter de protesten namen die dag toch sneller vorm aan dan verwacht en is hij weer teruggekomen, waarbij hij even kon ervaren dat het niet prettig is om een protesterende menigte in jouw richting te hebben lopen.  Gelukkig kwam hij na een kleine omzwerving weer thuis aan.

In het centrum van de stad en in omringende wijken werden in de tussentijd verschillende kantoren en huizen in de fik gestoken. Het gemeentehuis, het paleis van justitie, het centrale politiebureau en huizen van politici of mensen die sympatiseerden met de president. De daders; meerendeels jongens van tussen de 16 en 45 jaar, waarschijnlijk met verschillende agenda’s. Ze trokken in groepen door de stad. Blanken en Libanesen werden met rust gelaten en er vielen ook niet opzettelijk doden. De doden die er gevallen zijn, waren ongelukkig genoeg vooral nog in de gebouwen aanwezig toen die door anderen in de brand werden gezet. Eigenlijk dus een heel vreemdzaam geheel, los van dat er nu wel heel veel praktisch papierwerk de lucht in is gegaan.

Het vreemde aan de situatie is, dat de president eigenlijk té makkelijk is opgestapt. De oppositie (het volk) had, zo blijkt nu, niet echt een plan klaar liggen voor het geval de president echt op zou stappen. En toen was hij ineens weg. In het gat dat toen ontstond sprongen twee militairen één voor één om zich op te werpen om een overgangsregering te leiden. Dat getouwtrek is op dit moment nog niet over. De internationale gemeenschap probeert druk uit te oefenen om de macht weer in de handen van de oppositie te krijgen, maar die moeten dan wel een geschikte kandidaat naar voren schuiven...

Het ritme van alledag lijkt hier in de stad weer gevonden. De straatverkopers verkopen hun waren, de fruitstalletjes zijn weer open, evenals de vele barretjes en zelfs de bank waarvan de voorgevel vernield is, is gewoon weer open. Na de brandstichtingen werden mensen opgeroepen de straten weer te vegen en de resten op te ruimen, en dat is ook echt gedaan. Veel mensen praten over de  situatie, maar het lijkt erop dat in Bobo niet veel mensen meer zin hebben om te protesteren. In ieder geval niet in vechten. Iedereen hoopt op een vreedzame oplossing.