Het laatste berichtje was van vlák voor onze vakantie naar Ghana.
Weer wat mooie avonturen beleefd, misschien wel leuk om weer even te beschrijven.
Doordat de visumaanvraag een week langer duurde dan we dachten, vertrokken we later dan gepland. In die tijd konden we dan toch nog even mooi een dakdrager voor op onze monster-auto laten maken, zodat deze er nu helemaal als een expeditie-auto uit ziet.
Wel gek om weg te rijden bij ons huis, waar de boel gewoon door blijft draaien. Alima blijft vechten tegen het stof, Amadou tegen de blaadjes in de tuin en 's nachts tegen ongewenste gasten. Carmel de hond zorgt voor vertier en Maria de schildpad doet verder zwijgzaam haar rondes en houdt de wacht.
Met het dak vol geladen en de dametjes knus achterin, op weg naar de zee. Zo'n slordige 1000 km voor de boeg, maar goed, dat doe je naar Zuid-Frankrijk ook al gauw. Na ongeveer 3,5 uur kwamen we bij de grens met Ghana. De passage door de Burkinabé kant ging bijna onopgemerkt. De paspoortcontrole aan de Ghanese kant ook, dus wij dachten lachend dat we er al waren. Mispoes. De auto moest ook nog door de douane, en laat nu toch het stuur aan de verkeerde kant zitten! Dat bleek een onoverkomelijk probleem te zijn. Na 5 uur rondgehangen te hebben bleek dat we mochten kiezen... of weer terug naar Burkina Faso of een normale auto laten komen in ruil voor die van ons. Lekkere opties. We hadden onze zinnen op zwemmen in de zee gezet, en het liefst in onze eigen auto.. Ai. Wat nu. Zouden we de Nederlandse ambassade inzetten? Dat kan toch eigenlijk niet...? Omdat we niet op een ander idee kwamen, toch maar gebeld.. En nadat de Nederlandse ambassadeur zijn Ghanese collega had gebeld, en die weer naar het douanekantoor waar wij waren, hoefden we alleen nog een dik pak bankbiljetten achter te laten, 'even' te wachten op wat documentjes en konden we toch onze reis voortzetten. Vlak na het sluiten van het hek op de grens (waar al het verkeer nog wel omhéén kon, zo bleek) konden we dus verder. Oef.
Achteraf gezien wellicht een vrij hachelijke onderneming om in het donker op een spaarzaam gebruikte weg als blanke portemonnees op zoek te gaan naar de eerste de beste grote stad, maar afgezien van een vriendelijke man waar we de weg aanvroegen, zijn we verder geen vreemde snuiters tegen gekomen. Toch blijkt Ghana wat minder vriendelijk dan Burkina, merken we later. De eerste overnachting was in Wa. Niks bijzonders over te melden behalve dat je je afvraagt of de mensen die de hotelkamers schoonmaken werkelijk het schimmel op de muren over het hoofd kunnen zien. De dames vonden het echter super om met z'n 3-en op één kamertje te mogen slapen, dat ze zelf konden inrichten. De volgende dag na het ontbijt weer rap de spullen op het dak en weer verder.
Nu was het licht en meenden we direct het verschil met Burkina Faso te kunnen zien. De huizen waren veelal van beton, ook in de dorpjes, dus geen kleien hutjes. De mensen rijden op motoren in plaats van brommertjes en er zijn meer auto's. Ook de gewassen en geluiden kwamen anders op ons over, maar achteraf bleek dat dat meer met het daar heersende regenseizoen te maken had dan met de landsgrens.
We waren gewaarschuwd voor Techiman en Kumasi als zijnde niet bepaald aantrekkelijke steden om te verzanden, dus reden we door tot Obuasi. Wat een wonderlijke plaatsnamen toch. Het Engels dat de mensen spreken heeft een heel zwaar Afrikaans accent en is lastig te verstaan, maar nog altijd beter dan het Twi dat er lokaal gesproken wordt. We leren snel dat de weg vragen het beste gaat bij pompstations en vaak is er dan iemand bereid om een stukje voor ons uit te rijden. In Kumasi maken we kennis met iets dat in de verte iets heeft van het Keizer Karelplein in Nijmegen. Een mega-rotonde, zonder lijnen op de weg (zou ook zonde van de verf zijn), zonder spelregels, maar wel met héél veel verkeer. Het lijkt een eeuwig rondkruipende rups van auto's, tro-tro's, vrachtauto's enz. te zijn, totdat je er zelf ook ineens in zit. Als dan de auto vóór ons waar we gezellig bumper-aan-bumper mee stonden ermee ophoudt, en we achterwaarts proberen een uitvlucht te vinden, incasseren we onze eerste echte deuk. De vrolijke groene verf van de bus gaat als souvenir met ons mee, máár we zijn wel weggekomen.
Vanaf Obuasi hebben we steeds het gevoel de zeelucht te ruiken, al moeten we nog aardig wat kilometers vreten naar het paradijs. Het aanblik van de strakke zee, verguld ons en we kunnen niet wachten tot we erin kunnen plonzen. Maar we willen toch eerst de eindbestemming bereiken. Het paradijs, oftewel Ezile-bay, bereiken we na een prachtige blubberweg langs dorpjes, waar de kinderen 'obruni' roepen en om cadeautjes vragen, maar de mensen niet zo vriendelijk zwaaien als in Burkina Faso. De weg slingert door een enorme rubberplantage, we zien cacao en oliepalmen. Toch wat gewassen die we echt niet kennen uit Burkina.
We strijken neer in onze bamboehut, strekken de benen in de Golf van Guinea en besluiten voorlopig nergens anders heen te gaan. Behalve dan naar de dorpjes die links en rechts van de baai liggen. Ghanese vissersdorpjes geflankeerd door oerwoud dat tot de kust reikt. Hutten van klei overigens, maar toch een andere bouwstijl dan in Burkina. Het schiereilandje dat onze verbeelding tart en ons uitzicht vanaf het paradijs vormt, blijkt een ruïne van een fort én een kanon te verbergen. Maar ook de uitwerpselen van het naastliggende dorp. Hè! Strandjutten is leuk en een wandeling wadend door een mangrovebosje wordt ineens spannend als we een behoorlijk slang in een boom een vis op zien eten... Die is dus in het water geweest... De longvisjes die we zien laten zich niet makkelijk vangen. Een boottochtje over een lagune in een tamelijk smalle kano met een gids die verbluffend veel weet van de natuur die we zien, is leuk. Het drankje erna, in zijn gele barretje, naast zijn kanon, ook.
Nog een aantal dagen blijven we in het paradijs en rijden de blubberige weg langs de rubberplantages heel vaak, waarbij we hier en daar wat voertuigen door de modder slepen en we een man tegenkomen die een motorzaag met een enorm zaagblad op zijn hoofd draagt. We bezoeken verschillende oude forten en leren meer over de periode van handel van slaven, ivoor en goud. Een door de (wrede) slavenhandel overschaduwde periode, waarin Afrika door de Europeanen werd voorzien van zo'n beetje alle gewassen die er nu groeien, waar mensen van leven en waarin nog gehandeld wordt. Ook de andere kant van het verhaal dus.. We worden op de weg etterlijke keren aangehouden door agenten die uit zijn op geld. Bij de eerste lukt het grof, maar daarna zijn we slimmer. Het beneemt je de pret om een beetje door te rijden in ieder geval wel.
Op de terugweg zijn we nog even bij een oud-klasgenoot van Karst langs gegaan die zijn eigen ananasplantage heeft opgebouwd. Heel leuk om te zien en bizar om hem te bezoeken, terwijl hij altijd zo ver weg woonde. De terugweg verliep verder heel goed. We waren op tijd terug om bij het afscheid van mijn franse juf en haar man te zijn, waarbij we een stukje Afrikaans theater mee konden pikken.
Ook hebben we op afstand afscheid moeten nemen van ome Arjen, die na een zware strijd voor zijn leven, is overleden. We denken vaak aan de familie de Boer en alle ellende waar ze nu voor een groot deel doorheen zijn gekomen.
We feliciteren mama/oma, die vandaag 60 wordt en hopen dat ze een fijne dag heeft.
Verder hebben we in de stad een aap ontdekt, branden er hier en daar al Yelén kaarsen bij mensen thuis, heeft Karst voor de Duitse minister van buitenlandse zaken zijn projecten uit de doeken mogen doen, is hij een succesvol weekje in Europa geweest en blijven de excursies interessant, maar dat is misschien meer iets voor een volgende keer.