We zijn nu een week in Burkina Faso en al een klein beetjemeer ingeburgerd. Maandag werden we uitgenodigd voor een etentje met de ambassadeurvan Burkina Faso en de Nederlanders die in Bobo wonen. We vielen met de neus inde boter, want de ambassadeur komt eigenlijk nooit naar Bobo en zo’n etentjemet alle Nederlanders gebeurt ook maar zelden. Heel leuk om te zien en horenwat voor ’n mensen, met welke redenen, er ook in Bobo wonen. Verschillende Nederlandsedames getrouwd met een Burkinabé, een stel werkzaam in een cashewfabriek, een gezinwaar we al via email contact mee hadden gehad, een oudere dame die overwintertin Burkina en de familie van Ibrich’s vriendinnetje Maartje in Nederland. Doordie avond, zijn de afgelopen dagen ook weer ingevuld. We zijn inmiddels‘verhuisd’ naar Villa Rose, de ‘auberge’ van één van de Nederlandse dames.Dinsdag ben ik met onze dametjes kennis gaan maken met het achternichtje en -neefje van Maartje en gisteren met de andereNederlandse kinderen. Zij zitten allemaal op dezelfde franse school waar Ibrichen Dagmar ook naar toe zullen gaan. Volgende week gaan we kennismaken met deschool en krijgen Ibrich en Dagmar al vast wat franse les, nu het nog vakantieis voor de kinderen hier.
We verplaatsen ons per taxi, dat zijn oude groene 15ehandse peugeots die allemaal even gammel zijn. Bij de een kan de deur niet openanders dan aan één of ander vaag ijzertje te trekken, bij de ander valt hetdashboard er steeds af, dan weer één die bij elk stoplicht (waar auto’s welecht voor stoppen!) afslaat en aangeduwd moet worden. Maar er kunnen enorm veelmensen en spullen mee in die kleine bakkies en de radio doet het wel altijd. Dekinderen vinden het heel leuk om met de taxi te gaan, omdat er altijd wel ietsgeks gebeurt en elke chauffeur weer anders is en een andere route kiest. Deprijs varieert enorm per rit, maar de logica achter de prijzen, wordt onslangzamerhand duidelijk. We hebben deafgelopen dagen rond het hotel steeds ‘blokjes’om gelopen, zodat we nu het centrumwel wat herkennen. De markt, waar veel taxi’s en brommertjes staan en deverschillende straatjes met dezelfde verkopers elke keer weer. Behalve opzondag. Dat is echt een andere dag in de week. Dan is het heel rustig op straaten zijn bijna alle winkeltjes en barretjes/restaurantjes dicht. Dus ook onsfavoriete restaurant waar we pannenkoeken met suiker kunnen eten en waar je zolekker vanaf de veranda kunt kijken naar alle mensen op straat. Wat die zoal ophun hoofd dragen verbaast ons iedere keer weer. Dweilen, grote schalen metdingen die ze verkopen, handtasjes, enorme zakken en bakken, bossen wortelen enja, zelfs een vitrinekastje. Zonder handen!
Ondertussen is Karst alweer vollop aan het werk. Elke dagkomen verschillende ‘monsieurs’ langs met de meest sprookjesachtige namen, alof niet met ‘proefpakketjes’ mango (die door Ibrich en Doutzen direct wordengeconfisceerd). Er wordt druk gesproken, gebeld en gehandeld. Afspraken wordengemaakt en ideeën worden doorgesproken. Karst ziet overal mogelijkheden in ende afrikanen zijn dolenthousiast. Ik geloof dat het een vruchtbare samenwerkingis, waarvoor je toch wel uit een bijzonder soort hout gesneden moet zijn.Karst’s soort hout.
Vandaag zijn we weer eens bij een leeg huis gaan kijken,maar datwas vrij klein en benauwde ons gelijk. Morgen hopen we wat meer huizente bezoeken. Het zou fijn zijn als we iets vinden binnenkort, zodat we ons eenbeetje kunnen gaan richten op een wijk en alles wat er voor het wonen hiernodig is. Vandaag hebben we ook weer een nieuwe plek ontdekt waar we heerlijkkunnen zwemmen en Karst internet heeft om te werken tegelijkertijd. We voelenons een soort zwervers, maar gelukkig bevalt het ons allemaal nog wel goed.
erg leuk om te lezen wat jullie tot nu toe hebben mee gemaakt en fijn om te lezen dat iedereen zich goed lijkt aan te passen. Geeft een goed beeld van hoe het daar is.
BeantwoordenVerwijderenArjenne