dinsdag 6 maart 2012

Een offer


Afgelopen weekend hebben we weer iets bijzonders meegemaakt. We vielen met onze nez dans le beurre. We waren zondag wel toe aan een uitstapje met de auto en chauffeur die we de komende dagen even mogen lenen van een collega van Karst. In het toeristengidsje hadden we iets opgezocht over heilige vissen. Die wilden we wel eens diep in de ogen kijken. Dus vroegen we de chauffeur of hij ons daarheen zou kunnen brengen. Dat kon hij wel en direct zei hij dat Dagmar haar rode hemdje moest wisselen voor een hemdje met een andere kleur. De rode rugtas moest dan in de auto blijven en hij twijfelde over een roze haarband. De rode oorbelletjes van Ibrich konden wel door de beugel. Mmm... een mysterieus begin. Om de hoek bij onze auberge verkochten ze toevallig pluimvee, waar we twee witte hanen (met zo min mogelijk rood) gingen kopen om te offeren (!). Ok. Even langs het huis van de chauff om zijn rode blouse te wisselen en nog even wat millet-bier te halen. Kennelijk houden de heilige vissen ook wel van een biertje. Weer een stukje verder een soort priester opgepikt die na wat telefoontjes klaar stond aan de kant van de weg. Hup, ook achterin de kofferbak, naast de twee aan-een-gebonden haantjes, die nog wat rijstkorrels bleken te hebben gevonden. Via een stoffige weg langs een begraafplaats, langs mango-bomen en knal-groene akkertjes rond waterputten, door droge rivierbeddingen waar de chauff de auto en de vering iets spaarde. Nog verder, naar het leek, naar het einde van de wereld. Af en toe twijfelde de chauff over de route, maar dan wist de priester raad. Daar stonden ineens een huisje en wat brommertjes. We parkeerden de auto onder de enige boom in de schaduw waarna een klein meisje de opdracht kreeg op de auto te letten. Hoedjes op, nog even snel met wat zonnebrand insmeren, waterfles mee en de rode rugtas in de auto. Qua timing zou je kunnen zeggen dat het niet ideaal was om rond 12 uur de hitte van een verloren vlakte in te lopen, maar we hadden ook geen idee dat deze tocht zo zou lopen. Ok, we liepen in ieder geval en het uitzicht was fantastisch, een vlakte met zo nu en dan een korte afdaling met ‘vissenrotsen’ volgens Ibrich. Het leek of we zo nu en dan door een droge watervalbedding liepen waar het ook wat groener was dan er omheen. Af en toe kwamen er mensen ons tegemoet. Dit was dus blijkbaar toch wel een pad. Onderweg raapte de priester wat takjes op en trok wat grasprieten los terwijl hij de haantjes op één hand liet balanceren. Op een gegeven moment daalden we sterk een soort brede spleet in de rotsen omlaag en begonnen onze chauff en de priester met takken op bomen te slaan en iets te roepen. We passeerden mensen met kippen en zelfs een schaap. Naarmate we lager kwamen werd het schaduwrijker. We kwamen uit bij een plateau dat vol lag met kippenveren en er hingen huiden in de bomen. Er brandde hier en daar een vuurtje waar een kip op lag. Bij de vuurtjes zaten mannen met blote voeten. Wij moesten ook op blote voeten, wat je toch een beetje tegenstaat zo tussen al die botjes en groene poeltjes. Het millet-bier werd klaar gemaakt en de priester ging ons voor naar een soort altaar naast een bergmeertje waar al meer dieren geofferd waren. De sfeer die daar hing was ontspannen, niet naargeestig ofzo.  De priester zei het één en ander en streek met zijn hand met as langs het altaar. Na nog wat gebaren en wat gesproken te hebben werd de eerste kip geofferd  en een plukje veren tegen de rotswand geplakt met karitéboter. Nadat de tweede kip op dezelfde manier geofferd was, mochten we een slokje millet-bier nemen uit een kalabas terwijl we met aandacht iets konden wensen. Ook moesten we aangeven wat we de volgende keer zouden offeren als onze wensen vervuld werden. Ok. Het eerste deel van het ritueel was volbracht. Vervolgens beende de priester de haantjes uit en legde ze op het vuur. De ingewanden werden keurig in stukjes gesneden en onder ons verdeeld. Daarmee moesten we naar het bergmeertje waar de heilige vissen ‘Dafra’ zwemmen. De priester deed ons voor hoe je de ingewanden in het water moest ‘smijten’ en er ‘Dafra’ bij roepen. Nadat hij dat gedaan had, doemde er uit de diepte enorme meervallen op. Monsterlijke beesten die passief de ingewanden op leken te zuigen. Dat waren ze dus, de heilige vissen. We hadden er ons al een voorstelling van geprobeerd te maken tijdens de wandeltocht... Misschien zou het gewoon een meneer zijn die zegt dat hij ‘de heilige vissen’ heet en heel erg van millet-bier en haan houdt, maar nee, het waren echte vissen en hoe!
Nadat de ingewanden waren opgezogen door Dafra mochten we de haantjes opeten die zó op het vuur klaargemaakt waren. Met vette handen werden we vervolgens naar een wat lager liggend meertje gebracht waar de ‘wassing’ het laatste deel van het ritueel behelsde. Ook daar waren enorme meervallen aanwezig, maar volgens onze chauff zijn dat niet de heilige vissen, maar het nageslacht ervan dat af en toe met de regens naar beneden stroomt. Mensen die niet op de hoogte zijn van de werkelijke rituelen, gaan daar de ingewanden offeren, maar dat slaat nergens op volgens hem. Het was heerlijk om in het kleine watervalletjes even de voeten en handen te wassen en ons op te maken voor de warme terugreis. Dat was het hele ritueel en we mochten de slippers weer aantrekken en teruglopen naar de auto. Wat een bizarre ervaring. En wat een geluk hadden we met onze chauff die zo op de hoogte was van het ritueel en het ook respecteerde. Een christen. Maar dat maakt verder niet uit. Er is namelijk een God/Allah en er zijn natuurkrachten, daar doen ze in Burkina niet zo moeilijk over. 

6 opmerkingen:

  1. Hahahhaha, mooi beschreven Herm, het leest als een spannend boek! Wat een bijzonder avontuur weer!!! Ik hoop dat jullie wensen worden gehoord, ben benieuwd! En leuk die foto's. De meisjes beginnen al steeds meer op Afrikaantjes te lijken!! Hebben jullie al een huis gevonden? Liefs, Mieke

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hallo, wat leuk om jullie verhalen te horen en de foto's te zien. Keep them coming!
    Groeten van de ex-overburen

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hoi, hoi,
    Wat een mooi verhaal, ik hoef niet eens op reis maar kan gewoon jullie blog lezen.
    Ik kijk weer uit naar het volgende verhaal.
    Elke dag als we de kids naar school brengen rijden we langs jullie Nederlandse huis, ik moet nog wel wennen jullie daar niet aan te treffen, druk doende om weg te komen of onderweg tegen te komen. Maar het gaat goed hoor met het huis, veel fietsen en andere tijden, dat de gordijnen open zijn. (hi,hi)
    Veel succes weer met het vinden van een huis en alle ander zaken.
    Groeten van Rianda en Maus

    BeantwoordenVerwijderen
  4. He hoi!
    Wat een mooie verhalen. Wat was er nou met dat rood? Eten de vissen je dan op? Jullie huis staat er inderdaad nog, wat opmerkelijk is gezien de waanzinnige studentenfeesten die er nu gehouden worden ;-) nee hoor. We houden het wel in de gaten, zoals dat gaat in dorpjes.
    groetjes, Iris (en Bo & Luna).

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Riet van Brandenburg12 maart 2012 om 10:04

    Hallo Herma Karst en de kiendjes
    Wij zijn zaterdag helemaal bijgepraat in Arnhem en nu jullie verhalen gelezen. Heel bijzonder wat jullie meemaken en fijn dat het goed gaat met jullie. Wij wensen jullie alle goeds en blijven alles volgen op het blog.
    Hartelijke groeten uit Wijchen
    Riet en Wil van Brandenburg

    BeantwoordenVerwijderen
  6. He hallo,
    Wat een supergoed idee, zo'n weblog! Fijn om te lezen dat het goed met jullie gaat. En wat een verhaal zeg....misschien kun je de volgende keer een dansend varken (of twee) offeren ;-)
    x

    BeantwoordenVerwijderen