dinsdag 20 maart 2012

Huisje, boompje, beestje.

We hebben een huis gevonden. Grappig hoe dat gaat. Er werd ons een soort van bemiddelaar/makelaar getipt door de Nederlanders die hier al een tijdje wonen. De man zou betrouwbaar zijn en precies weten wat mensen als wij zoeken. Nadat we een beetje aangegeven hebben wat we zochten, ging hij aan het bellen en konden we drie weken geleden beginnen met wat huizen bekijken. We hebben rond gelopen in de sector waar we graag een huis zouden vinden, aangezien die dicht bij de school is en er veel kinderen van de school wonen. Een rustige wijk met veel grote huizen. Op de deuren van de huizen staat met krijt geschreven of een huis te huur is, met het telefoonnummer van de bemiddelaar of eigenaar erbij. Als je dan belt, komt de bewaker ergens uit de struikjes vandaan en kan hij het huis al of niet van binnen laten zien. Zo kregen we steeds meer een indruk van hoe de huizen er hier uitzien en wat voor ’n keuze je hebt. Het huis dat we gevonden hebben heeft veel kamers en een grote tuin. Zo kan Karst á-la-Groenekan zijn kantoor aan huis hebben en hebben we ook nog een kamertje vóór logés. Naast het huis is een hotelletje, waar ook nog gasten kunnen verblijven. Perfect. De eerste gast was al onderweg.
Dan heb je een huis gekozen, maar moet er over de prijs gesteggeld gaan worden aangezien alles hier een afrikaanse en een ‘buitenlander’ prijs heeft. Die laatste is soms wel heel veel hoger dan de afrikaanse prijs, en voor huizen geldt dat zeker kregen we op een gegeven moment in de gaten. Maar ja, wat kan je met die informatie. Het systeem is hier zo en wordt in stand gehouden door mensen als de betrouwbare bemiddelaar. Frustrerend, maar ja, het systeem verander je niet.  Bon, tot een accoord gekomen en na veel gedimdam uiteindelijk de sleutel gekregen op zaterdag 10 maart. We wilden eigenlijk gelijk die nacht daar ook al slapen, al waren er maar 2 bedden. Dus maar snel wat matrasjes erbij gehaald, lakens geleend, wat servies gekocht, en toen konden we ons wel redden in het huis. De dames allemaal op hun eigen kamer onder de klamboe. We hebben heerlijk geslapen.
Bij het huis bleek ook een man te horen, die er al 10 jaar werkte als nachtportier. En hij geeft de planten water. Amadou is zijn naam. Hij is een soort onderdeel van de inventaris en extra paar ogen van de eigenaar, zo bleek nadat we wat plannen over de tuin met hem besproken hadden. Tja, personeel, dat is een hoofdstuk apart waarschijnlijk. Daar zullen we aan moeten gaan wennen. Bij het huis hoort ook nog een hond, Carmel. Achtergelaten door de vorige eigenaar als cadeautje aan de nieuwe eigenaar. Zo gaat dat kennelijk.
Het huis is praktisch gelijkvloers, met een soort opkamertje boven de carport. Dat kamertje had Ibrich direct voor haarzelf bedacht en het past ook precies bij haar. Zo kan ze mooi uitkijken over de poort en de tuin. Ze woont er bijna op zichzelf met haar eigen badkamertje. Dagmar en Doutzen hebben elk een eigen kamertje, maar na de eerste nacht wilde Dagmar toch liever bij Doutzen slapen. Alle kamers hebben een eigen badkamer. De keuken is heel ruim met een uitgang naar de achterplaats, waar de hulp in de huishouding de was zou kunnen doen. Het huis is helemaal ingericht op personeel, met eigen vertrekken voor het personeel buiten tegen de muur aan. Ben benieuwd hoe dat zal zijn. We hebben met twee dames gesproken, waarvan we er één gaan kiezen die ons de komende tijd helpt met het gevecht tegen het stof in huis. Internet komt eraan, dus dan zijn we toch bijna helemaal geïnstalleerd.

2 opmerkingen:

  1. Suzanne Hanegraaf21 maart 2012 om 19:08

    He lieve mensen!
    Gefeliciteerd met jullie nieuwe huis! Lijkt me heerlijk om nu eindelijk een eigen plek te kunnen creeeren daar. Ik ga jullie binnenkort eens even uitgebreid mailen...
    liefs
    Suus

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Eigen haard is goud waard!! Ik ben benieuwd naar de foto's en ik mis jullie!!! Liefs, Mieke

    BeantwoordenVerwijderen