Aebele is alweer
2 maanden oud en we zijn sinds 1 maand weer in Burkina.
De laatste weken
in Nederland bestonden uit medische zaken regelen als het bezoek aan het
consultatiebureau en de GGD om wat vaccinaties te halen, en Aebele toch al wat
bescherming te bieden tegen de ziektekiemen die hij in Afrika tegen gaat komen.
En allemaal even naar de tandarts.
Aebele’s paspoort
en visum regelen, waarbij maar weer bleek dat de post in NL ook geen 100%
garantie biedt ; het werd dus nog even krap met de pasfoto’s op tijd bij
de visumdienst te krijgen.
We konden
Koningsdag nog even meepikken, als vanouds in Wageningen met vrienden. Wat een
supersfeer. Eigenlijk lijkt het verdacht veel op Koninginnedag als je ‘t mij vraagt…
Verder hebben de kinderen
nog met oude klasgenootjes kunnen spelen, we zijn naar de dierentuin geweest
met opa en oma, veel bezoek kon nog net even op de valreep langskomen, we
hebben in Friesland bij de familie gelogeerd, wat ook weer een feest was en
Doutzen heeft afscheid genomen van haar Nederlandse klas. Volle weken maar wel
heel erg leuk.
Met maar liefst 9
koffers, een doos met imkerspullen en een kinderwagen gingen we in het
campertje van opa en oma naar Schiphol. Wat een volksverhuizing. Gelukkig kon
Ibrich een kar met koffers duwen en Doutzen en Dagmar samen ook één, geholpen
door een Indiase man. En alles mocht mee. Het afscheid lijkt wel te wennen, of
het idee dat we elkaar de volgende dag over skype alweer kunnen spreken en
zien, helpt misschien.
Bij de gate
konden we de kinderwagen inleveren, die ging in het ruim tot Ouagadougou.
Aebele er dus uit en in de buikdrager. De korte vlucht naar Parijs was zó
voorbij en voor de lange vlucht kregen we een soort kinderwagenbak die aan een
schot voor me hing, zodat Aebele niet de hele reis op schoot hoefde te zitten.
In het lekker warme Ouaga stond Karst ons op te wachten en zagen we weer
allemaal bekenden uit Bobo, die blijkbaar in hetzelfde vliegtuig gezeten
hadden. Inclusief een baby meisje die op dezelfde dag geboren bleek te zijn als
Aebele !!! Bonne arrivée.. Merci, het is leuk om weer terug te zijn.
De volgende dag
(zondag 11/5) zijn we met de auto weer langs alle mooie Burkinabé dorpjes
gereden, op weg naar huis. Boef was gegroeid en alles was groener en het was
warm.
De maandag gingen
de kinderen weer naar school, de vakantie zat erop, voor iedereen. Blauwe
muisjes tracteren is natuurlijk wel leuk in een land waar niemand deze traditie
kent, op de NL-ers na natuurlijk. Op school en op de meest onverwachte plaatsen
vroegen mensen hoe het ermee gaat en hoe het met de baby gaat… mmm.. wie is
deze mevrouw op een brommer op deze hoek van de straat… ? Maar iedereen
weer even vriendelijk en de beste wensen voor de kleine Ibrahim (ja, via een
omweg kom je van Aebele bij Ibrahim) of Herman (omdat dat de makkelijkste naam
is van de drie (Aebele Herman Klaas). Aebele blijft een moeilijke naam.
De dames zijn
weer in het ritme, dat gevoel hadden ze na 2 dagen alweer en de spelletjes met
de klasgenoten worden weer opgepakt alsof er niks gebeurd is. Er werd alweer
druk voorbereid voor een ‘exposition’ op school met als thema ‘Vlechten met
zwart en wit’. Wat een creativiteit werd er weer tentoongespreid door de
verschillende klassen. Zwarte gezichten met wit geschminkt en witte met zwart,
zwarte spinnetjes in witte netten, fantasieschilderijen met zwart en wit etc.
We hebben Dagmar’s
7e verjaardag gevierd met een leuk feestje met spelletjes die ze zelf
uitgekozen had, lekker veel met water en sponzen rennen en gooien,
waterballonnen gooien en dansen. Grappig om te zien hoe verschillende de
kinderfeestjes hier zijn. De Afrikaanse kinderfeestjes worden over het algemeen
gevierd met zo’n beetje de hele klas en daar weer broertjes en zusjes van, die
allemaal komen wanneer het hen uitkomt, niet zozeer op de tijd dat het feestje
begint. Er wordt een suikerspin-makende-meneer gevraagd en de kinderen spelen
verder met elkaar. Ergens in de hoek van de tuin zit dan vaak een rij ‘Noe-noes’ ;
de oppasdames van de kinderen die er zijn. Bij de Libanese feestjes worden ook
heel veel kinderen uitgenodigd en dan komt de feestneus als laatste, zodat er
een ‘ere-haag’ gevormd kan worden door álle kinderen die er zijn. De cadeautjes
belanden op een bult ergens in de hoek. Vervolgens mogen de kinderen plaatsnemen aan
een hele lange tafel vol met eten en mogen ze na 1-2-3 zovéél eten als ze
willen. En daarna spelen. De Franse en Canadese kinderfeestjes lijken wat meer
op die van ons. Dus niet de héle klas wordt uitgenodigd en er worden spelletjes
gedaan met de kinderen, ook de noe-noes mogen thuis blijven.
Vanaf je 7e mag
je hier op paardrijden, dus Dagmar heeft de afgelopen tijd de dagen af zitten
tellen en nu mag ze er dan ook echt op. Ze heeft inmiddels al 3 lessen gehad en
ze doet dingen die ik al aardig pittig vind voor haar na 3 lessen. Maar ze
heeft er wel gevoel voor en ze straalt helemaal in het zadel. Dramane; de
leraar is even geduldig en geniet ervan te zien dat Dagmar niet bang is, dan
kun je volgens hem ook sneller dingen leren. Ok,dan.
Karst en zijn stagiaire
hebben de handen vol gehad aan de export van containers met verse mango’s .
Dat is allemaal wat meer
stress dan de gedroogde producten en aangezien het weer een nieuwe tak van
sport is, moest er weer veel geleerd worden. Momenteel is het weer druk met
bezoeken uit Duitsland van klanten die geïnteresseerd zijn in de producten en
de manier van werken van Wouol.
Met Aebele komt er
langzamerhand wel een ritme en blijkt hij heel goed van de ene klamboe naar de
andere (over kinderwagen/maxi coxy/tentje) te verplaatsen te zijn, waardoor ik
ook wat minder bang ben voor malaria. Af en toe is het natuurlijk spitsuur, met
drie enthousiaste meiden en een aandachtvragende baby, maar ook daar vinden we
wel een manier voor. Wat een rijkdom!
Nu we weer in Burkina zijn,
kijken we terug op een fantastische tijd in Nederland. Wat een geluk dat alles
zo goed verlopen is. De periode voor de bevalling was heel gezellig. Karst en
de kinderen waren op tijd in NL, de bevalling is goed gegaan en de weken erna
waren ook weer heel gezellig, met al het bezoek en de dingen die we met elkaar
konden doen. En wat veel wensen, kaarten, cadeautjes, briefjes, tekeningen,
zaadjes, bezoekjes, telefoontjes en gesprekken hebben we ontvangen !!
Geweldig gewoon! Iedereen super bedankt voor al die aandacht!
Nu gaan we weer vooruit
kijken naar vrienden die in Juli komen en familie in December, en wat we gaan
doen als we weer in Nederland komen rond aug 2015. En daarnaast natuurlijk
genieten van alle vreemde dingen die hier gebeuren, de koelere dagen en de
gigantische storm/onweersbuien.