Weer twee maanden verder.. Dat was niet de bedoeling, dan wordt het verhaal weer zo lang. Zet 'm op! ;-)
Even terug naar september, het vorige verslag. Doutzen's 3e verjaardag kwam eraan. Wederom weer een Nederlands feestje, met de tafel vol Nederlandse kinderen. Alima had weer heerlijk taarten gebakken, die met heerlijk slagroom en vrolijke vlokjes werden versierd. Oud-hollands 'blik'lopen en ringsteken (bij gebrek aan paard noch fiets, Ibrich als vervoermiddel) waren een groot succes. Evenals de cadeautjes die
via de post kwamen van opa en oma, pake en beppe. Eén groot feest.
De puppies zijn inmiddels ook groter en op één na allemaal vertrokken naar nieuwe baasjes. Degene die we gehouden hebben wisselt nogal eens van naam; dan weer Annabel dan weer Avera, maar op dit moment gewoon Pups. Daar houden we het bij. Het is een leuk ding dat van alles sloopt.
Ibrich en ik hebben inmiddels paardrijles bij de zeer geduldige Draman. Een kleine 'manege' met vier ongecastreerde hengsten. Kleine beestjes maar aardig pittig. De lessen zijn uiteraard in het Frans wat soms wat lastig is, maar gelukkig zijn er nog geen ongelukken gebeurd. We krijgen individueel les in een bak, heel echt met valhelm en 'valvest'. Af en toe steken er kippen over of rolt de bal van de voetballende buren door de bak, waar de paarden soms even flink van in galop gaan. Verder heel ontspannen.
Op school gaat het z'n gangetje. De dames hebben het veel over de leuke spelletjes die ze tijdens het sporten doen en de Engelse les. Er is inmiddels een blog van de school (http://efambobo.blogspot.com/) waarop Dagmar ook al staat (naar beneden scrollen). Af en toe worden er vergelijkingen gemaakt met de school in Nederland en dan blijkt dat er toch heel veel dezelfde soort 'type' kinderen hier in de klas zitten. Bepaalde groepjes vriendjes, vriendinnetjes. Bepaalde trekken van kinderen, ook al zijn ze bruin, toch erg gelijkend op die van de kinderen in Nederland. Vandaag een gesprekje tussen Ibrich en Dagmar; 'Lea schrok ervan toen ik zei dat ik niet bij haar in de hogere klassen op school zou zitten, omdat ik dan weer in Nederland ben. Maar ja, hoe moet dat dan... als ik hier ben missen Thijs en Suze me en als ik in Nederland ben, mist Lea me.' Dagmar: 'Dan moet je soms hier zijn en soms daar. Of je neemt Lea mee naar Nederland of je vraagt of Suze en Thijs hier naartoe komen.'
.. wat een dilemma... Met dank aan hun ouders voelen zij de spagaat nu al een beetje ontstaan.
Die spagaat die ik ook duidelijk voelde toen ik even kort in Nederland was voor de 65e verjaardag van mijn vader. Je hoofd probeert als een gek voordelen van Nederland te verzamelen en die scherp af te zetten tegen Burkina Faso, maar slaagt er niet in. Nederland heeft veel voordelen, maar ze zijn niet te vergelijken met het leven hier. Het is hier niet beter dan daar en daar niet beter dan hier in veel opzichten. Een onrust die herkend wordt bij veel van onze niet-Burkinabé vrienden en bekenden hier. Zodra je eenmaal de stap zet om een tijdje in het buitenland te wonen, gooi je jezelf in die spagaathouding. Je weet dat je een leven ergens anders net zo makkelijk op kan pakken als het leven in je eigen vertrouwde 'thuis'. En dat laat je niet snel los. En nu hebben de kinderen dat gevoel dus ook al. Geen wonder dat veel van dit soort gezinnen op termijn verspreid zijn over de hele wereld; een minder prettig vooruitzicht. Dat had ik me niet gerealiseerd vóórdat we gingen. Maar al hád iemand ons daarop geattendeerd, daar hadden we ons toch niet bepaald een beeld van kunnen maken denk ik.
Een vraag... wat zie je terug van het Franse kolonialisme. Naast de taal denk ik dat er nog een aantal dingen te noemen zijn. Zo heeft Burkina nog heel veel culturele feesten en tradities die in ere worden gehouden. Die zijn onder het kolonialisme gelukkig niet onderdrukt of weggehoond. Het zeer hoge administratie-gehalte is denk ik ook iets typische Frans. Alles, maar dan ook alles wordt vastgelegd. Je zou bij wijze van spreken nog een bonnetje kunnen vragen bij het kopen van een aardappel. En dan krijg je 'm met stempel en al. Het voordeel ervan is dat er een geschiedenis wordt opgebouwd, waaruit geput kan worden als je iets terug zoekt. Het nadeel is natuurlijk dat alle bureaucratische zaken eeuwig duren en dat er veel papier wordt gebruikt. Het gehalte bureaucratie is hoog, ik denk dat alle Burkinabé wel ergens president, secretaris, penningmeester, bestuurslid oid van zijn. Niet dat er dan veel uit die organisatie voort komt, maar hij bestaat wel, want er zijn leden met een functie. De gendarmerie hier is qua opzet een kopie van die in Frankrijk en wordt op de voet door Frankrijk gevolgd. De militairen zijn tevens zwaar afhankelijk van Frans materieel.
Verder wordt er veel stokbrood gegeten, iets dat je dus in Ghana nergens ziet. Er rijden veel franse auto's en veel producten in de winkeltjes komen uit Frankrijk, dus Frankrijk heeft nog een behoorlijke vinger in de economische pap. En dat nog afgezien van de voor ons onzichtbare vinger in de politieke pap. Die zou toch stiekem ook nog wel eens aanzienlijk kunnen zijn.
Na de week is er steeds weer de kans op een fantastische excursie. Zo hebben we de omgeving van Bobo-Dioulasso weer wat van dichtbij gezien... Een eco-jardin op een plek waar je 'm op z'n laatst zou verwachten. Ooit opgezet door een fransman, inmiddels soort van overwoekerd; in ieder geval staan de verschillende soorten bordjes steeds bij dezelfde soort plantjes. Dicht bij een animistische offerplek, waar geen vrouwen mochten komen volgens de jongetjes die ons op de voet door de velden volgden. Dan respecteren we dat toch even.
Badderen in de watervallen van Banfora, daar kan geen tropisch zwemparadijs tegenop. Stroomversnelling, massagestraal, natuurbadje.. alles, maar dan echt.
Een visite aan de ruïnes van Loropeni, een UNESCO monument; een ruïne, waarvan niemand weet wat de reden voor het bouwen ervan was, wanneer hij gebouwd is, door wie en wie er gewoond heeft. Koolstofdatering heeft kennelijk uitgewezen dat 200 jaar geleden de laatste bewoners vertrokken waren en volgens de gids was er een pijlpunt en een hak gevonden in één hoek van de ruïne. Skeptische ik, denk dan dat die daar ook 2 mnd geleden gedeponeerd kunnen zijn, want die worden nu ook nog gebruikt. Foei! Bizar gebouw met hele hoge muren in ieder geval.
Ook heel apart; de grotten van Diebougou. Tijdens het Franse kolonialisme gebikt uit rots. Om munitie en soldaten te beschermen tegen lokale stammen, die de overheersers kennelijk niet altijd gunstig gestemd waren. Vol met vleermuizen (de niet-eetbare variant, goh!) en kikkers (zullen ook niet lekker zijn geweest). 10 jaar over gebouwd, geloof ik zo, als je ziet dat er soms over een huis ook 10 jaar gedaan kan worden.
Boven op de rots waren mannen in de brandende hitte bezig baksteen-vormige stukken uit dezelfde rots aan het bikken om huizen van te bouwen. Ongelooflijk zwaar werk.
Vlak bij Bobo; de moestuinen die de stad van groenten voorzien. Sprookjesachtige weggetjes langs keurige akkertjes waar met name mannen aan het werk zijn. Om de zoveel akkers een put verscholen tussen de bananenbladeren waar heerlijk fris water uit omhoog werd gehaald. De tandeloze man op de fiets met de rugspuit op zijn rug heet ons welkom; 'adanse'. De veel gebezigde uitspraak waardoor je van de mensen gaat houden.
Zelf heb ik inmiddels ook werk gevonden. Als technische/veterinair adviseur bij semi-intensieve pluimveehouderijen. Tussen de 500- 3000 leghennen. Dat zijn de grootsten in de omgeving van Bobo.
Vraag maar niet hoeveel antibiotica er daarbij doorheen gaat. Daar smullen de farmaceuten wel van denk ik,
maar de eieren beginnen je aardig tegen te staan aangezien 'wachttijd' hier niet bestaat. Hopelijk kan ik daarin iets betekenen. Het is in ieder geval erg leuk, want ik kom nu op nog meer afgelegen plekken rond Bobo, soms echt paradijselijk. De collega is serieus en ervaren, maar staat open voor commentaar. Mijn directe meerdere is een work-a-holic, maar gelukkig een hele goede kerel. Daarnaast leer je het ondernemerschap van de hennenhouders wat kennen. Zo trof ik laatst een man, kan lezen noch schrijven, had een gebouw laten bouwen voor 2000 leghennen, maar had geen idee wat het betekent om leghennen te houden. Waar de financiering voor het gebouw vandaan kwam weet ik niet, maar het was kennelijk op, want hij had eigenlijk geen geld meer voor voer-/drinkbakken... Dus zelfs voor dit soort zwaarlijvige investeringen wordt niet met een bedrijfsplan begonnen. Ik moet nog veel leren.
Verder:
De eerste steen van Ecodougou ligt goed en stevig. Over 30 dagen is het af... Iedereen heeft er zin in.
De katholieke kerk bestelde één dag van te voren 8000 kleine kaarsen voor Allerheiligen. Oeps.
Een rondvluchtje in een 3 persoons vliegtuigje met de buurman als piloot over Bobo geeft je weer op een andere manier een beeld van de stad. Wat uitgestrekt!
Het regent toch af en toe nog wel behoorlijk, ookal is de regentijd voorbij. Ook hier verandert het klimaat. En ik heb mijn 35e verjaardag dit keer bij 35 graden met een BBQ gevierd in een tamelijk andere setting dan normaal. Alles klopt.
Lieve Herma,
BeantwoordenVerwijderennog 1 week dan kunnen wij met eigen ogen zien wat jij nu allemaal beschrijft. We zijn heel erg benieuwd. We komen bijna gelijk met de Sint aan, alleen wij met vliegtuig. En de Sint? Misschien ook wel met een 2 motorig vliegtuigje of te paard?
We gaan het meemaken. Lieve groeten aan allemaal
opa en oma
Hallo luitjes,
BeantwoordenVerwijderenLeuk jullie verhalen te lezen. Het is bij jullie iets warmer als de sneeuw hier. Fijn dat je je vader en moeder nu kunt laten zien waar jullie terecht zijn gekomen. Je ouders kennende zullen ze genieten. We zijn dan ook heel benieuwd naar hun belevenissen en kijken er naar uit hun verhalen te horen. Een hele fijne tijd samen. groetjes van wil en rien
hallo luitjes,
BeantwoordenVerwijderenleuk jullie verhaaltjes te lezen. probeer al paar keer wat te antwoorden maar lukt nog niet zo. Fijn dat je vader en moeder er nu zijn. kun je ze eindelijk laten zien waar jullie verzeild zijn geraakt. Ik denk dat ze gaan genieten.
Wij kijken uit naar hun verhalen , maar ja dan zijn ze weer terug. Dus nu genieten jullie samen.
groetjes wil en rien
Beste,ik heb uw blog bekeken en er van genoten. Loganne is mijn kleinkind en die zit in de klas van Dagmar. Mijn zoon werkt al 1O jaar in Bobo,u hebt hem al zeker ontmoet.Ik volg uw blog en kan mij erin terug vinden.(dezelfde belevenis)Nog een goed 2013 voor gans de familie.Walter en Rita Wellens Van Lint.
BeantwoordenVerwijderenwalter.wellens@skynet.be
Ha Herma en Karst,
BeantwoordenVerwijderenWat een mooie verhalen, energie, humor, spreekt uit jouw prachtig opgeschreven verhalen. In een adem uitgelezen! Hoe is het nu met jullie, alles goed? Hier hopen we op natuurijs dit weekend. Af en toe komt Afrika en jullie hier bij de kinderen naar boven borrelen. Groetjes en alle goeds voor 2013.
Marjon en Marten