woensdag 23 januari 2013

Weer in het ritme

Al lang weer tijd voor een berichtje. Er is zó veel te vertellen.

Vlak na het vorige blog-bericht kwamen opa en oma naar Burkina Faso. Wat een feest! Eindelijk kon er weer geknuffeld worden en eindelijk konden we laten zien waar we al die tijd over praatten. Ze zouden 4 weken blijven, dus álle tijd, denk je dan. Ze konden in ons huis logeren, waardoor het weer net leek als de woensdagen in Groenekan. Het was de eerste avond al heel vertrouwd. Voor opa en oma was het uiteraard wel even wennen. De verhalen van de blog en via skype zijn toch lastig in de context te plaatsen als je de wereld erom heen niet kent. Al de geuren, geluiden, bewegingen van mensen en dieren die zó verschillende zijn van het bekende thuis. Door hen bekeken wij de samenleving ook weer even door hun ogen. Dan merk je pas hoe zeer je al gewend bent aan alle bizarre activiteiten op straat. Een kokkin in huis die ook de was doet en schoonmaakt, wat ga je dan doen als eeuwig-actieve oma die dat normaal gesproken op zich neemt.. Gelukkig ging het werk van Karst en mij door, waardoor er genoeg tijd voor hen overbleef om met de kinderen te zijn. Opa dook gelijk in de wirwar van brommertjes en ging samen met een lasser een papegaaienkooi lassen, voor de nieuwe hobby van Karst. Zo kom je nog eens ergens en zie je ook van dichtbij hoe Burkinabé wonen; een 'cour' met wat gebouwtjes erop en vrouwen en kinderen die met van alles bezig zijn.

Het paradijselijke plekje aan het water bij La Guinguette, het bos, de manege, de kalksteen-afgraving onderweg naar de 'ferme', dat het einde van de wereld lijkt, maar waar je dan toch heerlijk kan eten en drinken. De Grand Mosque, de bronsmakers, het zwembad, het museum, Ecodougou, de watervallen, enz.
De hoogtepunten waren denk ik wel het bezoek van Sinterklaas en Zwarte Piet aan ons huis, die aankwamen op een ezelskar. Alle Nederlandse kinderen waren present en Sinterklaas had voor iedereen iets meegebracht. Een ander hoogtepunt was het optreden van Ibrich's klas in een theater in de stad. Een waar repertoire aan franse en engelse liedjes werd aan de sterrenhemel blootgesteld. Père Noël kwam verder nog een bezoek brengen aan de klassen van Dagmar en Doutzen, waar hij ook cadeautjes achterliet. Père Noël kwam na de lantaarntjes-optocht met een rotgang aan op een 'Apsonic'-driewieler-scooter, wat ook een indrukwekkende entree vormde. Daarna was er een soort lekkernijen-buffet waar met name de Burkinabé-ouders op afkwamen. Beetje chaotisch.

En toen waren daar twee stoere nederlandse meiden op de fiets ineens in Bobo-Dioulasso. Vanuit Ouagadougou in 4 dagen naar Bobo gereden. Wat een prestatie! En wat een leuk wederzien. De belofte was gemaakt op ons afscheidsfeestje, maar we hadden niet gedacht dat die belofte zo snel zou worden ingelost. Ook zij zijn meegegaan op de weekend-excursies naar de ruïnes, de watervallen etc. En ze hebben de omgeving van Bobo nog op de fiets verder verkend door een rondje Banfora, Sindou, Orodara te fietsen. Het is gelukkig allemaal heel goed verlopen. Heb zelf ook nog een stukje gefietst en dan merk je pas hoe kwetsbaar je bent langs de weg en hoe je de geuren en geluiden nog meer opneemt, maar ook hoe snel de zon opkomt en de temperatuur toeneemt.

De kerstdagen waren fantastisch, met héél veel ouders (namelijk opa en oma + 4 van onze vrienden hier) en vrienden aan een lange tafel. Wat wil je nog meer! De kerstboom zag er dit jaar anders uit dan anders, geknutseld van hout en lokale rieten bezempjes, maar uiteraard wel met gekleurde knipperende lampjes. De kerstballen waren gebreid; een tamelijk exotisch geheel dus. De stad was uitbundig versierd met knipperende lichtjes aan veel gebouwen en lantaarnpalen, overal dezelfde plastic kerstmannetjes die waarschijnlijk allemaal met dezelfde container aangekomen zijn uit China. Na de kerst vertrokken opa, oma en de fietsvriendinnen weer, deze keer met de bus. We konden ze met een gerust, maar een beetje triest hart laten vertrekken. Gelukkig is de terugreis ook goed verlopen.

Oud- en nieuw wordt hier bij de familie gevierd, met met name knallers als vuurwerk. Een mooi moment om weer even stil te staan bij het feit dat het tot noch toe allemaal zo goed verlopen is, het verblijf hier in Burkina Faso. Het was natuurlijk een zeer onbekend avontuur, met name voor de dametjes. Maar na bijna een jaar, spreken ze aardig Frans, hebben het naar hun zin op school, en hebben al een heleboel gezien en geleerd over een hele andere cultuur en samenleving. We hadden niet durven hopen dat het zo zou lopen.

De eerste week van januari was het wéér feest, want toen kwamen pake, beppe en de broer en zus van Karst! Weer een spandoek geknutseld om ze welkom te heten in het (voor hen warme) Burkina Faso. Ook zij konden gelukkig bij ons in huis verblijven. En zo konden we mooi meemaken hoe iedereen weer anders op het Afrikaanse leven reageert. In eerste instantie overvalt het je, maar naarmate de tijd vordert, klinken de eerste indrukken wat in en lukt het om dingen wat breder te zien. De een let op geuren of op dieren en geluiden of op de afwezigheid van sociale druk en aanwezigheid van enorme flessen bier of op hoe deze samenleving het beste 'geholpen' kan worden om zich te ontwikkelen. Er valt zo veel te zien, het is niet snel saai. De twee weken vlogen voorbij, met als hoogtepunt denk ik het bezoek aan het nijlpaarden-meer waarbij zelfs een olifant een slokje kwam drinken en de nijlpaarden wel erg dichtbij kwamen.

Ondertussen blijven we zoeken naar bakens in de samenleving, waarom dingen gaan zoals ze gaan. Waarom zijn 90% van de ontwikkelingshulp-achtige projecten gedoemd om te mislukken, hoe is de positie van de vrouw precies, wat is het verschil tussen stad en platteland, wat is de rol van missionarissen, wat zeggen cijfers over de economie van een land waar het meeste geld om banken heen rouleert?
Het meerendeel van de Burkinabé (met name mannen) denkt niet zoals Europeanen/Amerikanen... in termen van vooruitgang, verbetering, vergroting van kapitaal. Het misverstand ontstaat als er geld wordt toegekend aan een project dat vooruitgang zou  moeten bieden aan een familie of groep mensen. Er moet streng geselecteerd worden op de mensen waaraan dat geld wordt gegeven, anders is het zeker dat het wordt 'opgegeten'. Het geld kan namelijk volgens de mensen zelf veel beter besteed worden aan andere zaken dan aan die waar het geld voor bedoeld is. Het gevoel van vooruitgang is nog het meest aanwezig bij vrouwen, die er beter mee om weten te gaan, waarna men mag hopen dat de man het niet afpakt voor zijn eigen doeleinden. Dit beeld past het beste bij de situatie op het platteland. In de stad heerst een andere mentaliteit. Daar zijn meer mensen te vinden die op een manier denken die wij meer herkennen. Missionarissen kunnen veel goed werk verrichten denk ik, maar zodra de geldstroom in de handen is van een Burkinabé is het risico enorm groot dat daar ook veel geld wordt 'opgegeten'. Ik vind dat zonde, maar goed, als de gever blij is dat hij het geven kan en de ontvanger is er ook erg blij mee, waarom zou ik daar dan moeite mee moeten hebben. Burkina.. één van de armste landen... Ik zou het niet weten eigenlijk, wat wel duidelijk is is dat er maar een zéér klein percentage gebruik kan maken van banken, omdat de inleggelden al te hoog zijn voor de gemiddelde Burkinabé. De vraag is dus, waar economische cijfers over dit land precies vandaan komen, want de meeste handel gebeurt denk ik met de handen en niet via instanties die het geld zouden rapporteren. Interessant.. Wie het weet, mag het zeggen.

Wij zijn in ieder geval weer in het rustige ritme van school, werk en avontuurlijke uitjes. Eigenlijk niet anders dan in Nederland. Behalve dan dat er bij jullie ijs ligt en hier de blaadjes van de bomen vallen in afwachting van de droogte.
    

     
 





 

2 opmerkingen:

  1. Hoi allemaal!

    Wat leuk om te lezen dat het de afgelopen maanden zo goed is verlopen!! Jullie hebben zo te horen een heleboel plezier gehad met al het bezoek uit Nederland, fijn.

    Heel leuk om jullie te hebben leren kennen. Ik ga de blog in de gaten houden!

    Groetjes, Marit

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dag lieve allemaal,
    wat heb je alles wat wij in 4 weken hebben beleefd mooi samengevat. Het had nog een veel langer stuk kunnen worden: een hoogtepunt was ook de intocht van Marieke en Michelle. Net een aankomst van de tour de france met nederlandse vlag en al. Het wegbrengen en ophalen van de meisjes naar hun school, de gesprekjes met de ouders voor de poort, al snel zo vertrouwd. En niet te vergeten het bezoek aan de nachtmis, waarvoor jullie jullie eigen bank meenamen. Maar het mooiste vonden wij het afscheid van Roos en Arjan, voordat zij naar Mali zouden vertrekken. Het dansen en de vrolijke muziek. We genieten nog steeds van alle gebeurtenissen.
    Lieve groet mama en papa opa en oma

    BeantwoordenVerwijderen