zaterdag 14 april 2012

Il est arrivé!

Per boot, via Spanje, maar zonder lange witte baard. De paashaas? Nee, ja, die was er ook, maar in dit geval bedoel ik onze container. Vertrokken uit Groenekan op 20 februari, met een vrachtwagen, naar Rotterdam. Daar op een boot naar Spanje, waar hij is afgeladen en vervolgens de volgende boot heeft gemist (?). Dat kan kennelijk ook. Toch op een boot beland en doorgevaren naar de haven van Abidjan in Ivoorkust. Daar mocht hij weer even uitrusten vóórdat hij op een trein naar Bobo-Dioulasso werd gezet. Hier kwam hij aan op 2 april en werd netjes in de ‘droge haven’gezet zodat de importeur rustig zijn spel kon spelen om zoveel mogelijk geld van ons af te troggelen. Maar Karst is niet voor één gat te vangen. Dus nadat alle officiële papieren aanwezig waren en het daar dus niet meer op vast kon zitten, heeft hij twee dagen doorgebracht in de droge haven om van kantoortje naar kantoortje te gaan, samen met wat Afrikaanse ‘vrienden’ die rekenen met envelopjes die onder de tafel doorgeschoven worden. Een kijkje in de ware Afrikaanse keuken. Ik ontving een sms van hem: ‘Altijd alles zelf willen doen: een vloek of een zegen?’. Achteraf toch geconcludeerd dat het een zegen is, want nu hebben we echt alle stapjes van dichtbij ervaren, en dat is toch wel erg leuk. Het is eigenlijk heel erg goed gegaan, het hele transport. Op het aquarium na, is alles intact.
Nog wel even een onhandigheidje dat de Berlingo door de vering ging net na het uit de container rijden. Dat leverde weer een mooi staaltje Afrikaans auto-repareren op, want hoe krijg je een nieuwe veer er weer in als hij nog niet ingedrukt is? Door de auto erop te laten zakken en dan met ijzerdraadjes de veer bijeen te binden. Levensgevaarlijk, maar goed. Hij zit er weer onder en nu rammelt onze auto net zo als de taxi van Alelo waar we de afgelopen tijd mee zijn meegereden. Knap hè,binnen een uur al een goede auto veranderd in een rammelbak à la Burkina. Géén paniek. Morgen komt de man weer terug om het allemaal weer goed te maken. De toyota hilux valt erg in de smaak bij de afrikanen, maar de chauffeur die Karst gevonden had om ‘m naar huis te rijden, hield het, nadat hij aan de verkeerde kant was ingestapt en vervolgens aan de juiste kant erachter kwam dat het een automaat was, voor gezien. Daar ging hij zijn eer niet aan wagen, zo met zijn kameraden op de achtergrond. Maar ook deze bak staat inmiddels de glimmen op onze oprit. Wat een monsterauto.
Het huis staat inmiddels vol met de kisten die mijn vader heeft gemaakt en al die zooi die we in Groenekan ook hadden. Zijn we nou echt niet selectief geweest met wat we wel en niet mee zouden nemen? Het is in iedere geval veel te veel. Morgen gaan we op zoek naar kasten waar het spul in kan. Verder zijn er hier vast wel wat mensen blij te maken met echt goed spul. Komt goed. We genieten in ieder geval van het doek vol met spreuken en wensen van het afscheidsfeestje. Heel erg leuk!
Pasen is geweest. Een belangrijk feest voor iedereen, of je nu christen, moslim of animist bent, je bent lekker vrij. Dat is weer het typisch liberale van hier. Ze genieten met z’n allen van de feestdagen van alle religies. Het kerkelijke deel hebben we dit jaar aan ons voorbij laten gaan, maar het schijnt de moeite waard te zijn. Volgend jaar. De paashaas is wel langs geweest, al moesten de chocolade eitjes wel héél erg snel gevonden, anders smolten ze. Maar het is gelukt. De paastak was dit jaar een palmtak, maar dat voldoet prima om er geknutselde en geschilderde eitjes in te hangen.
Onze hulp in huis blijkt tevens een fantastische keukenprinces te zijn en tovert de lekkerste gerechten uit het keukentje met enkel 3 pannen. Wat een rijkdom.
Ibrich en Dagmar gaan tegenwoordig op dinsdag in de middag na een soort buitenschools programma. Ibrich gaat naar acrobatiek en Dagmar naar Afrikaanse dans. Daar treffen ze weer deels klasgenootjes en deels nieuwe kinderen en vermaken ze zich heel goed. Aan het einde van dit schooljaar zal er een optreden zijn van alle kunsten die de kinderen hebben geleerd. Ben erg benieuwd.
Ik ben er zelf vorige week opuit geweest om samen met een meisje, Fatou, een naaimachine te kopen. Onze gast Gerard, die inmiddels weer weg is, had haar een soort ‘microkrediet’ beloofd waarmee zij haar droom van een eigen naai-atelier zou kunnen verwezelijken. Hij had het geld bij mij achtergelaten omdat hij bang was dat het anders door haar familie zou worden ingepikt. De ‘deal’ was dat ik met haar de benodigdheden voor haar atelier op de ‘grand marché’ zou kopen en dat haar eerste productie dan 3 jurkjes voor onze dametjes zouden worden. Zo gezegd, zo gedaan. Ik werd opgehaald door haar vader, die taxi-chauffeur is, en trof Fatou bij de grand marché. Daar doken we het mierennest in en gingen kriskras door de markt, waarbij ik het idee kreeg dat Fatou ook niet helemaal meer precies wist waar het winkeltje zat waar ze naar op zoek was. Maar toen waren we er ineens. Een klein winkeltje stamp- maar dan ook echt stampvol met alles wat je eventueel nodig zou kunnen hebben voor het maken van kleding. Ritsen, knopen, naalden, garen, versier-dingen, elastiek.... en Singer-trapnaaimachines. Zoéén waar ze in Arnhem in het openluchtmuseum mee pronken. Die wilde ze hebben en controleerde ‘m op alle technische onderdelen. Ze kocht er ook een motortje bij die je erop kunt monteren en dan kun je ipv 3 jurken per dag, maar liefst 10 maken. Best een lucratieve investering dus. We waren rond 13u in het winkeltje en om 16:45u moest ik toch echt aandringen dat ik de kinderen weer van school moest halen om 17u. In de tussentijd is de tijd voorbij gevlogen met een beetje onderhandelen over de prijs, vervolgens weer even op een wiebelig bankje zitten, kijken naar alle mensen die van alles en nog wat komen halen, een vrouw die even haar kleedje in het winkeltje legde om te bidden naar Allah, een mannetje eropuit gestuurd om voor mijn telefoon een batterij te kopen die er minder opgeblazen uitzag dan mijn eigen batterij, wat stof gekocht voor lakens voor ons allemaal en voor de jurkjes van de dames en dan weer even over de prijs onderhandelen. Maar alles met een goede lach en een vriendelijke toon. Iedereen die het winkeltje inkomt, zegt gedag en vraagt hoe het er mee is. Toen alles rond was, een prijs bedongen, de rekening opgemaakt en betaald, werden de spullen op een karretje geladen en naar de taxi van de vader van Fatou gereden. En ik kon op tijd de dames ophalen. Volgende week gaat als het goed is het atelier open en zal Fatou haar toekomstdroom kunnen realiseren. Een wonderlijke meid met een hele sterke wil en een energie waar je u tegen zegt. En met een relatief klein bedrag is zij aan een enorme wending in haar leven geholpen. Wat geld toch kan doen.    
Verder waren er afgelopen week in de buurt wat ‘masques’. Dat is een cultureel fenomeen. We hadden daar al een glimp van opgevangen toen we in Kumi (zie ‘Weer een week voorbij’) waren, maar nu zorgden ze in onze eigen wijk voor wat ophef. De naam van de figuren ‘masques’ doet vermoeden dat het mensen zijn met maskers voor, maar eigenlijk lijken ze meer (maar dat is wellicht wat oneerbiedig) op paashazen, om maar in de sfeer te blijven. In ieder geval hebben ze naast een masker, een soort pak aan van loshangend stro/touw dat, naast volgens mij erg warm, ook heel beweeglijk is. Ze springen en rennen als dollen in het rond en proberen mensen met een zweep te raken. In de straat waar ze waren, stonden ze ongeveer halverwege en renden dan weer de ene, dan weer de andere kant op, gevolgd door het publiek dat dan weer voor de masques wegrende, dan weer naar ze toe. Een soort spel. Maar toch best een beetje eng, als zo’n mensen menigte ineens op je af begint te rennen, al schreeuwend dat de masques eraan komen. We werden wel gekalmeerd met de opmerking dat ze blanken niet slaan. Oh, prettig. We werden wel geïnterviewd met een camera gemaakt van een plastic fles met een houtje als microfoon, met de vraag of wij ook bang waren voor de masques...mmm..
Vandaag zijn Karst en ik samen naar Banfora gegaan om te zoeken naar een geschikte plek voor de ecolodges die we willen laten bouwen. De dames gingen naar school en waren voor de middagpauze ondergebracht bij het vertrouwde Nederlandse gezin. Aangezien onze auto’s nog niet verzekerd zijn, gingen we met een chauffeur die wel van een beetje lekker scheuren in zijn Isuzu Trooper houdt. Je houdt je hart af en toe vast, want hij is zeker niet de enige op de weg. Naast de waggelende wiebelige fietsen, enorm vol beladen, steken er ook kinderen, dwerggeitjes, schapen en koeien over en zwoegen de ‘road-trains’ met weet-ik-niet-wat op het dak in slakkengang de helling op. Daarnaast moet hij af en toe soort van kratergaten in de weg ontwijken. Het houdt je scherp, zeg maar.
De mensen waarmee we de lokatie gingen bezoeken bleken getroffen te zijn door een overlijden van een dierbare vriend en waren de hele ochtend daarmee druk. In de tussentijd hebben we ons heil gezocht in een internetcafé met een enorm efficiënt systeem om tijd te registeren. Af en toe sta je versteld van de organisatie.
Tegen de tijd dat het weer lekker warm begon te worden, gingen we erop uit en vonden we een prachtige lokatie met heel mooi uitzicht, dicht bij een groene vallei waar je je echt in een andere wereld waant. De route om het land te kunnen gebruiken is via de burgemeester. ‘Het land is van de afrikanen, maar de burgemeester bemiddelt zodat iedereen tevreden is met het geen er gaat plaatsvinden.’ Wauw. Snel weer naar Bobo om de dames van school te halen, op naar het leek de laatste druppel bezine van de oude Trooper, maar we hebben het weer gered en leven nog lang en gelukkig en zo eindigt ook dit sprookje weer.
Onze gedachten gaan uit naar de familie Kooistra die het verdriet van het verlies van âlde Beppe Jeltje die, op een respectabele leeftijd van 104 rustig is ingeslapen, zal moeten verwerken. De leegte zal groot zijn en het verdriet er niet minder om. Heel veel sterkte. Liefs van ons.



2 opmerkingen:

  1. Lieve Herma, Karst, Ibi, Dagmar en Doutzen,
    wat een prachtig vervolgverhaal. Jullie beleven het verhaal, wij kunnen het lezen en het maakt veel duidelijk. Bijvoorbeeld het inkopen met Fatou, ik ben jaloers op het winkeltje, maar niet op de trapnaaimachine. Ik snap niet hoe je daar nog iets mee kunt maken. Op zichzelf heel knap.
    En dan de Berlingo; jullie horen opa al zeggen "als ik er ook niet bij ben". Maar ook dat zal goed komen.
    Als laatste willen we jullie condoleren met het overlijden van oude beppe; gelukkig zijn jullie er met de meisjes geweest,de herinnering is er en 104 worden is heel bijzonder. Maar ze zal daardoor ook erg gemist worden.
    Groetjes en XXX van ons Herman en Bea

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Leave Kars, Herma, Dagmar en Doutzen,
    En wy wiene yn gedachte by jim. It wie grif foar jim net leuk om d'r net efkes by te wêzen. Mar alles wie goed sa! Beppe leit wer neist Pake.
    Dikke tùt,
    Theresia

    BeantwoordenVerwijderen