Even een korte live update over de situatie
momenteel in Bobo-Dioulasso. We krijgen meer en meer vragen van bezorgde
familie en vrienden. Blijkbaar wordt er zelfs in Nederland in de krant en op tv
aandacht aan besteed.
Het is afgelopen week op zondag eigenlijk pas begonnen.
Toen werd er hier en daar gesproken over dat er mogelijk op dinsdag 28 oktober wat
onrust zou zijn omdat de president aangegeven had de grondwet te willen
wijzigen ten bate van een extra regeringstermijn. De donderdag 30 oktober zou
het duidelijk worden of de president middels een referendum herkiesbaar zou
worden gesteld. Ook weer een dag met onrust op het programma.
Sinds een jaar is er geen Nederlandse
ambassade meer in Burkina Faso, dus ontvingen we een mailtje van de Burkinabé consul
honorair met het advies dinsdag binnen te blijven en voorzorgsmaatregelen te
treffen voor een langer binnen zitten dan 1 dag. De Nederlandse ambassadeur in
Mali liet slechts met veel woorden weten dat evacueren voor eigen rekening is....
In ieder geval werden maandag de pinapparaten
in de stad massaal gebruikt om geld achter de hand te hebben en de supermarkten
waren drukbezocht om te hamsteren voor de komende dagen. De Libanese eigenaren
wilde het niet laten merken, maar waren stiekem toch een beetje bang voor wat
komen zou. Eind 2011 was er al eerder eens een ‘opstandje’ in de stad, dat ging
toen over het salaris van de militairen in Burkina, dat in de ogen van de
militairen ver onder de maat was, maar toen werden voor het gemak ook maar even
de Libanese winkels en huizen beroofd. Dit meer uit jaloezie omdat de
handeltjes van de Libanesen zoveel beter lopen dan die van de Burkinabé dan dat
dat echt iets met het salaris van de militairen te maken had. Dus ja, wat kon
je nu verwachten?
Met onze auto volgetankt, de voorraadkast
beladen, de poort op slot en het nieuws op de radiozender van RFI.fr aan, hebben
we spelletjes gedaan, filmpjes gekeken en was de dag snel voorbij. Zo nu en dan
hoorden we gejoel en knallen buiten, maar niet heel dichtbij. ’s Avonds was er
een avondklok van 19u-06u en het was nog nooit zo stil in de stad. Geen muziek,
geen brommertjes, niks.
Woensdag zijn we ook thuis gebleven aangezien
er naar verluid nog veel volk op de been was.
Ondertussen had Karst voor zijn
werk mensen over die in Bérégadougou met Wouol aan het werken waren. Donderdagochtend
moest hij dus wel met die mensen richting Béréga, en na overleg gepleegd te
hebben met een Franse gendarme waagde hij de gok. Echter de protesten namen die
dag toch sneller vorm aan dan verwacht en is hij weer teruggekomen, waarbij hij
even kon ervaren dat het niet prettig is om een protesterende menigte in jouw
richting te hebben lopen. Gelukkig kwam
hij na een kleine omzwerving weer thuis aan.
In het centrum van de stad en in omringende
wijken werden in de tussentijd verschillende kantoren en huizen in de fik
gestoken. Het gemeentehuis, het paleis van justitie, het centrale politiebureau
en huizen van politici of mensen die sympatiseerden met de president. De
daders; meerendeels jongens van tussen de 16 en 45 jaar, waarschijnlijk met
verschillende agenda’s. Ze trokken in groepen door de stad. Blanken en
Libanesen werden met rust gelaten en er vielen ook niet opzettelijk doden. De
doden die er gevallen zijn, waren ongelukkig genoeg vooral nog in de gebouwen
aanwezig toen die door anderen in de brand werden gezet. Eigenlijk dus een heel
vreemdzaam geheel, los van dat er nu wel heel veel praktisch papierwerk de
lucht in is gegaan.
Het vreemde aan de situatie is, dat de president
eigenlijk té makkelijk is opgestapt. De oppositie (het volk) had, zo blijkt nu,
niet echt een plan klaar liggen voor het geval de president echt op zou stappen.
En toen was hij ineens weg. In het gat dat toen ontstond sprongen twee
militairen één voor één om zich op te werpen om een overgangsregering te leiden.
Dat getouwtrek is op dit moment nog niet over. De internationale gemeenschap
probeert druk uit te oefenen om de macht weer in de handen van de oppositie te
krijgen, maar die moeten dan wel een geschikte kandidaat naar voren schuiven...
Het ritme van alledag lijkt hier in de stad
weer gevonden. De straatverkopers verkopen hun waren, de fruitstalletjes zijn
weer open, evenals de vele barretjes en zelfs de bank waarvan de voorgevel
vernield is, is gewoon weer open. Na de brandstichtingen werden mensen
opgeroepen de straten weer te vegen en de resten op te ruimen, en dat is ook
echt gedaan. Veel mensen praten over de situatie, maar het lijkt erop dat in Bobo niet
veel mensen meer zin hebben om te protesteren. In ieder geval niet in vechten.
Iedereen hoopt op een vreedzame oplossing.
Dank voor de update! Blijft bizar hoe snel de vlam in de pan kan vliegen zodra er verkiezingen in het vizier zijn. grts , Jeroen S
BeantwoordenVerwijderenHeel herkenbaar; ik was 27 jr geleden in Bobo tijdens de staatsgreep. Ik lees dat je met een gezin in Bobo bent, heb je nog tips voor een leuke activiteit voor een 13 jarige jongen? Wij komen in de kerstvakantie naar Bobo om herinneringen op te halen en de volgende generatie kennis te laten maken met dit bijzondere land.
BeantwoordenVerwijderenDag Hetty,
VerwijderenWat leuk, wellicht dat we elkaar dan wel treffen in Bobo. Er zijn genoeg leuke dingen voor een 13-jarige jongen. Zwemmen in de rivier of de watervallen, klimmen tegen de rotsen, met een klein vliegtuigje over het Afrikaanse land vliegen, nijlpaarden van (héél) dichtbij zien in hun natuurlijke habitat. Zien, ruiken en voelen hoe mango's/ cashewnoten, gember etc. groeit, vogels kijken/ beluisteren en natuurlijk meer leren over hoe de mensen in Burkina hun dagen/ leven besteden... Mochten jullie in Villa Rose verblijven in Bobo is een ontmoeting snel geregeld. Veel plezier. Herma
Een slechte leider is 1 ding. Helemaal geen leiding is chaos. Geeft ook niet veel zekerheid.
BeantwoordenVerwijderenWij hopen voor jullie dat e.e.a. snel verbeterd. Heb begrepen dat er nu een interim regering is.
Gr. Kees Inia
Klopt Kees, ziet er op zich wel goed uit. Kunnen heel veel landen qua vreedzaamheid wel een voorbeeld aan nemen.
Verwijderengroetjes Herma