dinsdag 1 oktober 2013

Weer terug in Burkina, deel 1

Tijd voor een nieuwe update over het reilen en zeilen nu we toch al een tijdje in zo'n totaal andere wereld wonen. Duurde even, deels doordat we toch ook erg wennen aan de dingen om ons heen, zodat je je er minder over verbaasd/boos maakt/ gefrustreerd van raakt, deels omdat we op vakantie zijn geweest in Nederland. Bedankt voor alle leuke reacties die we daar kregen op de blog. Ik hoop vanaf nu weer wat regelmatiger te schrijven en iedereen weer mee te kunnen nemen op avontuur. Nu dus weer een heel verhaal.

De vakantie in NL was perfect. We stapten uit het vliegtuig, de zon ging schijnen en toen we er weer in stapten 2 maanden later begon het zo'n beetje weer te regenen in NL (sneu voor jullie). We hebben alle leuke dingen kunnen doen waar we al zo'n tijd naar uitkeken. Met als hoogtepunt de fietsvakantie. Dit keer vanaf Arnhem met de trein naar Zwolle en vanuit daar naar Jutrijp gefietst van trekkershut naar trekkershut. Iedere keer is het weer geweldig te zien hoe mooi Nederland is, hoe verschillend de landschappen zijn op een relatief korte afstand. Ibrich fietste altijd voorop, tenzij er een knooppunt op haar lijstje niet overeen kwam met wat we tegenkwamen, dan ging ze achteraan fietsen. Dagmar heeft ook al hele stukken gefietst en Doutzen genoot dan weer voorop, dan weer achterop van wat ze hoorde, zag en rook. Veel water, gras, vogels, paarden, koeien en blanke mensen en heel af en toe, maar wel zeer opvallend een donker mens. 

Een dagje weer even meedraaien in de oude klas was voor Ibrich en Dagmar ook een hoogtepunt. De vertrouwde kinderen weer om je heen, waarmee je gewoon Nederlands kan spreken, is toch wel heel prettig. 

Kamperen in het land bij Pake en Beppe, spelen en plonzen met alle nichtjes en neefjes daar.... Later nog een paar dagen logeren bij Pake en Beppe en lekker in het land struinen. Super gewoon.
De tweede maand is Karst terug gegaan naar Burkina en is de rest nog in Arnhem gebleven, zodat de dames lekker veel bij Opa en Oma konden zijn en ik nog wat pluimvee-aangelegenheden kon bezoeken. Wel een heftige tijd voor Opa en Oma even de hele familie te huisvesten. Enorm veel dank voor alle energie en incasseringsvermogen.

Toch wel apart, dat hebben andere expats dus ook. Je gaat op vakantie in je eigen land waar je geen huis meer hebt, geen auto. Waar je ineens volledig afhankelijk bent van familie en vrienden en met een frisse blik weer naar Nederland kunt kijken. Volgens de ervaren expats hier hebben we véél te veel kilometers gemaakt om mensen te bezoeken, voortaan moet je de mensen naar je toe laten komen, is het advies. Aha, zo doen die dat dus.. 

Eerste indruk weer van Nederland? Strak, opgeruimd, georganiseerd, voorspelbaar, gecontroleerd. We hadden de eerste week al een snelheidsboete, even wennen. Maar ook viel op dat systemen erop zijn gericht mensen steeds homogener en minder anoniem te maken (camera's op de weg, gedragsanalyse van de bevolking), dat bestuurt natuurlijk beter dan die vreselijk heterogene anonieme massa hier van mensen die van alles doen zonder dat daar organisatie in te krijgen is. Als dat al geprobeerd wordt. 
Gezapig misschien zelfs wel, klagen over dat de auto van de buurman op 'jouw' parkeerplaats in de straat staat. Klagen op de economie, de regering, kwaaltjes. Hier moet iedereen zichzelf redden. Er is geen regering die opkomt voor het land of de inwoners, er is geen sociaal economisch vangnet, anders dan de familie. Er is geen verzekering, in ieder geval niet voor de grote massa, als je geld hebt kan er meer uiteraard. Er zijn geen goed georganiseerde vakbonden. Banken worden meer hobbymatig opgezet door rijke stinkerd (kun je met een bank trouwens geld witwassen?, dan is dat het) en werken met torenhoge rente% die geen mens kan betalen. Mensen klagen hier ook, al hoor je dat in eerste instantie niet zo of het moet van bedelaars zijn, maar als men klaagt is het elk jaar weer over de hoogte van de kosten voor de school/uniforms/schriften voor de vele kinderen, de prijzen van de maïs, rijst en groenten, de late/vroege/korte/lange regentijd. 

Maar in Nederland val je niet zo op tussen de blanken en kun je van openingstijden, afspraken, kwaliteit van producten, kwaliteit van de wegen, van de gezondheidszorg, kwaliteit van onderwijs, informatie en bestuur op aan. Als je denkt van niet, kom dan een keer langs. 
En anders ben je ook van harte welkom natuurlijk. Laat je niet ontmoedigen, het is een fantastische ervaring om eens in donker Afrika te kijken.

1 opmerking:

  1. Jan en Lidy de Boer22 oktober 2013 om 22:20

    Hallo Kars, Herma en de meisjes.Wat een groot avontuur zijn jullie aangegaan!! Heel erg leuk en super dat jullie die kans pakken.De Tropen zijn natuurlijk voor jullie bekend door de studie,s, maar om er met het gezin naar toe te verhuizen...Respect!! In al die luxe waar in wij leven als Europeanen, met een overdaad aan alles. Zoals de foto,s laten zien is het een prachtig land, en de bevolking aardig. De meisjes vermaken zich prima zo te zien en hebben vast al veel vrienden gemaakt! Heel leuk dat er een vierde bij komt en hopelijk gaat het nu goed met je Herma!!! We wensen jullie het allerbeste in Burkina en veel gezondheid en geluk.!! Een dikke knuffel voor de girls en jullie natuurlijk. Liefs Jan en Lidy de Boer.

    BeantwoordenVerwijderen