dinsdag 12 maart 2013

Paard door rood

Om weer even terug te komen op het vorige stukje. Burkina heeft de Afrika Cup niet gewonnen, helaas, maar het bereiken van de halve finale was genoeg om alsnog flink te feesten.

Dat was begin februari. Toen hadden we eigenlijk de 9e verjaardag van Ibrich net achter de rug. Gewekt met kaarsjes en cadeautjes en in het weekend een echt Hollands kinderfeestje met wat klasgenootjes die net zo leuk met alle spelletjes meededen als de Nederlandse vriendjes. Stoelendans, ballonstampen, ringsteken, snoephappen, etc. blijft leuk.

Inmiddels hebben we de warme dekens weer in de kasten gestopt en staat de air-conditioning weer wat vaker aan. Sinds de laatste week van februari is de temperatuur namelijk ineens ras gestegen. Waar we eerst nog op de veranda konden ontbijten met een aangename temperatuur van 28 graden, is het de afgelopen weken 's ochtends vroeg al 35 graden en rond 15 uur zo'n 42 graden. Wel werden we afgelopen week twee keer blij verrast door een heerlijke regenbui (om het stof van de mangobomen, die nu weer vruchten gaan dragen, af te spoelen) die de wereld hier weer wat deed afkoelen. Dit om jullie even een hart onder de riem te steken, aangezien het in Nederland naar we gehoord hebben de laatste tijd weer erg winters is. Het is ook overal wat...

Vanaf 22 februari hadden de dames twee weken vakantie, dat vooraf werd gegaan door een Afrikaans/Europees carnavals feest. De kinderen van de Petit Section t/m Grand Section (peuters en kleuters) hadden zich verkleed en droegen Afrikaanse maskers. Het idee was dat er nog een soort rituele verbranding van een figuur zou plaatsvinden, maar gelukkig gaf de brandweer geen toestemming. Om de kleintjes nou bloot te stellen aan een smeulende baby-pop leek me niet echt geschikt. Toch een vleugje animisme in het geheel of gewoon een verkleedpartij? De dametjes vonden het in ieder geval leuk.

De twee weken vakantie zitten er weer op. De dames hebben heel veel met vriendjes gespeeld onder het wakend oog van oppas Marie (niet de schildpad) en gezwommen en we zijn weer eens op excursie geweest. Dit keer naar het holbewonersdorp 'Niansogoni'.

Via een bezoekje aan Ecodougou, om de stand van zaken daar weer eens wat meer in detail op te nemen; waarom gaat het allemaal zo traag? en waarom draaien de deuren naar binnen, dat past niet als er een bed in komt te staan.. Ai, je móet er gewoon bij blijven, want aannemen dat dingen gebeuren zoals je denkt dat ze gaan gebeuren, gebeurt niet. Ha! Maar het wordt wel héél erg mooi.

Verder naar Sindou, waar we zouden overnachten om de volgende ochtend naar Niansogoni te rijden. Een dorpje waar het kennelijk potten-bak-tijd was, want op één plaats werden héél veel grote (dolo-brouw) potten in een grote hoop stro gebakken. Vervolgens zag je die potten in het hele dorp en overal langs de weg liggen. Daar bij het campement in Sindou hebben we gevierd dat we een jaar in Burkina wonen. Het cirkeltje is nu dus rond en nu kunnen we in ieder geval qua weersomstandigheden geen hele grote bijzonderheden meer verwachten, wat verder niks zegt over de rest dat kan gebeuren in het onvoorspelbare Afrika...
Onderweg naar Niansogoni kwamen er ineens twee Touareg ruiters op dromedarissen uit de struiken rijden. Wat een exotisch gezicht is dat toch! En tja, wie hoort daar nu niet thuis.. wij of zij?

Van het bijzondere dorp Niansogoni vertelde de gids dat de inwoners 600 jaar geleden de naastliggende berg ingegaan zijn als vlucht voor vijandige stammen (Dioula, Fulani..). Daar konden ze zich beter verdedigen door stenen van de berg te rollen en met hun bogen giftige pijlen op de indringers af te vuren. Dit heeft kennelijk heel wat jaren voldaan, want pas in 1980 zijn ze weer op de grond gaan wonen, omdat er geen dreiging meer was en het makkelijker was om in de buurt van je huis maïs en rijst te telen. De resten van de nederzetting op de berg zijn te bezoeken, maar er is niet heel veel meer van over. De kleien huizen vervallen kennelijk snel als ze niet onderhouden worden en de regen heeft daar vast ook aan bijgedragen. De graansilo's van toen hebben het overleefd, omdat ze onder een overhangend deel van de berg gebouwd zijn. Waar de vorm van de silo's ons aan deed denken... euh... nou? Aan borsten natuurlijk! Borsten voeden het kind, de Afrikaanse graansilo's de mensen. Natuurlijk! Bedankt mama Afrika!

Een bijzondere plek, met name omdat het overkomt als één grote chaotische opstapeling van graansilo's. Wat precies de volgorde van de bouw is geweest is onduidelijk en ook hoe men tussen de silo's door heeft kunnen lopen die pak- 'm-beet 600 jaar. De keukens zijn donker en laag en in de bank, met de kleien slang die het geld bewaakt, is niet rechtop te staan, evenals in de 'verpleeghoek' en de dolo-brouwplek. Zouden dat de essentiële elementen in de samenleving zijn geweest: voedsel, dolo (lokaal sorghumbier), geld en ziekten? We blijven er vrolijk naar gissen. Het was een warme wandeling, maar het uitzicht en de locatie waren het waard.

Afgelopen week was er weer eens een landelijk feest in Burkina. Dat was het eerste feest dat we vorig jaar mee hebben gemaakt... de internationale dag van de vrouw. Weer een mooie aanleiding om je uit te dossen, maar voor deze speciale dag zijn speciale 'panjes' te koop. Elk jaar is er een nieuw motief in de aanbieding, dit keer groen, blauw en oranje met bloemen erop. Je hoort er echt niet bij als je niet een fantastische creatie van deze unieke stof hebt, dus zie je zowel mannen als vrouwen en kinderen gekleed in een jurk, pak, blouse of broek van dit motief. Het leuke is dat iedereen zijn eigen model laat maken, dus niets ziet er hetzelfde uit!

Een heel vrolijk gezicht, maar toch zijn er ook mensen die kritiek hebben op al deze feestelijkheden.
We hebben al van meerdere Burkinabé gehoord dat ze vinden dat er meer wordt gefeest dan gewerkt. Dat er door al de feestdagen, maar weinig werkdagen overblijven in het jaar, en dat voor een arm land. Dat het feesten een manier is om de ellende te vergeten. Dat mensen worden 'gedwongen' geld uit te geven aan al deze sociale momenten, terwijl ze juist niet veel hebben. Aha, dus ook hier sociale druk! Soms lijkt het of iedereen doet waar hij/zij zin in heeft, maar dat is maar schijn. Ook hier gelden de sociale groepsregels en zijn er verwachtingen die waargemaakt 'moeten' worden. Niet alleen bij feestelijkheden, zeker ook bij begrafenissen en doopsels, maar daar hebben we het al eens over gehad.

Het lijkt bijna wel een gewone samenleving... ;-)  Alhoewel.. als paarden door rood galopperen..










4 opmerkingen:

  1. NOU SNAP IK WAAROM JULLIE 'T DAAR ZO NAAR JULLIE ZIN HEBBEN!!!! Een land waar alleen maar gefeest wordt ipv gewerkt.... Dat klinkt als "HET BELOOFDE LAND"!!!!! Ik ben al aan het sparen hoor!! ;)
    Wat een gave foto's zeg! Die ene van alle Kooistra's in en om die bijzondere boom. Wauw, wie heeft er nou zo'n mooi familieportret?!! LANG LEVE de LOL en geniet er maar lekker van!!! Miss you xxxxx

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hai Herma! Wat ongelofelijk bijzonder om te lezen dat je met je hele gezin naar verwegistan bent geëmigreerd! Leuk! Liefs Arabella

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hoi Ibrich,

    Wij Joep en Jobbie vragen zich af hoe het met je gaat?
    Met ons gaat het goed en in de klas is het ook allemaal goed. We weten niet of je het al weet maar Thijs is verhuist naar Best in Brabant.

    Groetjes Joep en Jobbie

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Lieve allemaal,

    30 april 2013

    Jullie vierden de (voorlopig) laatste koninginnedag met alle hollanders in Bobo.
    Wij hier in Arnhem hebben genoten van de tv beelden en van het feest in Sonsbeekpark, samen met Julot.
    De 3 dochtertje van de Koning en Koningin doen ons sterk denken aan Ibi Dagmar en Doutzen, die er vandaag vast heel mooi hebben uitgezien in hun feestkleren. En we zijn ook benieuwd naar de rood-wit-blauwe kleding van papa en mama.
    We wachten nu op de foto's.

    Lieve groeten

    BeantwoordenVerwijderen